به رویاهایت باور داشته باش | قسمت 2

به نام خداوند بخشنده

شانزده مین روز سفرنامه

برای اولین بار درتمام مدت عضویتم حس کردم حرفی ندارم بزنم حتی بیرون اومدم ازسایت ونتونستم نظر بزارم ولی بازم دوباره یاد تعهدم افتادم که فقط باید شروع کنم به نوشتن خودش میگه چی باید بنویسم

پس مینویسم

به رویاهایت باور داشته باش

این جمله استاده ولی من ازخودم پرسیدم کدوم رویاها بعد یادم افتاد خیلی وقته به رویاهام فکر نکردم بعد پرسیدم چرا؟

دوباره اومدم کامنتها روخوندم حس کردم خیلی ها مثل من یه سری رویاها تو بچگی ونوجوانی داشتن بعد یه مدت ازیادشون رفته ولی بعد هدایت شدن به راه مستقیم ودوباره رویاهاشون رو ازسر گرفتن

یادم اومد رویاهام

اینکه دوس داشتم نقاشی کنم اون چیزهایی رو که میدیدم ازبچگی یه سری چیزهایی میبینم که خیلی ها نمیبینن یه سری الهاماتی داشتم که خیلی طول کشید تا بفهمم چی هستن ولی یه مدتی بود یادم رفته بود چقدر دوست داشتم نقاشی کنم یادمه هرچیزی میدیدم نقاشی میکردم تمام بشقابهای ملامین مادرم رو نقاشی کرده بودم هرتصویری میدیدم نقاشی میکردم ولی خیلی وقتها من چیزهایی دیگه ای میدیدم در منظره ها حتی الانم نمیتونم توصیف کنم ولی ارزو داشتم بتونم روزی اونها رونقاشی کنم

خیلی رویاها داشتم والان میخوام که بازم بهشون فکر کنم

رویای پرواز

رویای ازادی اینکه بتونم خودم باشم

رویای داشتن یه اسب

رویای داشتن یه دریاچه ازهمونهایی که تخیل وتجسم میکردم

رویای ساختن عروسکهای مختلف طراحی کردنشون

رویای تاسیس یه گلخانه بزرگ تو مزرعه های بزرگ حتی کل معماری ونحوه ساختش هم تجسم کردم من عاشق کار افرینی هستم

ورویاهای معنوی ومادی زیادی ازهمونهایی که وقتی مشغول ساختنشون هستم زمان ومکان وساعت فراموشم بشه

چی باعث میشه یه زمانی همه رویاهامون رو فراموش کنیم فکر میکنم تسلیم شدن باعث میشه وپذیرفتن اینکه من کاری نمیتونم بکنم

خدایا چه جوری میتونم ایمان عباس منشی تو وجودم پرورش بدم خودت هدایت کن

من میتونم به همه رویاهام برسم به شرطی که اگاه باشم اگاهانه ازهدایتت پیروی کنم

مریم جان خواسته یه نمونه مثال بزنیم ازکسی که به رویاهاش باور داشته و رسیده

من یادمه یه هم مدرسه ای داشتم که لکنت زبان داشت توی راه رفتنش حرف زدنش خیلی کارهاش بچه ها مسخره اش میکردن تنها بود دوستی نداشت ولی همیشه از ارزوهاش میگفت من این هم مدرسه ای رو ندیده بودم تاهمین چن وقت پیش یه خونه خیلی زیبا توشهرمون نظرمو جلب کرد راجبش سوال کردم دیدم برای همون دختر هم مدرسه ای مونه مدرس حرفه ای زبان شده وکلی کارافرینی وموفقیتهای زیادی رسیده بود این دوست عزیز تاجایی برای من غیر قابل باور بود که هی میگفتم مطمعنین این همون شخصه ذهن من میگفت مگه میشه امکان نداره ولی داشت اون ثابت کرد که داره ومن الان خیلی تحسینش میکنم وپیش خودم میگم اره بعد رسیدن به موفقیت ببه چهچه کردن وهمه بلدن اتفاقا مسخره کردن روهم همه بلدن ولی کسی نتیجه میگیره که به رویاهاش باور داشته باشه و تمرکزش روبزاره روخودش نه دیگران ونه شرایط

من امید دارم من هم اگر تعهد بدم وایمان داشته باشم به همه رویاهام میرسم ومثل استاد حتی فراتر از رویاها

به هرکسی به اندازه ظرفیت وجودیش اگاهی وهدایت میدن نه به اندازه حرص وطمع جسمانیش

به هرکجا چشم میگردانم فراوانی وفراوانی است به اسمان به دریا به شن های ساحل به باران به انسان به درختان به مورچه های زیر پاهایم به سلولهای بدنم به اندازه پول وثروتهای بی پایان به هرجا چشم میچرخانم فریاد فراوانی سرمیدهند

به کدامین باور به کدامین استدلال من باور کرده ام کمبود را

خدایا چشم بینا بده برای دیدن و نپوشوندن نعمتهای فراوانت

درک بالا برای فهمیدن قوانین بی تغییرت

ایمان کافی برای داشتن باور به رویاهایمان

خدایا شکرت برای برگ برگ این سفرنامه

برای شادی وسبکی الانم بعد نوشتن

الهی خیر وبرکت روز افزون جاری باشه در زندگیت مریم عزیزمم تو چطور راهای رفته خودت رو به ما نشون میدی به واسطه این سفر چه انفاق و کمک به هم نوع ازاین بالاتر

چقدر ارزشمنده برای من این عشق بی نظیر تو که من ازاین فاصله دریافتش میکنم

این عشق حتما ازیک روح بزرگ سرچشمه میگیره خداروشکر میکنم بخاطر خلق موجودات نازنینی چون شما خدایا شکرت