باورهای قدرتمندکننده ای درباره سلامتی که همیشه سلامت باشم وهیچ قرصی نخورم ؟

سلام وقتت بخیر احتمالا جوابتو گرفتی منم تجربه ام میگم شاید بکار کسی اومد
من شخصا یک عضو از بدنم درد میگیره به هیچ وجه درمان اولم قرص و دارو نیست با بدنم حرف میزنم مثلا پا.. یا کمر ک اخیرا دیسک گرفتم بهش میگم میدونم خیلی ازت کار کشیدم خیلی مسولیت های سنگین تنهایی هندل کردم و اینجوری با درد داری باهام حرف میزنی و با تپینگ یا ضربه زدن انرژی های مسدود شده و منفی تصور میکنم خارج میشه و دستم روی اون عضو میزارم میگو دوست دارم و تصور میکنم نور زیبای نام شافی الله وارد بدنم شده و دردامو میبره… توی حموم زیر دوش متصور میشم دردام منتقل میشن به مادر زمین…. و مراقبه سلامتی هم گاهی انجام میدم .. جو دیسپنزا کسیه ک توی تصادف چندین مهره کمرش شکست و فلج شدو با انجام مراقبه و تصور و تجسم سلامتی ،به سلامتی جسمانی رسید

یه باور مهم : بدن قادره خودش، خودش رو بازسازی و درمان کنه و با شرایط تطابق بده.

به نام خدای مهربانم سلام به دوست عزیزم
دوست خوبم جهان به اون توجه و فرکانس ما جواب میده شاید به ظاهر حرفی نزنی اما در ذهنت چی میگذره
کلا باید در مورد مریضی خودت و بقیه هیچ حرفی نزنی و توجه تو از روی مریضی برداری و شکر گزاری کنی بابت اعضای دیکه بدنت
شکر گزاری به تنهایی اگر با احساسه خوب انجام بشه بهترین و بالا ترین فرکانس و باور قدرتمند کننده درباره سلامتی و بدست آوردن خواسته هاست هر خواسته ای
شکر گزاری گفتن و نوشتنش خیلی قدرت دارد
بیا و شکر گزاری رو بنویس در روز سه دفعه و هر دفعه هم هر اندازه که میتونی بعد معجزشو میبینی
در سلامتی کامل قرار میگیری و درهایی از نعمت و ثروت به زندگیت باز میشود
با نوشتن شکرگزاری توجه ات از روی مریضی برداشته میشه و توجه ات آگاهانه بر روی زیبایی و داشته هایت می‌رود
و این یعنی کنترل ذهن و وقتی ذهن عادت کنه بعد از مدتی میبینی دیگه سراغی از مریضی و بیماری نیست وجودت سلامتی
در پناه خداوند باشین

