تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۶ - صفحه 28 (به ترتیب امتیاز)

به نام خداوند یگانه‌ی بسیار بخشاینده‌ی بسیار مهربان وهّآب

درود بر استاد عباس‌منش و بانو مریم عزیز و دست‌اندرکاران سایت و همراهان گرامی

می‌خوام در مورد روابط خودم با همسرم براتون بنویسم.

از آغاز ازدواج‌مون، من مثل یه بچه کوچولو چسبیدم به همسرم و انگار که مانانم را پیدا کردم، دلم نمی‌خواست کسی جز خودم بهش توجه کنه، حتا خواهرزاده و برادرزاده‌هاش که اونو رو به نام کوچکش صدا می‌کردند و من از این بابت رنج می‌کشیدم و حتا تذکر می‌دادم.

در برابر روابط ایشان با همکاران مرد اداریش حساس بودم و مثلا اگر نام یکی از آن‌ها را به شکل اختصاری در موبایلش نوشته بود ناراحت می‌شدم.

خوب همین حساسیت بیهوده‌ی من سبب واکنش‌های بد همسرم می‌شد و دعواها داشتیم.

یادم میاد که وقتی ایشان در اوائل ازدواج‌مون، در دوره‌ی کاردانی به کارشناسی رشته‌ی خودش به شکل پودمانی در یکی از مراکز تربیت معلم تهران پذیرفته شده بود و در خانه‌ی باجناق من و خواهرش سکونت داشت، من برای سر زدن به ایشان به تهران می‌آمدم و همیشه در هنگام خداحافظی، دعوامون می‌شد و بی‌تردید من در راه ترمینال، پشیمان می‌شدم و از ترس از دست دادنش، از تلفن‌های توی خیابان به منزل خواهرش زنگ می‌زدم و از ایشان پوزش می‌خواستم.

همیشه سر مسائل کاملا پیش پا افتاده با هم اختلاف داشتیم. حالا مسائل بزرگ بماند جای خودش!

امروز که همسرم برای دو روز اومده بود به شهرمان تا من و پسر بزرگ‌مان را ببینه، باز هم بیشتر به گله‌گذاری گذشت. مخصوصا این دم آخری که داشت به من می‌گفت که من سبب شدم تا بره تهران و از این‌که از خونه‌اش دور شده راضی نیست و تقصیر منه و ما هرجور که شده باید به تهران بریم و …

البته ما مسائل دیگر هم داریم که این‌جا جایش نیست. به هر ترتیب، من توی دلم به خودم گفتم ببین چرا تو هنوز داری این حرف‌ها را می‌شنوی؟!

چرا هنوز هم شاهد این‌جور دل‌خوری‌ها هستی؟ البته این‌بار از سوی ایشان بود نه من ولی اصل ماجرا یکی است!

پس، این منم که تغییر نکرده‌ام! ولی خدا را شکر این‌بار برخلاف بارهای گذشته تونستم خودم را کنترل کنم و توی دلم گفتم ببین این یک درسه و تو باید از اون بسیار بیاموزی!

درس اینه که آقا فریبرز کاوه‌ی گُل و گُلاب، تو باید یاد بگیری که اول به خودت اهمیت بدی! اونی که تو گُمش کردی، مامانت و همسرت نیست!

اون آدم که این همه سال دنبالش می‌گردی، خودتی!

سال‌ها دل طلب جام جم از ما می‌کرد

وآن‌چه خود داشت ز بیگانه تمنّا می‌کرد

گوهری کز صدف کُون و مکان بیرون است

طلب از گُم شدگان لب دریا می‌کرد

آره برادر، وقتی با خودت مهربان نیستی، برای خودت و تنهاییت وقت نمی‌گذاری، این میشه که کائنات نیز هنوز بهت این روش را نش ن میده و این‌جوری بهت تذکر میده که ببین، باید به خودت اهمیت بدی! و اول خودت را دوست داشته باشی، اول نیازهای خودت مهمه! اول خودت بعد بقیه!

مثلا امروز همسرم برای یک کار آرایشی روی گونه‌هاش رفت و یه‌ پولی خرج کرد. قبلش به من گفت که داری بهم بدی؟ من بر خلاف گذشته که داد مخالفت سر می‌دادم، این‌بار هیچ چیزی نگفتم و با این‌که پول داشتم ولی گفتم نه! خوب رفت و انجام داد و من هم برخلاف گذشته دیگه غُرغُر نکردم و در پاسخ این‌ پرسش که آیا زیبا شدم؟ گفتم شما پیش از این هم زیبا بودید و دیگه هیچ چیزی نگفتم.

موقع خداحافظی هم طبیعی برخورد کردم و دیگه از دل‌خوری خبری نبود.

با این‌حال می‌دونم که این مسئله ریشه‌ای‌تر از اینه که به همین راحتی درست بشه و شاید هیچ وقت کاملا درست نشه. ولی، اگر من بیشتر و بیشتر و هر روز روی خودم کار کنم، انتظار اینه که کم‌رنگ‌تر بشه و ریشه‌هاش سست‌تر و سست‌تر بشن! تا این‌که تحت کنترل من دربیاد! و بتونم جلوی این مومنتوم‌های منفی را بگیرم و این ترمزها را کنترل کنم تا این‌که به فضل پروردگار به راه راست هدایت بشم، همان راه کسانی که او بر آنان‌ نعمت ارزانی می‌دارد نه راه کسانی که بر آنان خشم می‌گیرد و نه راه گمراهان ️

خدایا چنان کن سرانجام کار

تو خوشنود باشی و ما رستگار

ارادتمند شما