سریال سفر به دور آمریکا | قسمت 199 - صفحه 22

بِسْمِ اللّٰهِ النُّورِ،

بِسْمِ اللّٰهِ نُورِ النُّورِ،

بِسْمِ اللّٰهِ نُورٌ عَلیٰ نُورٍ،

بِسْمِ اللّٰهِ الَّذِی هُوَ مُدَبِّرُ الْأُمُورِ،

«26 بهمن 1404»

خداروصدهزار مرتبه شکر که یک صبح دیگه رو با دیدن سفرنامه شروع کردم،این خودش یک گیفته برای من،همین که از شروع روز تلاش کنم تمرکز ذهنم رو بزارم روی زیبایی ها، از همون ابتدا هم خداوند هدایت هاش رو سرازیر کرد،2 تا فایلی که باید حتما امروز بهش گوش بدم.

«پیدا کردن الگوهای تکرار شونده 10»

«درس هایی از انیمیشن گربه چکمه پوش»

ضمن اینکه آخرین کامنتی که توی صفحه ست برای خود من که خیلی درس داشت که دوست عزیزمون نوشته:

«همه چی کنترل ذهن در شرایط سخته. اگه در شرایط سخت بتونی ذهنت رو کنترل کنی ، نتیجه فوق‌العاده میگیری و به قول معروف بازی رو بردی»

این دقیقا مفهوم کلی آموزش استاد تو جلسه 5 قدم 8 هست که باید گوش کردن به این فایل رو هم بزارم توی برنامه امروزم.

دیشبم برای اینکه ذهنم پرت نچرخه خودمو مشغول خوندن هری پاتر کردم،بعدش که اومدم از اتاقم بیرون آب بخورم دیدم یکی داره تو تلویزیون میگه:مهم ایمانته،تو مسیر درست رو‌ برو،بقیه ش رو بسپار به خدا.

من خدارو خیلی دوست دارم،همیشه یک جوری صداشو بهم میرسونه،از بی نهایت طریق،برای همین در اوج فشار ذهن همیشه یک ندایی توی قلبم میگه،فقط یک ذره،فقط یک ذره خودتو بکش ازین فشار بیرون،بدون شک کمک ها میرسه.

خیلی جالبه که دیروز هم همکار سابقم که بارها شده با خواب هاش برام پیغام آورده،بهم زنگ زد و‌گفت:«سعیده من خواب دیدم تو‌برگشتیicu و دقیقا فرم آبی تنت بود و تو اتاق استراحت دیدمت و تو خوابم میدونستم یک چیزی حدود15 روزه برگشتی.»

به نظر میاد با این سریال دیدن ها،غرق شدن توی خاطرات گذشته،به یاد آوردن اون روزها،روحم رو‌تو عالم معنا برده همونجا،شاید هم خدا میخواست یک هینتی بهم بده که من دارم میبینمت،حواسم بهت هست.

این پیغامم دیروز وقتی به دستم رسید که سعی کرده بودم به آگاهی های جلسه 3 قدم 12 فکر کنم،اونجا که استاد میگه اگر الان خواسته ها و‌توقعتون بزرگتر شده،هیچ اشکالی توش نیست ولی باید بدونید از کجا به اینجا رسیدید،باید یادتون باشه چه مسیری رو رفتید،باید همیشه حواستون به «احساس خوبتون» باشه.

امروز صبح هم تو خواب و‌بیداری زدم روی‌دکمه ی نشانه ی روزانه م،میدونستم که خدا میدونه سوال من چیه و‌صفحه ای باز شد به اسم «پروژه مهاجرت به مدار بالاتر».

قلبم این مفهوم رو دریافت کرد که تموم اتفاقات اخیر که نیاز به یک تلاش بیشتر برای کنترل ذهن داشته بخشی از مهاجرتت به مدار بالاتره،چیزی که خودت درخواستش دادی،پس حتی اگر نمیتونی خودت رو وارد مونتوم مثبت کنی،از دام افتادن تو مونتوم منفی فرار کن.

چون از نظر فرکانسی وقتی ذهن آدم درگیر یک موضوع ناخواسته ست،دسترسی به مدار سپاسگزاری کمی سخته،اما من هیچ وقت توی این شرایط با خودم مهربان نبودم،برای همینه که همیشه وقتی وارد پروژه ی مهاجرت به مدار بالاتر میشم،یکم میرم تو در ودیوار…

من باید خودسرزنشی رو متوقف کنم،من باید دوست مهربون خودم باشم،من باید خودمو تحسین کنم،من باید از دید خداوند به خودم نگاه کنم،من باید شادی رو به خودم هدیه بدم،من باید بپذیرم که خداوند بی نهایت عاشق منه و در هر لحظه داره من رو هدایت میکنه،من باید بپذیرم که من ارزشمندم فقط به این دلیل که به دنیا اومدم،من باید بپذیرم که اگر افکار من داره احساس درد توی‌قلبم ایجاد میکنه اون افکار نجواهای شیطانه،نباید بهش قدرت بدم،اون هیچ وقت درست نمیگه،اون همیشه تو‌مسیر اشتباهیه،تنها زمانی من دارم درست فکر میکنم که نتیجه ش داشتن احساس آرامش توی قلبمه.

به امید الله،برنامه م اینکه گوشیمو‌بزنم توی شارژ و همزمان با گوش کردن به فایل هایی که ازین قسمت بهش هدایت شدم کارهای خونه رو‌برسم و‌بعدشم اگر شد برم پیاده روی.

الهی صدهزار مرتبه شکر برای تموم زیبایی های که تو این قسمت سفرنامه دیدم،برای خوندن ردپای قبلی خودم و‌به یادآوردن خاطرات خوش گذشته،برای تموم درس هایی که ازین فایل گرفتم،برای نوری که از شنیدن آهنگ بی کلام همیشه به قلبم وارد میشه،برای هدیه هایی که استاد شایسته برای دوستاشون گرفتن،برای ورزش استادم،برای ویزتور سنتر که انقدر زیبا ساخته شده بودو برای تموم قشنگی هایی که از لنز دوربین استاد شایسته از قلب آمریکا به قلب ایران رسید.

خدایا تا جایی که آسمونت جا داره شکرت🩵