درود فراوان به استاد عزیز، خانم شایسته نازنین و همراهان توحیدی

چند روز پیش درد لثه داشتم و از استاد یاد گرفتم که هنگام تضاد از خودم سوال کنم.
توی این مدت چه افکاری داشتم؟
به دلیل برنامه سفری که همه چیزِ آن برای من ناشناخته و جدید است، نگران بودم و تمرکزم به جای اینکه روی سلامتی باشه روی این بود که نکنه در سفر بیمار بشم. تمرکزم روی کمبود و ضرر مالی و قضاوت در مورد آدم ها بود. البته همه اینها در ذهنم میگذشت نه اینکه بخوام در موردشون صحبت کنم. اقدامات غلط مثلِ چک کردن قیمتِ پروازها بعد از اینکه بلیت رو خریده بودم و مقایسه این تور با بقیه تورها. بدگمانی راجع به چیزهایی که در مورد آنها اطمینان نداشتم. دو دو تا چهار تا کردن قبل از سفر.
احساسات: نگرانی. شک و تردید.ترس از ناشناخته ها. عصبانیت.
خُب وقتی این شکلی پیش رفتم، نتیجه هم اومد . جسم پیام داد که داری مسیر رو اشتباه میری و به شکل درد لثه خودش رو آشکار کرد. با اینکه قبلا دکتر رفته بودم و گفته بود چیزی نیست اما دوباره خودش رو نشون داد.
دوباره رفتم دکتر. دوباره عکس گرفتم و باز گفت چیزی نیست. گفت دارو بخور که اگر عفونتی در سینوس باشه رفع بشه. شک و تردید اومد سراغم که شاید درست تشخیص نداده و برم یه دکتر دیگه.
تجربه ی ناخوشایندِ گذشته در ذهنم مرور میشد که قبلا درد دندون گرفتم و کار به جای بد رسید و نگرانی مدام در مورد این مساله که در سفر چی میشه.
بعد از مراجعه مجدد به دندون پزشکی ،درد بیشتر شد. چون موقع معاینه به لثه ام فشار اومد.. حرف زدن در مورد این درد با دیگران و توجه به آن، موجب تشدید درد شد.
خب باید چه کار می کردم ؟
از خودم پرسیدم قانون چی میگه؟ قانون میگه به هر چی توجه کنی بیشتر به سمتت میاد.قانون میگه خودت خالق زندگی ات هستی. همه چیز انرژی هست که شکلی نداره و ما داریم بهش شکل میدیم. به جای تمرکز روی مشکل ، روی راه حل متمرکز باش. به جای تمرکز روی بیماری، روی سلامتی متمرکز باش. قدردان سلامتی باش به ویژه وقتی در حال خوبی هستی. به خواسته ها و زیبایی ها و داشته هایت ،توجه کن.
شک و تردید ول نمیکرد و صدای ذهن میگفت برو پیش یه دکترِ دیگه. بهش میگفتم از کجا معلوم رفتن پیشِ دکترِ دیگه ،اوضاع رو بهتر میکنه ؟ من از خدا خواستم که ساده ترین راه رو جلوی رویم قرار بده. از خدا خواستم از انجام کارهای بیهوده یا هزینه های بیهوده جلوگیری کنه و خودش در قالب همین دکتر بهم بگه چه کار کنم. خب حالا دکتر گفته چیزی نیست و دارو بخور. پس چرا اعتماد نمیکنی؟
باید از خودم سوال کنم چرا میخوام برم پیش یک نفر دیگه؟ به خاطر اینکه مطمئن نیستم و میخوام تاییدیه بگیرم. این هم مثل انتخابِ رشته ارشد هست. از خودم در مورد تصمیمم مطمئن نبودم و دائم از دیگران میپرسیدم. چون نمیخواستم اشتباه کنم. چون دیگران رو از نظر فهم و درک بالاتر از خودم میدونستم. میرفتم سراغ آدم های مختلف تا چیزی بگن که آروم بشم. در نهایت آروم نمیشدم. چون باید در درونم درست میشد. اینجا هم همینه. اگر سراغ پزشکِ دیگری بری، دو تا حالت پیش میاد. ۱. باز هم همین وضعیت رو داری و شک و تردید ادامه پیدا میکنه . ۲. اگر آروم بشی، موقتی هست و از پایه و اساس درست نشده و دوباره تکرار میشه. از طرفی وقتی خودت رو در مسیری قرار میدی که به خاطر شک و تردید، از دیگران اطمینان رو به دست بیاری یعنی داری به دنیا اعلام میکنی که از این جنس اتفاقات رو میخوای و اگر این بار این مساله به ظاهر تو رو آروم کنه ، دوباره مشابه آن جای دیگه ای تکرار میشه. میخوای این طوری بشه؟ نه
دوباره نجوای ذهن اومد و گفت :اگر ولش کنی و مطمئن نشی، دردسر میشه. تو باید بری دنبال راه حل. .یعنی داشت در قالبِ راه حل خودش رو نشون میداد . میگفت یادته سری قبل چه بلایی سرت اومد؟ برو سراغ یکی دیگه که مطمئن بشی. فقط روی یک نفر حساب نکن. شاید این شخص اشتباه تشخیص داده باشه.
بهش گفتم من کاهلی نکردم . چند بار رفتم و هر بار گفت چیزی نیست. از طرفی از خدا خواستم که ساده ترین راه حل رو از طریق همین فرد به من نشون بده.از کجا معلوم یکی دیگه تشخیص درست بذاره؟ از کجا معلوم تشخیصِ این شخص درست نباشه و فرد جدید اشتباه نگه؟ دفعه قبل که اون اتفاقات روی داد من از قانون هیچی نمیدونستم . اون روزها من در شرایط فرکانسی افتضاح بودم. سراسرِ زندگیم ترس و تردید و نگرانی بود. با فردی زندگی میکردم که مشکل داشت. و روی خودم کار نمیکردم. درکی از خدا و سپاسگزاری نداشتم. اما الان من در یک مدار دیگه هستم. تقریبا هر روز دارم روی خودم کار میکنم. سپاسگزاری میکنم. خدای واقعی رو شناختم. احساسات خوب زیادی رو تجربه میکنم . بنابراین طبق قانون نمیشه که نتیجه مثل وقتی باشه که من به شدت سقوط کرده بودم. معلومه اون بموقع باید نتیجه به همون شکل میشد. اما الان به شکل دیگه ای میشه. چون مرتب دارم روی کنترل ذهن کار میکنم و در مدار بالاتری هستم ،پس نتیجه خیلی متفاوت تر از قبل میشه. قانون این رو میگه.
بعد از گفتگویی که بین من و ذهن رد و بدل شد، رفتم سراغ بخشِ عقل کل در سایت و سوال و جوابها رو خوندم. جوابها عالی بود. تجارب چند نفر از دوستان این بود که (بیماری هایی داشتند که بهترین دکترها نتونسته بودند تشخیص دهند و بعدا وقتی افرد بیمارقانون رو فهمیدند و ذهن شون رو کنترل کردند درمان شدند و حتی داروهایی که مصرف می کردند را کنار گذاشتند.). چقدر این جمله به من کمک کرد. داره میگه راه درمان به تخصص و مهارتِ دکترش نیست. به فرکانس خودت وابسته هست . پس من چه جوری میخوام برم سراغ یکی دیگه و مطمئن باشم داره درست تشخیص میده . فقط خدا هست که از بدنِ من آگاهه.
اینها نمونه های عینی هست که برای ذهنم منطقی بشه سراغ دکترهای متعدد نرم و حتی بدون دارو حل بشه. خودم هم الگوی خوبی هستم. از وقتی روی باورهام کار کردم و کانون توجه ام رو تغییر دادم، به لطف خدا بیمار نشدم و چند سال هست که دارو مصرف نکردم و حتی اگر علائم خفیفی از سرماخوردگی اومد، خیلی سریع خودش رفع شد. خدایا هزاران بار شکرت.
و اما در مورد مصرف دارو به این نتیجه رسیدم که صفر و یک نگاه نکنم. اگرترجیح میدم که دارو نخورم به این دلیل هست که دارم این باور رو در خودم تقویت میکنم که بدنم بزرگترین کارخونه داروسازی رو داره و خودش هوشمند هست و روند بازسازی رو به طور طبیعی میدونه. نیازی نیست ذهنِ من مداخله کنه . بنابراین جایی که خودم احساس میکنم نیاز به خوردن دارو نیست، نمیخورم و این کار رو برای حفاظت از بدنم انجام میدم تا دچار عوارض جانبی نشه. از طرفی گاهی انسان به خاطر ارسال فرکانس های نامناسب و ماندن در حسِ منفی و خارج نشدن از مدار ناخواسته ، دچار مشکلاتی در جسم میشه که لازم هست دارو مصرف کنه. مثلا فرد دچار عفونت شده، هنوز هم یاد نگرفته که چطور با تغذیه سالم و کنترل ذهن و ایجاد باورهای مناسب، از مدار بیماری بیرون بیاد و همین جور داره مسیر اشتباه رو میره ، اینجا لازمه که دارو مصرف بشه و از علم پزشکی کمک بگیره تا عفونت رو با دارو از بین ببره. چون هنوز به این آگاهی نرسیده که ذهنِ خودش، بیماری رو خلق کرده و میتونه سلامتی رو هم خلق کنه. به نظرم استفاده از علم پزشکی برای فردی که هنوز تکاملش طی نشده خیلی هم عالیه و جای قدردانی داره. چون به این وسیله داره به جسم کمک میکنه. یعنی در هر دو مورد چه استفاده از دارو چه عدم استفاده از دارو باید هدفمان را کمک به جسم و احترام گذاردن به آن قرار دهیم و هر روشی را که انتخاب میکنیم همراه با احساس خوب باشه نه با شک و تردید و نگرانی.
از چه زاویه ای نگاه کنم که نگران آینده نباشم؟
نگرانی در مورد آینده، یعنی نگرانی در مورد چیزی که وجود نداره. احمقانه هست ، نه؟
