تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۴

بنام خداوند بخشنده ومهربان، بنام او که هرچه دارم از اوست

یَوْمَ تَجِدُ کُلُّ نَفْسٍ مَّا عَمِلَتْ مِنْ خَیْرٍ مُّحْضَراً وَمَا عَمِلَتْ مِن سُوَءٍ تَوَدُّ لَوْ أَنَّ بَیْنَهَا وَبَیْنَهُ أَمَداً بَعِیداً وَیُحَذِّرُکُمُ اللّهُ نَفْسَهُ وَاللّهُ رَؤُوفُ بِالْعِبَادِ

روزى که هر کس، هر کار نیکى انجام داده حاضر بیابد و هرچه بدى کرده، آرزو مى کنداى کاش بین آن عمل و او فاصله اى دور مى بود. وخداوند شما را از (مخالفت امرش) بر حذر مى دارد و (در عین حال) خداوند به بندگان مهربان است

پروردگار مهربانم، خالق زیبایی‌ها و منبع تمام نعمت‌ها،

در این لحظه، زبان به شکر و قلب به تسبیح تو گشوده می‌شود. در برابر سخاوت بی‌کران و حکمت بی‌نظیرت، سر تعظیم فرود می‌آورم و تو را برای موهبت‌های آشکار و پنهانت سپاس می‌گویم.

تو را شکر می‌گویم برای نعمت حیاتی سلامتی که توان حرکت، اندیشیدن و زیستن را به جسم و جانم بخشیده است؛ موهبتی که ریشه تمام لذت‌ها و فرصت‌هاست.

سپاس بی‌نهایت برای این خانه‌ی باشکوه، زمین؛ برای آفرینش طبیعت زیبا، جنگل‌های سبز، کوه‌های استوار و آب‌های روان. هر برگ، هر گل و هر منظره‌ی دل‌انگیز، تابلویی از عظمت و مهر توست که روحم را نوازش می‌دهد.

تو را سپاس برای آسمان بی‌انتها و پر رمز و رازت، برای نور حیات‌بخش خورشید که گرما و روشنایی می‌بخشد و زندگی را ممکن می‌سازد، و برای آرامش نقره‌ای ماه در شب‌های تاریک که راهنمای دل‌های سرگردان است

برای موهبت شگفت‌انگیز رنگ‌ها که جهان را از یکنواختی نجات داده و زندگی را به جشن و زیبایی تبدیل کرده است؛ هر طیف و سایه‌ای، نشانه‌ای از لطف هنرمندانه‌ی توست که به دیدگانم جلوه می‌بخشد.

بالاتر از همه، تو را شکرگزارم برای حضور مستمر و نورانی‌ات در لحظه لحظه‌ی حیاتم. حضوری که تکیه‌گاه قلب من است، مرا از تنهایی می‌رهاند و هر دم یادآور این است که من در پناه مهر بی‌انتهای تو هستم.

خداوندا،

این قلب مملو از سپاس و این جان لبریز از شکر را از من پذیرا باش. به من یارای آن ده که از این نعمت‌ها به شایستگی استفاده کنم و همواره قدردان لطف تو باشم.

آمین.

سلام به استاد عزیزم

سلام به استاد شایسته مهربانم‌

سلام به دوستان بهشتی ام

خدایا شکرت بخاطر این نشانه پربرکت

واقعیت بیرونی ما بازتابی از وضعیت درونی ماست.

نکته اصلی که استاد بر آن تأکید دارند، قدرت مطلق ما، در لحظه حال است،هیچ‌وقت اوضاع آن‌قدر بد نیست که نتوانی کاری بکنی»: این جمله ما را از دام قربانی بودن رها می‌کند. فارغ از اینکه در گذشته چه اتفاقی افتاده یا شرایط کنونی چقدر سخت به نظر می‌رسد، قدرت تغییردهنده ما همیشه در «همین لحظه» است.

هر فکری که انتخاب می‌کنیم، یک «فرکانس» به جهان ارسال می‌کند، احساسات ما (مثلاً ترس، ناامیدی، یا عشق، شادی) شدت این فرکانس را تعیین می‌کنند.

اگر در دایره افکار و احساسات قدیمی گیر کنیم(مثلاً «من لایق موفقیت نیستم»)، جهان نیز همان فرکانس را دریافت کرده و نتایجی مشابه گذشته را به ما بازمی‌گرداند.

به محض اینکه ما آگاهانه تصمیم می‌گیریم متفاوت فکر کنیم و احساس بهتری را انتخاب کنیم (حتی اگر شرایط بیرونی هنوز تغییر نکرده باشد)، جهان فوراً به آن فرکانس جدید ما پاسخ می‌دهد و فرصت‌ها و مسیرهای جدیدی را برای هماهنگ‌سازی با وضعیت درونی جدید ما فراهم می‌آورد.

