به رویاهایت باور داشته باش | قسمت 2

به نام تنها خالق عالم با سلام به همه دوستان هم فرکانسی و استاد عباسمنش بی‌نظیر و خانم شایسته ی عزیز که با این نوشته شون در مقاله ی ابتدای این فایل که، به این ترتیب شما هم با به اشتراک گذاشتن داستان موفقیت‌ات‌، الگویی باش برای تحقق رؤیای صدها انسان دیگر که‌،خواندن داستان موفقیت تو‌، ایمانی را در دلشان زنده می‌کند تا رؤیای‌شان را جدی بگیرند، من هم ترغیب شدم تا از موفقیت هام بنویسم همیشه گفتن برام خیلی راحت تره برای همینه که برای نوشتن کمی مقاومت دارم، یکی دیگه از موفقیت هام بعد از شروع دوازده قدم، اردیبهشت سال 98 بود که برای انگشت نگاری جهت اخذویزای کانادا، با هدایت خدا شهر آنکارا رو انتخاب کردم و قبلش هم شکرگزاری کردم که یکی از عالی‌ترین سفرهام شده و همه ی کارهای سفارت هم خودش برام انجام داده، به آنکارا رسیدم از هتلم و موقعیتش راضی بودم روز بعدش به سفارت کانادا رفتم اونجا جمعیت زیادی بودن و می‌شنیدم که میگفتن ما از چند هفته قبل وقت سفارت گرفتیم و من وقت نگرفته بودم و اونجا گفتن اونایی که وقت نگرفتن بیان اسمشون رو بنویسن من هم فکر میکردم الان اونایی که قبلا وقت گرفتن، اول میرن و من جزو آخرین نفرها هستم، که به نحوی خیلی حیرت انگیز دیدم اسم من رو صدا کردن و منو جزو اولین نفرها بردن داخل برای انگشت نگاری و خیلی راحت و آسون کارم انجام شد و اینها فقط برای این بود که من از قبل به خدا سپرده بودم و خودش کار منو انجام داد، از طرفی بعدش که اومدم از اتاق بیرون دیدم چند خانم دارن راجع به قونیه صحبت میکنن و من که سالها بود دوست داشتم به قونیه سفر کنم و پیش نیومده بود، ازشون پرسیدم گفتن اینجا با قطار سریع السیر تا قونیه یک ساعت و نیم، راهه و میشه صبح بری و عصر برگردی و من خوشحال از اینکه میتونم برم قونیه، فردا صبح همراه یکی از بچه‌هایی که تو هتل باهاشون آشنا شده بودم رفتیم به اون ایستگاه و درخواست بلیط کردیم برای رفت بلیط داشتن ولی برگشت رو گفتن پر شده، من گفتم عیب نداره حالا میریم بالاخره خدا یه جوری برامون درستش میکنه، رفتیم و چقدر خوشحال بودم که قونیه رو دیدم و مقبره ی مولانا رو از نزدیک دیدم اون هم زمانی که اصلا فکرش رو هم نمیکردم و این خیلی برام جالب بود و میدونستم که فرمون سفرم رو دست خدا دادم و اون اینجوری سفر سه روزه ی من به آنکارا رو پر برکت کرده، عصر به ایستگاه قطار رفتیم و پرسیدیم که بلیط دارن گفتن نه پر هست و باجه ی روبرو بلیط اتوبوس میفروختن که ٨ ساعت راه بود، ما داشتیم صندلی اتوبوس انتخاب میکردیم و متصدی اون باجه رفته بود نماز بخونه و منتظر موندیم که دیدم متصدی بلیط قطار ما رو صدا میزنه و گفت دو تا صندلی خالی شد و برامون دو تا بلیط صادر کرد، و چطور میشه که خدا کارهامون رو انجام میده، وقتی با آرامش و رهایی به خودش می‌سپاریم، خلاصه سفر بسیار پر برکتی بود تو آنکارا با آدم‌های خیلی خوبی برخوردم که آدرس می‌پرسیدم با چه عشقی زمان میگذاشتن و جواب میدادن. سفرم به پایان رسید و حدود دو هفته از برگشتنم می‌گذشت که یه روز صبح که به محل کارم میرفتم که سمت فرودگاه امام خمینی هست ورودی فرودگاه رو که از اتوبان قم وارد شدم دیدم پر از پروانه های زیباست یعنی تعدادشون آنقدر زیاد بود که نمیشد بشمری انگار تو داستان‌ها و قصه ها بودم، که یهو یه پروانه اومد تو ماشین نشست رو دستم، دیگه نمیتونم حس و حال خوبم رو بیان کنم، رسیدم تو پارکینگ و اونجا یه پیچک امین الدوله بود که عطر گلهاش هم مدهوشم کرد، پروانه رو گذاشتم رو گلها، و اون روز عصر خواهرم تماس گرفت که ایمیل برام زدن که کانادا بهت ویزا داده و باید ظرف دو هفته پاسپورتت رو پیکاپ کنی به سفارت که مهرش رو توی پاسپورتت بزنن. و خیلی خوشحال بودم که خدا همه ی کارهای منو خودش انجام داد و صبحش هم اون همه پروانه ی زیبا رو در مسیرم قرار داد و همه ی اینها نشانه های زیبای توکلم بود.