مثلِ این میمونه که بگم من راه نمیرم چون نگران هستم که زمین بخورم . در واقع ذهن میاد یک تصویر خیالی رو به بدترین شکل خلق میکنه و جوری آن را واقعی نشون میده که ما باورش کنیم و فکر کنیم حقیقی هست. انگار که که یک فیلم سینمایی ببینیم و تصور کنیم که حقیقی هست . در حالیکه همه اش بازی ِ یک سری آدم هاست که از قبل این نمایش رو اجرا کردند و ما الان داریم این نمایش رو میبینم در حالیکه در دنیای واقعی فردی که در فیلم بیمار شده ، کاملا شاد و سرحال است و داره از زندگی لذت میبره ولی ما بیماری او را در فیلم باور کردیم و نگرانش هستیم. نگرانی در مورد سناریوی ذهن برای اتفاقات آینده و فکر کردن به آن و دنبال راه حل بودن برای چیزی که وجود نداره ،همین قدر احمقانه است که بخواهیم در مورد رویدادهای یک فیلم سینمایی نگران باشیم و به دنبال حل مسائلی باشیم که در فیلم رخ داده و واقعی نیست . از طرفی نود درصد نگرانی های ما در مورد آینده به وقوع نمی پیونده مگر اینکه سالیان طولانی در مورد آن موضوع، فرکانس نامناسب ارسال کرده باشیم و خودمون رو به مدت طولانی در احساس بد نگه داشته باشیم. چون اگر قرار بود بابتِ هر فکر منفی ، رویداد ناخوشایند رو تجربه کنیم که دیگه سنگ روی سنگ بند نمی شد و کل هستی می پاشید. قانون بخشایش همواره فراتر از قانون کارما هست و خدا فرصت می دهد . نمونه منطقی هم در این مورد مثال هایی هست که از خودم دارم . بارها در مورد موضوعاتی راجع به آینده نگران شدم اما هیچ کدام اتفاق نیفتاده. مثلا دوره لیسانس به علت سخت گیری های دانشگاه، خیلی نگران بودم که نتونم مدرکم رو بگیرم و البته این نگرانی به خاطر باورهای غلط بود . اما نه تنها مدرکم رو گرفتم که ترم های آخر همه چیز برام خیلی ساده شده بود. یا ۲۵ سال پیش به شدت در مورد از دست دادنِ یکی از عزیزانم نگران بودم با اینکه بیماری و مساله خاصی نداشت و شکر خدا هم اکنون در قید حیات است. یا نگرانی در مورد عدم ِ بهبودِ بعضی بیماری ها برای خودم و دیگران که هیچ کدام دائمی نبود و همگی بهبودی رو به دست آوردیم در حالیکه در همه این موارد ذهن جوری مساله رو نشون میداد که بدترین حالت اتفاق میفته ولی همه فریبکاری ذهن بود تا احساسِ من رو منفی کنه و من رو به طرف تیمِ شیطان سوق بده.
در مورد نگرانی های ادامه دار که سالیان طولانی خدا فرصت داده و نتونستیم ذهن رو مدیریت کنیم و مدتها در حس منفی، خودمون رو نگه داشتیم و زمانی میرسه که کائنات طبق قانون، آن فرکانس رو شکل میده و ما را با اون مواجه میکنه هم ، نباید نگران باشیم. چون اولا قابل تحمل هست حتی اگر آزاردهنده باشه . و وقتی باهاش مواجه میشی دیگه ترست میره. دیگه برای همیشه از شرِ اون نگرانی خلاص میشی. و در کنارش خواسته ها واضح میشه و یک عالمه درس برای پیشرفت داره. یعنی این قدر خدا کارش دقیق و درست هست که حتی با مواجه کردن با چیزی که مدتها ازش میترسیدیم میخواد ما رو نجات بده. چون نگرانی و ترس، بدتر از خودِ واقعه هست. و به محض اینکه متوجه ایرادِ خودمون بشیم و دوباره به سوی منبع برگردیم، از اون وضعیت به شکل معجزه آسا خلاص میشیم و همیشگی نیست. . حالا ممکنه شرایط به گونه ای باشه که در مورد موضوعی مدتی نگران باشیم و از طرفی تلاش هم در زمینه کنترل ذهن میکنیم. به میزان کاهشِ نگرانی و مدت زمانِ ماندن در حالت تضاد، رویدادها خلق میشن. حتی اگر نگرانی وجود داشت و در کنارش تلاش هم در جهت خلق زیبایی ها و تمرکز روی نکات مثبت هم وجود داشت ، رویداد منفی به گونه ای خلق میشه که اذیت نشیم و خیلی راحت باهاش برخورد کنیم و اتفاقا به نفع ما هم بشه یا اصلا برامون خنده دار بشه و بگیم همین بود که ازش میترسیدم و نگرانش بودم؟ اینکه چیزی نیست. چقدر برای خودم بزرگش کرده بودم.
من همه این موارد رو تجربه کردم و نوشتم که به یاد بیارم که نگرانِ نگرانی نباشم. قرار نیست فاجعه ای صورت بگیره و همه چیز گذرا هست و همین گذرا بودن ما رو از نگرانی درمیاره. وقتی دائمی نیست پس چرا نگران باشم. .؟
با همه اینها آدم عاقل و آگاه ، نمیذاره کار به اینجا بکشه و از همان اول وقتی به تضاد برخورد میکنه با کار روی ذهن و به کار بردن راهکارهایی که احساس خوبِ پایدار را ایجاد کنه ( استاد بارها در مورد این راهکارها صحبت کردند) خودش را از خلق رویداد ناگوار آزاد میکنه. اگر ذهنمون رو مدیریت کنیم ،هم نگرانی ها برطرف میشه هم زیبایی ها، شادی ها و سلامتی رو تجربه میکنیم. بستگی به میزان تلاش ما در این زمینه، میزان ایمانمون به خدای واحد و طی کردن تکاملمون داره. بهتره خودمون رو سرزنش نکنیم و به خودمون فرصت بدیم که تدریجی رشد کنیم.
موضوع دیگه ای که لازم هست بهش بپردازم اینه که زیادی ذهنم این سفر رو بزرگ کرده بود. نباید اجازه بدم ذهنم یک رویداد رو این قدر پررنگ و مهم جلوه بده که آسایش رو از من بگیره.هر چی بیشتر موضوعی رو بُت کنم ، کار سخت تر میشه. به ذهنِ محدودم میگم زیادی این سفر رو جدی گرفتی. این هشت روز که هنوز هم نیامده ، بخشِ بسیار کوچکی از روند زندگی هست.به ۴۸ سالی که گذشت نگاه کن.( الان ماه تولدم هست و ۲۹ بهمن ۴۸ ساله میشم.) ۴۸ ساااال. هر سال معادل ۴۸ هفته است. (عههه .چه جالب یکی شدن سنم با تعداد هفته در یک سال. ). حالا ۴۸*۴۸ میشه ۲۳۰۴ . یعنی من تا الان ۲۳۰۴ هفته را پشت سر گذاشتم . یک هفته در برابر ۲۳۰۴ هفته . میدونی یعنی چی؟ یعنی این ۸ روز در برابر سنی که داری ، در برابر ۴۸ سالی که تا الان گذروندی یک عدد اعشاری بسیار کوچک یعنی خیلی کمتر از یک میشه. فقط بهش فکر کن. آیا ارزش این همه نگرانی و این همه بالا و پایین کردن رو داره؟ خنده داره واقعا. ببین ذهن چطور گولت میزنه و بزرگش میکنه. کلِ زندگی زمینی مثل یک صاعقه هست و به یک چشم به هم زدن میگذره. اون وقت ذهنِ منفی نگر، این چند روز رو آن قدر برای من طولانی کرده بود و ظاهرش رو آنچنان سخت نشون میداد که میخواست منصرفم کنه. منصرفم کنه از تجربه چیزهای جدید و خارج شدن از دایره امن. اما دستش برای من رو شده. از طرفی هدف ما در زندگی تجربه جهان مادی و یادگیری و گسترش آگاهی هست و همه رویدادها یک فرصت برای تجربه شکل است. پس چه خوبه به جای نگرانی یاد بگیریم و لذت ببریم.
کار دیگری که انجام دادم قدرشناسی از خداوند و بدنم بود. به بخشهای سالمِ بدنم فکر کردم. یعنی به ۹۰ درصد که سالم است و آن ده درصد هم چیز مهمی نیست. به وقت بیماری، سپاسگزاری در مورد سلامتی ،یک مقدار سخت میشه . اما کاری که من انجام دادم این بود که وقتی مثلا دستم درد میگرفت با خودم میگفتم خدایا شکرت که دست دارم. یا وقتی لثه ام درد گرفت به خودم گفتم خدایا شکرت که سایر اجزای دهانم سالم است مثل زبان ، دندان ها، لبها و خدایا شکرت که میتونم به طور طبیعی غذا بخورم و لذت چشایی رو دارم. و سپاسگزاری کردم از سایر اجزای بدنم که سالم است و آنها را دارم و طبیعی هستم.
خدایا هزاران بار قدر دانم برای آگاهی هایی که به من میدهی. برای توانایی درست اندیشیدن در جهت خلق زندگی زیباتر و راحت تر.
و الان که این کامنت رو بعد از گذشتِ دو روز از شروعِ نوشتن و تفکر پیرامون قوانین دنیا، به اتمام رساندم به لطف خدای مهربان نه تنها دردی رو احساس نمیکنم که از شک و تردید و نگرانی رها شدم و با اعتماد به خداوندی که همیشه همراه و هدایتگر من است پیش میروم . دارویی مصرف نکردم و به پزشک دیگری هم مراجعه ننمودم .
تنها میتونم بگم هزاران بار قدردان خدایی هستم که بهترین راهنما و هدایتگر من است ، بهترین حافظ و مراقب من ، بهترین پزشک و قدرتمندترین درمانگر و شفادهنده من است و بهترین رفیق و یاور ِهمیشگی.
خدایا شکرت که هستی . خدایا شکرت که دارمت. که من با تو همه چیز هستم و بدون تو هیچ

