عواقب تصمیمات احساسی

به نام خدا

سلام

من محمدصادق بهادری هستم و 24 سالم هست

از مدتی که یادم میاد که جواب تصمیمات احساسی ام را گرفتم 10 ها سال هست که می‌گذرد و همش هم مربوط به دوران دبستان و دبیرستان هست

من از وقتی که یادم میاد بسسسیار شیطون و بازیگوش و کنجکاو بودم و همیشه هم پر جنب و جوش من خیلی علاقه به صحنه های اکشن و فیلم های فوق‌العاده ای که بازیگران فوق‌العاده ای درش بدلکاری های خودشون رو انجام می‌دادند علاقه داشتم و دارم و خلاصه بگم که همیشه دنیای بازیگران را با واقعیت یکی میکردم شکستن پنجره درگیری های شدید که باعث می‌شد اخراج بشم و پدرو مادر خودم رو درگیر کنم

حتی کار به جایی می‌رسید که باید مدرسه ام را عوض میکردم خلاصه که همیشه بخاطر کنترل نکردن رفتار و اخلاقم به مشکل میخوردم تا اینکه راه حلی پیدا کردم و اون ورود به دنیای هنر های رزمی بود وقتی من اوایل فنونی یاد میگرفتم متوجه میشدم دوست دارم از این فنون در مدرسه استفاده کنم اما جواب نداد پس سراغ راه حل دوم رفتم کنترل خود

چون آدمی با مهارت های بالا میتونه به انسان های عادی خیلی راحت صدمه بزنه و بسسسسیار جبران ناپذیر هست پس یادگرفتم تا بتوانم انرژی ام را در باشگاه به صورت خشم خالی کنم و در عوض از آرامش و تفکرم در احساساتم استفاده کنم

هرچند که این پاشنه ای ترین پاشنه آشیل من هنوز با من هست اما یاد گرفتم که بسسسیار ماهرانه کنترلش کنم بالا خره از 365 روز در سال درگیری به 300 روز درگیری کار بزرگی هست اما بالا خره باز هم سالی یکبار شاید پیش بیاد که باز هم جای پیشرفت بسسسیار بزرگیست پس خیلی به خودم افتخار میکنم که توانستم تعداد انجام تصمیمات احساسی ام را کم کنم ولی از اون جایی که این پاشنه آشیل همیشه با منه یعنی کنترل احساسات هیچ وقت رهایش نمی کنم و همیشه در حال بهبود خودم هستم واقعا خیلی دنیای فوق‌العاده ای هست چون نتیجه کار های خود را به راحتی و سادگی می‌بینید پس همیشه سعی خودم را برای بهبود احساساتم میکنم و بخاطر آرامش فوق‌العاده ای که دارم سپاسگزارم