ما در هر لحظه آینده خود را با تنظیم فرکانس کنونی‌مان می‌سازیم، نه اینکه محکوم به تکرار گذشته باشیم.

جهان مانند یک آینه بسیار دقیق عمل می‌کند. هر چیزی که ما توجه خود را روی آن متمرکز کنیم (چه کمبودها و مشکلات، چه فرصت‌ها و داشته‌ها)، تقویت می‌شود.وجهان، افراد، ایده‌ها، و موقعیت‌هایی را جذب می‌کند که با فرکانس فعلی ما (نه فرکانس گذشته یا آینده‌ای که می‌خواهیم) همخوانی دارند.

اگر فرکانس ما ترس است، جهان موقعیت‌هایی را می‌فرستد که احساس ترس بیشتری کنیم.

اگر فرکانس ما قدردانی و اعتماد است، جهان فرصت‌ها و افرادی را می‌فرستد که این احساسات را تقویت کنند

تغییر سریع از دره به قله ممکن هست ، زیرا کنترل کانون توجه و انتخاب احساسات در «لحظه حال» یک عمل سریع است. با انتخابِ آگاهانه باورهای مثبت و احساس بهتر، ما به طور لحظه‌ای فرکانس خود را ارتقا می‌دهیم و جهان شروع به همگام‌سازی سریع با آن می‌کند

نشانه ها ،هشدارهای کوچک و ملایم جهان هستند که به ما می‌گویند «این مسیرچیزی نیست که ما میخواهیم و نیاز به بازنگری داریم.»

اگر ما نشانه ها رو نادیده بگیریم ودر برابرتغییر مقاومت کنیم ،جهان موقعیت‌هارا تشدید میکند ،«ضربه‌ها» مشکلات بزرگ‌تر و دردناک‌تری هستند که هدفشان وادار کردن ما به تغییر اساسی است.

این ضربه‌ها لزوماً مجازات نیستند؛ بلکه تلاش‌های شدیدتری از سوی جهان برای شکستن الگوهای محدودکننده ما و بازگرداندن ما به مسیر هماهنگ‌شده با اهداف روحی‌مان است. اگر نادیده گرفته شوند، می‌توانند مخرب باشند

تمرین

آیا تا به حال در زندگی‌ات به «تهِ دره» رسیده‌ای؟

جایی که احساس کردی دیگر امیدی نیست، اما در نهایت با تغییر نگاهت، با ایمان، با سپاسگزاری یا با نشانه‌ای از خداوند دوباره برخاستی و مسیرت را عوض کردی؟

زمانی که به این مسیر هدایت شدم بعد از کار کردن روی آگاهی‌های دوره عزت نفس وقانون آفرینش ،به نتایج قابل توجهی در زندگی ام رسیدم بعد از آن دچار روزمره گیهای زندگی شدم وفراموش کردم که کار کردن روی ذهنم یک امردائمی وهمیشگی است ،با اینکه هراز چند گاهی جهان با نشانه های کوچیک به من می‌فهماند که باید تغییر کنم ولی من تا کمی اوضاع بهتر می‌شد دوباره رها میکردم تا آخرین تضادی که در دی ماه 1401 برام پیش آمد که نه تنها فرزندم رو از دست دادم بلکه بخش اعظمی از سلامتی ام تحت تاثیر اون تضاد قرار گرفت به نحوی که حتی کارهای شخصی ام رو نمیتونستم انجام بدم ،بعد از اون تضاد متوجه شدم زنده ماندنم فرصت دوباره ای است که خداوند به من داده ،از همان لحظه مسئولیت آن را به عهده گرفتم ودر برابر خداوند اعلام عجز کردم واز خودش خواستم تا کمکم کنه دوباره دراین مسیر قدم بردارم وهمین که من پذیرفتم مسئولیت این اتفاق را خداوند جوری درها رو برام باز کرد ودلها رو نرم کرد وآدمهایی رو به زندگی ام آورد که باور کردنی نبود ومن بعد از آن شروع کردم با تعهد بیشتر روی خودم کار کردن ،از طریق فایل های سفربه دور آمریکا وسریال زندگی در بهشت وکنترل ورودیهای ذهن وتمرکز روی نعمتهایی که داشتم وسپاسگزاری بخاطر داشتنش سعی کردم در ساعات بیشتری رو در احساس خوب بمانم وهمین که من به احساس خوب نسبتاً پایدار رسیدم شرایط من نیز تغییر کرد،سلامتی ام رو تا حدود زیادی بدست آوردم ،از کار کارمندی که تا اون زمان بخاطر ترس وباور کمبود تحمل میکردم استعفا دادم ….وبه لطف خدای مهربان این مسیر ادامه داره وهرروزسعی کردم امروزم بهتر از دیروزم عمل کنم ویک قدم کوچیک در جهت بهبود زندگی ام بردارم

خدایا شکرت….شکرت…شکرت

در پناه الله یکتا همواره شاد وثروتمند وسعادتمند وسلامت باشید