سلام دوست عزیزم
انشالله همیشه سالم و پر انرژی باشید
ب نظر من درسته باورها باید تغییر کنه ولی مهم تر از اون باید بفهمیم چی ب بدن میدیم مثل این که سم بخوریم و بگیم برای من هیچ مشکلی پیش نمیاد این خیلی مهم که چی ب بدنت میدی بخور و نتیجه چی میشه درسته باور تاثیر داره ولی از همه مهم تر دادن مواد غذایی ب بدنه من تازه دارم میفهمم که چقدر خوبه کنترل داشته باشی روی خودت درسته استاد میگه که بچه ها روح غذا میخواد این هم افکار مثبت میخواد تا ورودی مثبت نتیجه مثبت و عالی میگیری
وقتی ورودی چه باور چه مواد غذایی را عالی بدی صد در صد خروجی عالی میگیری
من ب شما پیشنهاد میکنم فایل های رایگان قانون سلامتی نگاه کنید و نتیجه بچه ها را بخوانید و بعد انشالله قانون بخرید

درود. من باور دارم که ذهن من هوشمند است و به درخواست‌های من برای بهبود و درمان هر درد حتما پاسخ مثبت می‌دهد.من ۲۰ سال تیروئید داشتم و دارو مصرف میکردم. اما لا همین باور تیروئیدم رو درمان کردم و کاملا نرمال شد به لطف خداوند

با سلام دوستان هم فرکانس
من حدود 4 سال هست قانون جذب رو می دونم و الان حدودا یک سال هست به سایت استاد شگفت انگیزم عباس منش اشنا شدم و خیلی سریعتر و بهتر و عالی تر مطالب رو می گیرم و من طی 4 سال اصلا دکتر نرفتم و اعتقادی به دوا و دتر ندارم ببینیم دوستان بدم انسان اصلا به هیچ عنوان مریض نمی شود فقط فکر انسان هست که همیشه دنبال مریضی و افکار منفی و… هست اصلا به مرضی تمرکز نکن فقط به احساس خوب و شادی درونت توجه و تمرکز کن بعد از چند روز می بینی که حالت خوب و احساس خوبی دارید این یعنی جاذبه ، این یعنی نعمتی که خدای برزگ و بخشنده جلوی هر انسانی گذاشته ولی ما انسانها از خودمون و خدای خودمون غافلیم بی نهایت سپاسگزارم از اینکه به خودم جرئت دادم به این سوال پاسخ بدم در حالت کلی من خود تشکر و سپاسگزاری در من نهادینه شده و هر لحظه ذهن ناخودآگاه من در حال تشکر و سپاسگزاری هستش .
بی نهایت از سایت شگفتی آور و عالی استاد جان و خانم مریم عزیز بی نهایت سپاسگزارم
به نظرم من هر کسی که هدایت میشه به این سایت یه روزی از خدا طلبیده که به راحتی وارداین سایت شده و از آموزنده های بی نهایت سرنوشت ساز استفاده کنه و زندگیش رو به طور عالی جلو ببره و تا بی نهایت فرصت هست از زندگیست عالی و خوب و با احساس شادی استفاده کن
والسلام فقط در لحضه زندگی کردن می چسبه و السلام
بی نهایت از خدا سپاسگزارم سپاسگزارم سپاسگزارم
بی نهایت از شما هم فرکانسی های عزیز سپاسگزارم سپاسگزارم سپاسگزرام
بی نهایت عوامل پشت پرده سایت شگفت انگیز و شگفت اور سپاسگزارم سپاسگزارم سپاسگزارم
بی نهایت از خودم سپاسگزارم سپاسگزارم سپاسگزارم که هر روز حدود 2 ساعت در سایت توجه و تمرکز می کنم تتا یاد بگیرم بهتر زندگی کنم
به امید آینده عالی…

با سلام
من همان شخصی هستم که بالای ۱۵ سال است اعتقایی به قرص و بیماری ندارم
و همیشه وقتی به انسان بیماری بر می خورم یا به بیمارستان برای عیادت کسی و یا به هر صورتی با بیماری برخورد می کنم ، این باور به یادم می آید
یعنی همیشه در برخورد با این حالات گفته شده من یک تضاد را می بینم که خواسته ی این باور را که الآن می نویسم در من بیشتر و بیشتر می شود :
من باورکردم که در تک تک سلولهایم چیزی جز خودِ خداوند حضور ندارد
پس برای این جسم که چیزی جز خدا نیست ، بیماری و درد و ناخوشی بی معناست
آن قدر خدا را درآن نسبت داده ام که وقتی کسی در هرجایی، در هر مکانی، در خانواده و در پیرامونم ، صُحبت بیماری می کند ، بلافاصله ذهنم می گوید چقدر خنده دار است ،
مگر خدا بیمار می شود ؟
اعضای خدا که بیمار نمی شود
خدا که درد ندارد
خدا که ضعیف نمی شود
خدا عین سلامتی و تندرستی و خوشبختی است
واقعا و واقعا من با این باور احساس میکنم هیچ فاصله و هیچ شیاری بین من و خداوند نیست
و انگار که خودش هستم و نتیجه اش هم معلوم است
که از ۲۰سال پیش تا حالا چندبار سرما خوردم و اصلا شاید چندساعت دوام نیاورده و از ۳سال پیش که با قانون آشنا شدم که حتی هوایی از بیماری هم نزدیکم نیامده
ودر کل بسیار بسیار بسیار با خود در صُلح هستم
من با این باور واقعا تنها اعتقاد دارم تا ابد در سلامتی و تندرستی هستم .
شاد و سلامت و پیروز باشید .

