مصاحبه با استاد | چگونه وارد مدار خواسته ام شوم

به نام خدا

آن‌چه من از این گام می‌فهمم این است که از «خواسته» تا «داشته»، یک مسیر، یک راه و یک گام است که باید طی شود. طی این مسیر، بدون ایمان به خدا، بدون خودباوری، بدون احساس خوب، بدون تلاش، بدون کنترل ذهن و بدون تمرکز مستمر ذهنی مقدور نیست. این مسیر، نقشه راهی است که در حقیقت، یک الگو و یک قانون ثابت و یکسان است که بر هر خواسته‌ای قابل انطباق است.

رسیدن به خواسته‌ها، ارضای نفسانیات و خودخواهی و یک امر شیطانی نیست؛ بلکه به عکس، یک امر معنوی و حتی مقدس است. معنویت و تقدّس موفقیت و رسیدن به خواسته‌ها از این جهت است که:

اول این که خود من تغییر می‌کنم و تبدیل به انسان بهتری می‌شوم. رسیدن به خواسته‌ها، مستلزم تغییرات عمیق در قلب و باورهای من است. من به عنوان یک انسان، این رسالت را در برابر خودم بر عهده دارم که خودم را در این کره خاکی تجربه کنم و به تعالی برسم. فقط تجربه آن‌چه که اکنون نیستم و می‌خواهم باشم، آن‌چه که اکنون ندارم و می‌خواهم داشته باشم، موقعیتی که اکنون در آن قرار ندارم و می‌خواهم قرار داشته باشم، می‌تواند من را ترقی دهد،متعالی سازد، سیراب کند و برتر از خود فعلی‌ام کند.

دوم این که من با رسیدن به خواسته‌ام، جهان اطرافم و زندگی اطرافیانم را تحت تاثیر مثبت قرار می‌دهم و این امید را ایجاد می‌کنم که در این جهان، هر خواسته‌ای قابل دسترسی است. در حقیقت، رسیدن به خواسته‌ها یک امر جمعی است و نه یک امر فردی؛ ولی از من آغاز می‌شود، من باید بهای تغییر را بپردازم تا جهان من تغییر کند، تا جهان اطرافم تغییر کند.

سوم این که من با رسیدن به خواسته‌ام، خدا را از خودم راضی می‌کنم؛ زیرا من قسمتی از خدا هستم که به این جهان آمده‌ام و به سوی همان خدا باز می‌گردم و قرار است که در این کره خاکی، زندگی متعالی را تجربه کنم و نه یک زندگی معمولی یا حیوانی یا پست را. من باید خارق‌العاده زندگی کنم. باید انسان بهتری شوم. این مسئولیت، ناشی از آگاهی من است. بله، رسیدن به خواسته‌ها یک امر مقدس الهی است!

برای رسیدن به خواسته‌ام، من باید در مدار خواسته‌ام قرار بگیرم؛ یعنی توجه ذهنی و فیزیکی‌ام را تمام و کمال در جهت خواسته‌ام قرار دهم و از غیر خواسته‌ام اعراض کنم. آن‌چه من را در مدار خواسته‌ام قرار می‌دهد، افکار و باورهای من است. من باید افکار و باورهای هم‌مدار با خواسته‌ام را ایجاد کنم و در این مسیر عاشق باشم، از مسیر لذت ببرم، احساس خوب داشته باشم، سپاسگزار باشم، با تغییر زاویه دیدم نسبت به مسائل و اتفاقات، ولو این که بد به نظر برسند، جنبه مثبت آنها را بفهمم و با حفظ احساس خوب هم‌چنان تلاش کنم، به خدا توکل داشته باشم و بجای تسلیم به آن‌چه واقعیت بیرونی می‌نامم و کوچک کردن یا دست کشیدن از خوسته‌ام، باورهایم را تقویت و بزرگ کنم و به اندازه خواسته‌ام بزرگ شوم و ایمان داشته باشم که خواسته‌ام در بهترین زمان و بهترین موقعیت محقق خواهد شد.

خداوندا، تو به من می‌گویی که هر آن‌چه می‌خواهی را از من بخواه و نه از هیچ کس دیگری، ولو نزدیک‌ترین خویشاوند تو باشد، ولو مادر یا پدر تو باشد. تو به من می‌گویی که از رگ گردن به من نزدیک‌تری و اجابت می‌کنی دعوت کسی را که تو را دعوت می‌کند. تو به من می‌گویی به من ایمان داشته باش و به من توکل کن و به آن‌چه می‌گویم بی چون و چرا عمل کن، زیرا که تنها قدرت جهان تویی و بیناتر و داناتر از همگان تویی. خداوندا، این تو بودی که نور وجود خودت را در ظلمات به من نشان دادی، سبب شدی که به تو ایمان آورم، سبب شدی که به تو توکل کنم، سبب شدی که از تو بخواهم و بفهمم که هر چه بوده و هست و خواهد بود، از توست. همه چیز و همه کس، تو هستی. قانون تویی و قانونگذار تویی، هستی‌بخش تویی. خداوندا، تو گفتی که من جزئی از تو هستم و به سوی تو باز خواهم گشت. پس از تو یاری می‌جویم تا در پایان این سفر، در مقابل تو خجل و شرمنده نباشم و آگاهی را دریافته باشم، سپاسگزار باشم، حرکت کنم، خلّاق باشم، احساس خوب داشته باشم، صبور باشم، بیافرینم و هر روز بهتر شوم و ایمانم به تو محکم‌تر شود، در مقابل ترس‌ها شجاع باشم، در مقابل نگرانی‌ها اطمینان قلبی داشته باشم، فقط از تو بخواهم و از نعمت‌های بی‌حساب تو در این جهان برخوردار شوم. الهی آمین