عواقب تصمیمات احساسی

بنام خدای یکتا

سلام استاد عزیزم و مریم بانو

در مورد تصمیمات احساسی خداروشکر کلا آدم محتاطی بودم و کم پیش اومده اما در مورد کنترل کردن خشم و عصبانیت موقعی که دبیرستان بودم زود از کوره در می‌رفتم و عصبانی میشم اما دانشگاه که اومدم و ازدواج کردم دیگه کم پیش اومد که عصبانی شدم تا اینکه پسرم بزرگتر شد متاسفانه برای نوشتن تکالیف خیلی حرص می خوردم و عصبانی میشم و نهایت این عصبانیت باعث شد من دوران حاملگی خوبی نداشته باشم و همین باعث شد خیلی فکر کنم چرا من باید عصبانی بشم مگه رسالت ما آدمها درس خواندن مگه قرارع من به پسرم زندگی کردن یاد بدم خودش باید راهش پیدا کنه تازه هرچقدر بیشتر عصبانی بشم اون هم از من یاد میگیره این اهرم رنج و لذت برای خودم درست کردم و الان خیلی خیلی بهتر از قبل شدم جای کار دارم اما روی خودم کار میکنم و وقتایی که عصبانی میشم تو ذهنم میگم این پسرت نیست شاگردته. تو اجازه نداری سرش داد بزنی یا دست بلند کنی

این تصور خیلی بهم کمک کردد اینکه خودم جای اون بزارم و بگم حق داره بلد نباشه یا سختش باشه کم کم یاد میگیره

و باید باورهای درست و قوی راجع به تربیت بدون فریاد در خودم ایجاد کنم باور اینکه خود استاد مگه پدر و مادرشان چجوری باهاش رفتار کردند اما راهش خودش پیدا کرد ، یا روی بچه‌هایی که مودب هستند خیلی زووم میکنم و تحسینشون میکنم

ممنون از شما استاد عزیز

در پناه خداوند یکتا