بیماری یک وضعیت ذهنی است و تمام وضعیت ها در این دنیای شکل و فرم مدام در حال تغییر هستند
هیچ وضعیتی ثابت و پایدار نیست ، اگر فکر میکنیم وضعیت های زندگیمان مانند سلامتی ، روابط ، ثروت و … ثابت هست ، در حقیقت این گونه نیست ، دلیل ثبات ظاهری کیفیت وضعیت های زندگی (مانند وضعیت سلامتی ، ثروت ، روابط و …) تکرار آن وضعیت هست ، یعنی اگر به عنوان مثال یک بیماری در جسم و جان شما رسوخ کرده است ، دلیلش این هست که شما یک وضعیت و ساختار ذهنی را تکرار میکنید ، در واقع سبک زندگی شما به گونه برنامه ریزی شده است که نتیجه ی سبک زندگیتان در حوزه ی سلامتی ، آن بیماری هست که تجربه میکنید.
خود زندگی بی شکل و فرم هست ، لایتناهی هست ، لایتناهی نه به معنای مقدار خیلی زیاد ، بلکه به بدین معنا که هیچ اندازه و مقداری برای زندگی قابل تعریف نیست ، بزرگ و زیاد بودن در مقابل قطب متضادش ، یعنی کوچک و کم بودن قابل تعریف و سنجش هست ، اگر بزرگی هست ، پس کوچکی هست که نسبت به آن سنجیده شده است…
سلامتی و قطب مخالفش یعنی بیماری هم دو وضعیت از زندگی هستند ، جایی که وضعیت سلامتی نیست ، قطب مخالفش یعنی بیماری هست
در کتاب رویاهایی که رویا نیستند این آگاهی بر قلب و جان استاد عباسمنش الهام شده است که روشنایی منبع دارد ، اما تاریکی منبع ندارد ، یعنی تاریکی به معنای غایب بودن منبع نور هست
سلامتی و بیماری هم چنین وضعیتی دارند ، یعنی سلامتی منبع دارد و بیماری به معنای غایب بودن منبع سلامتی است.
این آگاهی ها را یادآور شدم تا بارقه ای بر وجود ارزشمند و پر نورتان زده شود و امید است به یاد بیاورید که شما خود منبع سلامتی هستید ، شما کائنات هستید که در شکل و فرم انسان بودن خودش را تجربه میکند من ، شما ، سیارات و کهکشان هایی که به ظاهر بسیار از ما دور هستند همگی یکی هستیم ، همه شکل و فرم هایی هستیم که در یک چیز باهم یکی هستیم و آن بودش و وجود ماست ، ما وجود داریم و وجود ما بر هر چیزی تقدم دارد.
اما در مورد اینکه چرا وضعیت جسمی شما ، معقوله ای به نام بیماری را تجربه میکند ، مقداری اطلاعات و آگاهی های فیزیک کوانتوم و علم عصب شناسی و نورولوژی میتواند مفید باشد و در تغییر نگرش و برنامه ریزی ذهنیتان یا همان باورهایتان به شما کمک کند و اگر آمادگی اش را داشته باشید اصل خود را به یاد می آورید و مهر تاییدی بر این آگاهی ها در وجودتان زده میشود ، همانطور که خود من تجربه اش را داشته ام و هدایت شدم به رهایی از یک وضعیت بیماری گوارشی نادر ، که از نظر علم پزشکی درمان ندارد و فقط باید با قرص و دارو کنترل میشد.
مهمترین موضوع در بیماری هایی که در جسم و جان ما رسوخ کرده اند این است که ما بعد از مشاهده ی یک سری علائم به دکتر مراجعه میکنیم و دکتر بعد از بررسی و معاینه و آزمایش و … ، به ما برچسب یک بیماری میزند ، در واقع ما دیگر یک انسان نیستیم ، ما یک بیمار هستیم و بیشتر از هر کسی خود ما باور میکنیم که بیمار هستیم ، خودمان را از دریچه ی آن برچسب هایی میبینیم و احساس میکنیم که دکتر ، جواب آزمایش و … به ما زده اند ، این یکی از مهمترین دلایل تکرار وضعیت بیماری در وجود ماست که حتی برای چنین وضعیتی هم برچسبی داریم به اسم بیماری مزمن.
دوست من بیماری وجود ندارد ، بیماری فقط یک وضعیت ذهنی ، عصبی است که بر جسم و کالبد ما تاثیر میگذارد و سلول های بدن ما را دستخوش تغییر و تحول میکند.
بیماری مانند یک مشکل نرم افزاری است ، یعنی اگر تصور کنید ذهن و افکار شما مانند نرم افزاری هست که بر وجود شما نصب شده است و جسم و کالبد شما سخت افزاری هست که تحت تاثیر نرم افزارهای ذهنی قرار میگیرد ، شاید درکش برایتان ملموس تر باشد
ما زمانیکه بیمار میشویم ، قبل از هر چیز باید به این توجه کنیم که یک ایراد نرم افزاری در ذهن ما رخ داده است ، به عنوان مثال فردی که کمبود عزت نفس دارد ، نیاز به جلب توجه و ترحم دیگران دارد ، ناخودآگاه سیستم برنامه ریزی ذهنی اش به سمتی پیش میرود که بیمار بشود و دیگران بیشتر بهش توجه کنند ، براش کمپوت و ساندیس و گل بیارن ، شاید به ظاهر خنده دار باشد ، ولی واقعا همین موضوع به ظاهر خنده دار و شاید بی ربط ، یکی از دلایل تمایل ما در ناخودآگاه برای بیمار شدن است ، چون با بیمار شدنمان عزیز میشویم ، بیشتر مورد توجه قرار میگیریم ، این یکی از مواردی هست که میتواند برنامه ریزی ذهنی ما را جوری دستخوش تغییر کند که جسممان بیمار بشود ، به نظر من این یکی از دلایل اصلی بیماری های دوران پیری و کهن سالی است ، چون فرد کهن سال احساس میکند دیگر ارزش مصرفی ندارد ، به عبارتی دیگر به درد نمیخورد و کسی بهش توجه نمیکند ، بنابراین با بیمار شدن جسمش افراد بهش توجه میکنند ، ازش پرستاری میکنند و … (البته این یکی از دلایلش است ، دلایل دیگر شاید در حوصله ی این متن نگنجد…)
علم پزشکی در سال های اخیر بیشتر روی این موضوع متمرکز شده است و یه جورایی بیشتر تایید کرده است که منشا 99 درصد بیماری های ما ریشه ی عاطفی و روانی دارد (حتی آن یک درصدی هم که ممکن است به خاطر مشکلات مادرزادی بوده باشد ، شواهدی وجود دارد که افرادی توانسته اند ژن های بدنشان را تغییر دهند و مشکلات مادرزادی را هم برطرف کنند.)
به عنوان مثال احساسات منفی مانند غم و اندوه ، احساس قربانی شدن ، ترس ، نگرانی ، استرس و …
سیگنال هایی را به سلول های بدن ما ارسال میکند که نتیجه اش بهم خوردن نظم و انسجام کارکرد سلول های بدن است ، اگر دقیق تر در مورد این موضوع صحبت کنیم : بدن ما بزرگترین داروخانه ی جهان است ، غده ای در مغز ما هست به اسم هیپوتالاموس که این غده کارخانه ی تولید واحدهای سازنده ی پروتئین به اسم پپتید های نورونی هست ، یعنی روند بدین شکل است که افکار غالب ما یا همان باورهای ما شبکه های نورونی در مغز ایجاد میکنند که این شبکه های نورونی با هر بار روشن و فعال شدن سیگنالی را به غده ی هیپوتالاموس مخابره میکنند و غده ی هیپوتالاموس بر اساس آن سیگنال آمینواسیدها رو جوری ترکیب و جمع میکنه که پپتیدهای نورونی متناسب با آن افکار و الگوهای ذهنی تولید بشود و این مواد بیوشیمی توسط غده ای به اسم غده هیپوفیز وارد جریان خون میشود و به سمت سلولهای بدن سرازیر میشود و اگر ما یک سری افکار رو به مدت طولانی داشته باشیم ، به عبارتی یک سری شبکه های نورونی خاص رو هر روز روشن کنیم ، اتفاقی که میافتد اینه که سلولهای بدن ما که تازه متولد میشوند گیرنده هاشون به گونه ای است که اون مواد بیوشیمی متناسب با افکار و باورهای ما را دریافت میکنند ، یعنی بدن ما به یک سری مواد بیوشیمی معتاد میشود این مواد بیوشیمی بر اساس سیگنال های ذهنی ما تولید میشوند.
این حرف یعنی ما سبک زندگیمان را به گونه ای تنظیم میکنیم که آن احساساتی که این مواد بیوشیمی را تولید میکند را بارها و بارها تجربه کنیم ، یعنی کیفیت زندگی ما در یک فرمت و قالب احساسی مشخصی رقم میخورد و این سبک زندگی ربطی به میزان ثروت و تجملات زندگی ما ندارد ، ممکن است ما در یک قصر بزرگ زندگی کنیم ، اما احساس بدبختی کنیم…
