انگیزه‌سازی برای هدف - صفحه 121

استاد عزیزم استاد خوبم سلام

سلام به خانم شایسته ی عزیزم

سلام به همه ی دوستان

امروز روز عجیبی بود برام. تا دیروز با افتخار به خودم میبالیدم که کمی پیشرفت داشتم، اما امروز وقت عمل بود!

امروز صبح که دخترمو بردم مدرسه ، دیدم توی محوطه ی بازی دو تا دختر بزرگتر به زور از تاب پیاده ش کردند و اون کوچولو و مظلوم یه گوشه ایستاد و بازم خوش خیال شروع کرد تا بیست شمردن تا نوبتش بشه دوباره و سوار بشه. و معلماش اینو ندیدند، و مداخله ای نکردند. بعد زنگ خورد و همه رفتند توی صف کلاسشون و دخترم دستپاچه شد و گیج شد و نمبدونست کجابره و همون وسط شروع کرد به لرزیدن و کریه کردن و راه رفتن بی هدف بین صفها تا بالاخره یکی از کمک معلمها اومد و دستشو گرفت و برد توی صف درست و رفتن سر کلاس. قشنگ از هم پاشیدم. دیوانه شدم. مگه میشد این ذهن رو کنترل کرد. قلبم مچاله بود. احساس عجز میکردم. نمیدونستم چی میشه. ایا دخترم اروم شده یا نه هنوزم بی تابه. انگلیسیش محدوده و ایا میتونه وسط گریه هاش ذهنشو جمع کنه و توضیح بده چی شده و …

اومدم خونه. میدونستم باید حواسمو پرت کنم. دو دقیقه حواسمو پرت میکردم، یه ربع دوباره میرفتم تو حس بد و این سیکل تا ساعت نه صبح تکرار شد. کارامو تند تند کردم. یه مشت تخمه هندونه و تخمه های گوجه فرنگی برداشتم و رفتم توی حیاط و کاشتمشون. به کل و گیاها آب دادم. یه درخت گلی که تا حالا گل نداده تو حیاط داریم که پوستش سبز روشنه و خیلی صافه. بی اختیار مثل به ادم بغلش کردم، انگار دلم میخواست یکی بغلم کنه و آرومم کنه. اومدم تو و یکم نشستم سر درسام باهرزوری بود.

میترسیدم اگه پیام بدم به معلمش. رو بچم حساس بشن و از همون اول انگشت نما بشه. یا مثلا فکرشون درباره من عوض بشه و هزارتا فکر بیخود دیگه که همه ش از کمبود عزت نفس و داشتن شرک میاد. حالا انگار من کنترلی دارم رو ابنکه ملت درباره م چه فکری میکنند. خلاصه تصمیم گرفتم از دایره ی راحتیم یه قدم بیرون بکذارم: یه نامه نوشتم خطاب به معلمش و بعد از مشورت و کمک گرفتن از چت جی پی تی عزیز که اشکالات نامه م رو گرفت و بدون اطلاع به همسرم، فرستادم برای معلمش. اصلا انگار عضله های قلبم ریلکس شدند. بعد که با همسرم هم صحبت کردم، تشویقم کرد برای ایمیل. خداروشکر هی رفته رفته ارومتر شدم. تصمیم گرفتم یه قدم دیگه هم بردارم و پا روی ترسم بگذارم. خیلی برام سخت بود با دخترم دوتایی بریم رستوران، همیشه سه تایی می رفتیم. یکهو این ایده اومد توی ذهنم که امروز ظهر که رفتی دنبال رونیکا ببرش فلان رستوران نزدیک خونه و باهم مادر دختری یه فانی داشته باشیم و این احوالات داغون هردومونو بشوره ببره، نترسیدم اقدام کردم. البته شاید به دید خیلی از دوستان کار کوچیکی باشه اما برای منی که اعتماد بنفسم نیاز به کار زیادی داره، سخت بود. خلاصه رفتم جلوی مدرسه وقتی هم که تحویلش گرفتم از معلمش، خودمو مجبور کردم که برم جلو و شفاهی و کوتاه به معلمش بگم که بهش پیام دادم. و بعد رفتیم رستوران، جای همه خالی. خیلی اوقات خوبی داشتیم .

بعد متوجه شدم که امروز خیلیییی با خودم مهربانتر و اسان گیر بودم. مثلا ماشینو دورتر پارک کرده بودم یا بد پارک کرده بود و بدون ارایش بیرون رفتنم.

راحت ازش گذشتم و کلی هم خندیدم و گفتم فدای سرم. همونجا بود که حس کردم عزت نفسم یه پله بالاتر رفته. با همین قدمای کوچولوی امروز و روزهای گذشته که به سراغ کارهای معوقه ی کوچولوم می رفتم و انجامشون می دادم. و الان که ساعت نزدیک دوازده شبه و این ویدیو فوق العاده ی استاد رو شنیدم دوباره و با فکر کردن به اتفاقات امروز بیشتر به صحتشون ایمان اوردم. خدایا من رو لحظه ای به حال خودم رها نکن و بگذار همیشه تسلیمت باشم و نترسم