عواقب تصمیمات احساسی

سلام استاد سید حسین عزیزم

و مریم خانوم دردونه‌ گلم

امیدوارم مثل همیشه شاد و سرحال باشید.

آدم باید به چیزهایی که می‌شنوه و نگاه می‌کنه با دقت توجه کنه و از خداوند بخواد پیام‌هاشو بهش نشون بده.

مثلاً در این فیلم، پسر بچه داستان دعا می‌کرد که خانواده‌اش حالتی رو تجربه کنن؛ اما چون خودشون نمی‌خواستن، دعاش برآورده شد و نتیجه‌اش اون چیزی نبود که به نفعشون باشه. این به من نشون داد که باورِ «زندگی ما دست عوامل بیرونی است» کاملاً غلطه.

اینکه کسی بتونه به ما آسیبی بزنه یا ما رو چشم بزنه، یک باور اشتباهه.

زندگی ما فقط با افکار و باورهای خودمون ساخته میشه، و هیچ‌کس حتی ذره‌ای قدرت نداره در سرنوشت ما دخالت کنه.

وقتی ما همیشه سوار بر اسب دوست‌داشتنی خداوند باشیم، او ما رو از مسیرهایی می‌بره که برای رشد و خیرمون مناسبه. وظیفه ما فقط اینه که تسبیح خدا رو بگیم، شکر کنیم برای زیبایی‌های مسیر، و بدونیم که سختی‌ها هم گذرا هستن و برای رشد ما میان.

وقتی انسان باور کنه دیگران می‌تونن زندگیش رو خراب کنن یا آسیبی برسونن، خودش رو اسیر اون باور کرده. در حالی‌که حقیقت اینه که:

تنها منبع قدرت و اثرگذاری خداوند هست.

انسان وقتی روی “دست خدا بودن” تمرکز کنه، دیگه از چشم‌زخم، بدخواهی یا دخالت بیرونی نمی‌ترسه.

حتی سختی‌ها هم بخشی از مسیر الهی‌ان، که قراره ما رو رشد بدن و ظرفیت‌هامون رو بالا ببرن.

اون مثالی هم که از فیلم زدم خیلی جالبه؛

چون نشون می‌ده حتی دعا و خواسته‌ها هم وقتی بدون هماهنگی با قلب و ایمان واقعی باشه،

می‌تونه نتیجه‌ای بده که لزوماً خیر و زیبایی نداره.

بهترین کاری که میشه کرد همونیه که نوشتی:

“تسبیح خدا رو گفتن، شکر کردن برای زیبایی‌های مسیر و اعتماد به اینکه خدا همیشه راه درست رو نشون میده.”