احساس چیست ؟
زمانیکه افکار ما به جسم و کالبد ما مخابره میشوند ، معقوله ای ایجاد میشود به اسم احساس ، در واقع احساس ، بعد جسمی افکار و باورهای ماست ، وقتی که ما افکار منفی داریم ، وضعیتی در جسممان پدید می آید که به آن احساس منفی میگوییم ،اگر افکار ما ریشه در ترس داشته باشد ، احساسات ما هم از نوع ترس هست ، اگر افکار ما در قالب مقاومت ذهنی و قضاوت باشد احساس ما در قالب کینه و تنفر هست…
حال بهتر است از مباحث تئوری یک مقدار بیایم بیرون و در مورد این صحبت کنیم که خب ما باید چکار کنیم تا به سمت بهبود و سلامتی هدایت بشویم ، چه کاری از من نوعی بر میاد ، من باید چکار کنم تا از این وضعیت تکراری بیماری خارج بشوم ، چکار کنم منبع سلامتی رو در وجودم احساس کنم و سلامتی را تجربه کنم…
اولین چیزی که باید بهش توجه کنید این است که شما برای تغییر باورهایتان در هر جنبه ای (ثروت ، سلامتی و …) باید از خود عبور کنید ، باید از ذهن تحلیلی تان عبور کنید ، این چیزی که الان شما هستید نتیجه ی یک سری افکار و دیدگاه ها و نگرش ها به اسم شخصیت شماست ، شما در مورد موضوعات مختلف واکنش ها و دیدگاه هایی را دارید که پکیج این دیدگاه ها و باورها میشود شخصیت شما…
برای اینکه تغییر بنیادین در وضعیت های زندگیتان ایجاد کنید ، باید از این شخصیت فراتر بروید ، یعنی از خود قدیم عبور کنید.
مهمترین اتفاقی که به نظرم باید در شما بیافتد و البته شما باید این اتفاق را در خودتان ایجاد کنید ، این است که از بودش خودتان آگاه شوید ، این که هویت اصیل تان که ریشه در ذات حقیقی تان دارد را از افکار و باورهایتان جدا کنید ، واضح تر اینکه شما به درک و دریافتی برسید که افکار و باورهایتان نیستید ، شما آن فضایی هستید ، آن قدرت ناظری هستید که افکار و باور در شما موجودیت پیدا میکنید ، یعنی بتوانید باورهایتان را تشخیص دهید ، مچ ذهن تان را بگیرید ، اگر عصبانیتی هست ، بدانید که عصبانی هستید ، اگر کینه و غم و اندوهی هست ، بدانید که چنین احساساتی در شما هست ، به عبارتی با احساساتتان همذات پنداری نکنید ، خیلی از آدمها هستند که از این قدرتشان خبر ندارند ، شما جز آن دسته از آدمها نباشید و نظر من این است ، شمایی که روی خودتان کار میکنید ، شمایی که به دنبال موفقیت و سلامتی و بهبود هستید شمه ای از این آگاهی را که از بدو تولد میدانستید، به یادآورده اید ، یا اینکه دیگر تحمل رنج درونی و بیرونی را ندارید و مشتاق هستید برای عبور از رنج ، مشتاق هستید برای تغییر…
کار مهم دیگری که به نظرم میتواند به شما کمک کند کنترل ورودی است ، شما باید دیگر به آن خود قدیم که درد و رنج و بیماری را برایتان ایجاد کرده است خوراک ندهید ، باید از گذشته بیاید بیرون و در لحظه ی حال زندگی کنید بارها این را گفته ام منظورم از گذشته و آینده زمان ساعتی (تقویم و 24 ساعت شبانه روز) نیست ، مقصود زمان روانی است ، آن افکاری که در مورد تجربیات و اتفاقات گذشته در وجود شما رسوخ کرده و همچنین نگرانی هایی که به خاطر یک فکر به نام آینده در سر دارید.
لحظه ی اکنون یا زمان حال ، جای تغییر است ، جایی هست که شما میتوانید آینده ی خود را تغییر بدهید ، در غیر اینصورت اگر شما لحظه ی حال را نپذیرید و به ذهنتان اجازه دهید مدام افکار گذشته را نشخوار کند ، مدام آن احساس قربانی شدن ها رو به صورت درونی تجربه کنید ، شما اساس گذشته ی ناخواسته و نازیبایتان را به آینده میبرید و آینده ی شما ورژنی از همان گذشته ی ناخواسته است ، شاید اتفاقات به صورت ظاهری تغییر کنند ، شاید آدم های اطرافتان از نظر شکل و قیافه و اسم و رسم تغییر کنند ، اما شخصیت شان به صورت واضحی شبیه همان آدمهای قبلی هست که از دستشان فراری بودید ، شاید یک بیماری خاص از وجودتان برود ، اما سر و کله ی یک بیماری دیگری پیدا میشود ، یا همان بیماری قبلی دوباره عود میکند
اما اگر شما کنترل ورودی کنید ، اگر اخبار منفی را دنبال نکنید ، اگر آرامش را وارد وضعیت های زندگیتان کنید ، اگر در پی این باشید به احساس بهتر از احساسی که الان دارید برسید ، شما هدایت میشوید ، سیستم و نظامات جهان شما را هدایت میکند به مسیری ، به آدمهایی ، به شرایطی که به احساس خوب بیشتری برسید ، احساس بهتری را تجربه کنید و احساس بهتر برای شما چکار میکند؟ به توضیحات ابتدای همین متن توجه کنید ، احساس خوب یعنی شما سیگنال هایی رو به بدنتان مخابره میکنید که نتیجه اش هماهنگی و انسجام سلول های بدنتان هست ، نتیجه اش سلامتی هست که در پی اش هستید.
آگاهانه سعی کنید در زمان هایی که بیماری تان فروکش کرده است و درد کمتری دارید و حتی مواقعی که درد ندارید ، به سلامتی توجه کنید ، به این توجه کنید که سلامتی چقدر خوب است ، شما به صورت درونی و ذهنی سلامتی را تجربه کنید ، منتظر نباشید سلامتی بیاید ، سلامتی را خودتان با افکار و تجربیات درونی تان ایجاد کنید ، سلامتی یعنی هماهنگی و انسجام قلب و مغز و بدنتان ، و شما میتوانید این هماهنگی را در خودتان ایجاد کنید ، فقط باید همت به خرج دهید و جهادی اکبر علیه خود قدیم یا همان باورهای مخرب گذشته بر پا کنید.
البته منظورم از جهاد اکبر جنگ درونی با خودتان نیست ، یعنی نخواهید با قدرت اراده و سرکوب کردن احساسات خودتان ، باورهایتان را تغییر دهید که اگر چنین کردید وضعیت را برای خودتان سخت تر میکنید.
خودتان را با همینی که هست بپذیرید ، پذیرش به معنای اینکه با خودتان نجنگید ، منظورم این نیست این وضعیت را تحمل کنید ، بلکه مقصود این است که با آگاهی از این چیزی که هستید عبور کنید ، اول این وضعیتی که هستید را بهش آگاه باشید و در لحظه ی اکنون بمانید و از اینی که هستید عبور کنید ، عبوری توام با آگاهی و صلح ، با خودتان به صلح برسید.
میتوانید از قدرت تجسمتان هم برای شفای جسمتان استفاده کنید ، یعنی تجسم کنید یک وضعیت خاص سلامتی را دارید همین الان تجربه میکنید ، این کار در مواقعی که درد ندارید بسیار کمک کننده است ، در مواقعی هم که درد دارید سعی کنید به چیزهایی توجه کنید که تمرکزتان از روی آن درد کمتر بشود ، شاید نتوانید آن درد را نادیده بگیرید ، اما اگر یک مقدار کمی هم بتوانید احساستان را از چیزی که هست بهتر کنید بزرگترین پیروزی است ، همین که دیگر نمیخواهید با آن افکار و احساسات منفی و احساس قربانی شدن به خاطر بیماری همراه شوید خودش پیروزی بزرگیست.
اگر شما احساسات تان را با آگاهی و حضور به سمت بهتر شدن سوق دهید ، در زمینه ی رژیم غذایی و خورد و خوراک هم هدایت میشوید ، یعنی میل به خوردن یک سری غذاها را از دست میدهید و یه جورایی ذائقه تان تغییر میکند ، به خوردن خوراکی هایی میل پیدا میکنید که باعث بهبود کارکرد سیستم بدنتان میشود.

سلام هدیه عزیز
این مساله برای همه طبیعیه
بهش میگن مقاومت و اینرسی برای تغییر ناخودآگاه.
فقط باید ادامه داد
اما درباره ی سلامتی میتوان بصورت تخصصی راجع ب هر عضو از طریق قوانین کیهانی، حل مساله کرد.
بهترین باور برای سلامتی، آرامش است.
روی منابع ضد آرامش تان کار کنید.
جوری که در اغلب مواقع در آرامش الهی باشید.

با سلام به دوستان هم فرکانسی
به نظر من اصلا نباید به چیزی غیر سلامتی توجه داشت من الان حدودا یه سالی میشه اصلا به دکتر اعتقاد ندارم و به بیمار بودن اعتقاد ندارم چون میدونم بدن انسان اصلا موردی نخواهد داشت تا وقتی که به چیزی در مورد بدنتان چه مثبت و چه منفی ، توجه زیادی بکنید و فقط روی فراوانی سلامتی ، فراوانی ثروت ، فراوانی مهر محبت و فراوانی چیز هایی مثبت که می خوای داشته باشی فکر کنید وسلام امیدوارم تونسته باشم مطلب رو برسونم از خدای مهربان و بزرگ بی نهایت سپاسگزارم که من رو در خانواده استاد عباس منش پذیرفت خدا قوت برای انسانهایی که در هر کجا که هستن و از فرکانس خوبی ها لذت می برن و بی نهایت تشکر فراوان دارم که به پیشرفت جهان کمک می کنن فعلا خدا حافظ با دیدگاهی دیگر …

با سلام.
پیشنهاد می کنم کتاب قانون شفا ( کاترین پاندر ) را حتما مطالعه کنید .به موارد مثبت سلامتی خود بیشتر توجه کنید و بابت آنها خدا را شاکر باشید .

به نام خداوند زنده و پاسخگو

احساس گناه (مخرب ترین فرکانس)
نیاز به تایید و توجه دیگران (شرک)
عدم احساس لیاقت و نارضایتی از خود
استرس و ترس
باعث بیماری میشه

قدم اول رهایی و تسلیم بودن است
برای رسیدن به احساس خوب
عزت نفس و احساس لیاقت
باور های توحیدی و اینکه خداوند بدن تورو به بهترین شکل ممکن ساخته و از تمام موجودات جهان برتری داده
و باورهای سلامتی
قدرت خداوند درون من است
سلول ها و مولکول های من همگی با عشق در کنار هم قرار گرفته اند و با هم در حال عشق بازی هستند
ِخداوند در هر لحظه در بدن من جریان داره
من لایق سلامتی و شادی هستم
خداوند فقط فقط از من انتظار شادی داره
من عاشق بدنم هستم من عاشق دستام هستم من عاشق پاهام هستم من عاشق صورتم هستم
من هروز سلامت تر و زیبا تر میشوم
اگاهی کل کیهان درون تک تک سلول های من است
من به بدنم افتخار میکنم
بدن من پیشرفته ترین و باهوش ترین ماشین دنیا است
من با افکار و باورهام روی جسمم تاثیر میگذارم
من خالق زندگیم هستم
من خودم رو عاشقانه دوست دارم
هیچکس هیچ قدرتی در زندگیه من نداره
قدرت فقط در دست من و خدای من است
من فقط به خدای درونم اعتماد دارم
من به تایید و توجه هیچکس نیازی ندارم
خداست که فقط سلامتی و ثروت میده
و…

توجه بر نکات مثبت خودتون
توجه به زیبایی های اطراف
توجه به زیبایی های خودتون
توجه به نکات مثبت دیگران
تحسین کردن زیبایی ها
و مهمتر از همه سپاسگذاری بخاطر تمام نعمت ها
لیستی از نعمت ها شب قبل خواب و صبح بعداز بیدار شدن

از ورزش غافل نشید
اگه مدیتیشن هم کنید عالیه
از کتاب شفای زندگی و کتاب فراسوی شفای زندگی و معجزه سپاس گذاری هم استفاده کنید

سلام بر همگی مخصوصا استاد عزیزم
دوست گرامی من روی جاههای سالم بدنم تمرکز می کنم وقتی مرض میشوم و به سپاسگزاری از سلامتی انها می پردازم و سعی میکنم که حس حالم رو خوب نگه دارم و به زیباییها و شادیها توجه کنم
موفق وشاد باشید

سلام دوست عزیز.بنظرم شما فوکوستون روی بیماری بیشتره تا سلامتی دارین تمارین رو اجام میدین ولی چون تمرکزتون رو بیماری هستش نتیجه مطلوب حاصل نمیشه سلامتیتون رو تحسین کنین همین چند خطی که نوشتین رو بخونین پی به تمرکزتون رو بیماری میبرین کانون توجهتون رو عوضن کنین در موردهایی که سلامتی کامل دارین شکر گزاری کنین در پناه الله یکتا شاد، پیروز، سلامت، ثروتمند و سعادتمند باشید

با سلام
روز شب تان پر از امید و رضایت باشد
من رفلاکس اسید معده داشتم با دارو هم مدت زمان کمی مشکل رفع شد و دوباره تشدید پیدا کرد
از زمانی که شروع به سپاسگزاری بابت سلامتی اعضای بدنم کردم به مدت یک ماه است که به لطف پروردگار دیگر اثری از بیماری در وجود من نیست

سلام
بیماری نشونه اینه که شما ذهن و روحتون با هم هماهنگ نیست و فاصله دارن از هم
وقتی که با همه در صلح باشید و با همه جهان دوست باشید و هیچ احساس منفی اعم از (ترس .کینه .اظطراب .غم . حسد .نفرت .انتقام .و…..) نداشته باشید و خداگونه باشید .. به طور طبیعی بدن شما و سلول های شما تک تک به وظیفه خود به درستی عمل میکنند و تنظیم میشن
چون اگر روح بیمار باشه ،جسم هم بیمار میشه .
در لحظه زندگی کنید و لذت ببرید و فکر گذشته هم نکنید
و برای سلامتی جاهایی از بدنتون که سالمه سپاسگذار خداوند باشید و به اون عضوی که بیماره توجه نکنید تا حالتون خوب بشه .
روند جهان رو به درستیه به طور طبیعی ..اگه ما محدودش نکنیم با باورها و توجهات منفی

فقط توجهتون رو به سمت سلامتی ببرید و شکر گذاری کنید
من خودم تو تجسم خیلی خوب هستم من سرما خورده بودم و لیوان اب خوردم و تجسم کردم که این لیوان اب یه مشت سرباز و فرمانده با تانک و تفنگ و اسلحه هستن و رفتن با ویروسها دعوا کنن و من حس میکردم اینو صداها موشک و و تفنگ و ویروسها میمردن و هی عرق میکردم تا اینکه چشام رو باز کردم گرمایی بدنم از بین رفته ابریزش بینی رفع شد کلا ولی حدود 60درصد سرما خوردیگم رو از بین بدم چون 40درصد اگه مثلا عسل و ابلیمو میخوردم کلا دیگه رفع میشد و من به خاطد همین باور نداشتم که سرما خورگی با اب بره به خاطر همین که من از قبلش خیلی بهتر بود
و اینکه شما توجه و احساستون رو به سلامتی ببرید
و از کتاب معجزه شکر گذاری راندا برن استفاده کنید

سلام استاد عزیز و خانم شایسته نازنین و دوستان عزیزم
امروز 20 مهرماه 98 هست، من مدت نسبتا کوتاهیه که با شما عزیزان همراهم و همیشه خوندن کامنتهاتون سرشار از آگاهی و حس خوبه واسم
راستش من از دو شب پیش یه کسلی که از سرماخوردگی باشه رو احساس مبکردم ، دیروز کم کم سرماخوردگیم داشت قوت میگرفت که دیگه آخر شب فکر کردم چکار کنم و تنها راه این بود که بیام اینجا تو عقل کل درمورد باورهای سلامتی سرچ کنم و کامنت ها رو بخونم، خلاصه اینکه یه چندتا از کامنت هارو خوندم و یکی از دوستان پیشنهاد داده بود که ویس آرامش در پرتو الهی 3، 4، 5 رو گوش بدم، خلاصه کنم حرفم رو اونها رو گوش کردم و واقعا تجسم میکردم که سلامتی یه نور هست که درون من شکل میگیره، و تجسم میکردم که به منبع الهی وصل شدم و اونجا هیچ بیماری ای وجود داره و … کلی باور خوب ساختم و تجسم کردم، باورتون نمیشه که لحظه به لحظه احساس سلامتیم بیشتر میشد، و در نهایت با آرامش کامل و بدون هیچ دردی خوابم گرفت، صبح از لحظه ای که چشمام باز شد بارها و بارها گفتم خدایا شکرت بخاطر قوانین ثابتت که تونستم بواسطه ی اونها سلامتم رو بدست بیارم، صبح موقع انجام تمرین ستاره ی قطبی هم بارها خداروشکر کردم بخاطر اینکه تونستم سلامتیم رو با وجود قانون ایجاد کنم
استاد از شما بسیاااار سپاسگزارم که بیدریغ مهربان و بخشنده اطلاعات و آموزه هاتون رو در اختیارمون میذارید، و از دوستانم سپاسگزارم که تجربه های مفیدشون رو با همه مون تقسیم میکنن که این باعث میشه آنچه میخوایم برامون منطقی و باورپذیرتر بشه
در پناه الله یکتا شاد، پیروز، سلامت، ثروتمند و سعادتمند باشید

من برای درمان بیماری خودم از طریق کتاب شفای زندگی لوییز هی دلیلش رو کشف کردم و رو ی اون باور کار کردم با خواندن کامنتهای سایت جملات تاکیدی و پیدا کردن خاطراتی متضاد اون باور مخرب و یادآوری اونا و همچنین سپاسگزاری حتی موقع درد کشیدن بخاطر اینکه باور کردم این بیماری و دردها معلم هایی هستن که میخواهند وقتی ما از مسیر درست و جاده اصلی (مثلا توجه به نیازهای بدنمون) خارج شدیم به ما هشدار بدهند و مارو به مسیر درست برگردونن. .. من از طریق بیماری ام چندین باور مخرب رو در خودم تشخیص دادم و با روش جملات تاکیدی تمرکز بر نکات مثبت و غیره باور صحیح را جایگزین کردم و حدود ۲ هفته بود که درد و خونریزی بدنم قطع شده بود … دیروز یکی از دوستانم تبلیغ مسافرت با یک تور را برایم فرستاد و از من پرسید بهتر شدی من گفتم خیلی بهتر شدم ناخودآگاه ترسیدم به او بگویم خوب شدم و اگر بخواهد با او همسفر شوم بهانه ای برای نرفتن نداشته باشم همان روز دوباره بیماری و درد بدنم زیاد شد و بدنم ناخودآگاه بهانه برای جواب نه دادن را فراهم کرد .. و من فهمیدم در این قسمت هم باید روی خودم کار کنم و حتی دراوج درد هم از خدا و بیماری ام سپاسگزاری کردم که اینگونه مرا از باورهای مخرب ذهنی ام آگاه میکند و الان روی باوری که برا ی رد کردن درخواست دیگران نیاز به هیچ توضیح و توجیهی ندارم کار میکنم و باورهای قدرتمند را جایگزین آن کرده ام و همزمان درد بدنم هم قطع شد
خدایا شکرت❤