فقط روی خدا حساب باز کن - صفحه 115 (به ترتیب امتیاز)

سلام به استاد نازنینم و همراهان عزیز

زندگی من اگه بخوام به دو بخش تقسیم کنم، می‌شه قبل از توحیدی شدن و بعد از توحیدی شدن. الان می‌خوام تفاوت‌هاش رو بگم تا ذهنم هم منطقی‌تر متوجه بشه و دیگه جم نخوره و اشتباه نره.

قبل از دوره توحیدی:

من پر از خشم بودم، هم خشم پنهان و هم آشکار. مدام گله و شکایت می‌کردم، از آدم‌ها و کارهایی که باید برام انجام می‌دادن و نمی‌دادن ناراحت بودم. همیشه چشمم به دهن همه بود که چی می‌گن، تا سریع جواب بدم، و اگه نمی‌تونستم، اون رو تبدیل می‌کردم به نشخوار ذهنی و مدام تو ذهنم چرخه می‌کردم. این باعث شده بود آرامش نداشته باشم؛ مدام گریه می‌کردم و هیچ زیبایی‌ای تو زندگی‌م نمی‌دیدم.

زندگی مشترکم در حال زوال بود، نمی‌تونستم با هیچ کسی خوب کنار بیام و مدام با همه سر جنگ بودم. شاید ظاهر من چیزی نشون نمی‌داد، اما درونم متلاشی بود و داشتم به سمت افسردگی می‌رفتم. با اینکه کلی نعمت و ثروت داشتم، چیزی رو نمی‌دیدم و فقط کمبودها رو داد و فریاد می‌زدم. مدام گذشته رو کنکاش می‌کردم و خودم رو سرزنش می‌کردم، احساس گناه داشتم و حس ارزشمندی و لیاقت تو زندگی‌م وجود نداشت. رابطه‌م با خدا هم ضعیف‌ترین بود؛ اصلاً هیچ رابطه خوبی نداشتیم.

من دائم درگیر مقایسه با دیگران بودم، دائم از نداشتن‌ها و کمبودها ناراحت می‌شدم، و همه چیز برام تاریک و بی‌رحم به نظر می‌رسید. هر موفقیتی هم که کسب می‌کردم، سریع دنبال عیب و ایرادش می‌گشتم و لذت واقعی ازش نمی‌بردم. ذهنم مثل یه ماشین خراب مدام چرخه می‌کرد و آرامش واقعی هیچ وقت دستم رو نمی‌گرفت.

بعد از هدایت خدا به زندگی توحیدی:

این مسیر خیلی آروم آروم پیش رفت و دوسالی طول کشید تا به اینجا برسم. حالا روز به روز حال و روزم بهتر شده. حتی کم‌ترین امکانات رو می‌دیدم و از تنهایی با خودم لذت می‌بردم. هر لحظه شاکر خدا بودم و آرامش عجیبی تمام وجودم رو فرا گرفته بود.

دیگه با آدم‌ها در جنگ نبودم و رابطه‌م با همسرم روز به روز بهتر شد. احساس لیاقت و ارزشمندی‌م بالا رفت، چون فهمیده بودم قلبم جایگاه پروردگارمه. حالم هر روز بهتر و شادتر شد، نه فقط ظاهری، بلکه از درون.

دیگه به آدم‌ها وابسته نبودم و هیچ انتظاری هم از کسی نداشتم، برای همین آدم‌ها خودشون دوست داشتن کنارم باشن و من هیچ زور و تلاشی برای نگه داشتنشون نمی‌کردم. نعمت‌ها و برکت‌هایی که به خاطر ناسپاسی از زندگی‌م رفته بود، برگشته بود.

با خودم رفیق شده بودم، با خدای خودم رفیق شده بودم. نشخوارهای ذهنی خیلی کم شده بود و آرام گرفته بودم. دیگه منتظر نبودم آدم‌ها با من همراه بشن؛ خودم مسیرم رو می‌رفتم. خودمو سرزنش نمی‌کردم و با خودم مثل یک دوست رفتار می‌کردم.

و مهم‌ترین تغییر، رابطه‌م با خدا بود. دیگه خودمو از او دور نمی‌دیدم. هر روز متواضع‌تر می‌شدم و به هیچ بودن خودم و همه بودن خدا نزدیک‌تر می‌شدم.

حالا دارم این زندگی رو زندگی می‌کنم و می‌خوام از همین تریبون به ذهنم بگم: ببین کجا بودیم و به کجا رسیدیم. ببین چقدر حال‌مون بد بود و حالا چقدر هماهنگ با روحمون شدیم. به نظرت این بهتر نیست؟ به نظرت به نفعمون نیست که توحیدی باشیم و هر روز در این مسیر پیشروی کنیم؟ همین که کمی توحیدی شدیم، ببین چه تغییر بزرگی ایجاد شده؛ حالا اگه بیشتر پیش بریم، چه ها که نمی‌شه!

زندگی من حالا پر از شکرگزاری، آرامش، لذت از هر لحظه و اتصال عمیق به پروردگارمه. دیگه وابسته به قضاوت یا تایید دیگران نیستم، دیگه نگران چیزهای کم‌اهمیت نیستم و هر روز بیشتر از قبل حس می‌کنم که همه چیز دست خداست.

استاد جانم، از شما هزار بار ممنونم و خدارو هزار بار شکر می‌کنم که منو به این مسیر هدایت کردین؛ قبل از اینکه بمیرم، منو زنده کردین. هنوز اول راهم و خیلی مونده که پیش برم، اما همین میزان کم هم ارزشمنده و تلاش می‌کنم هر روز بهتر از دیروز بشم. همین که کمی توحیدی‌تر شدم، خودش یعنی من در مسیرم.

و واقعاً باید از فاطمه جانم هم تشکر کنم که تو این مسیر موند و تعهدش به خودش و خدای مهربونش رو عملی کرد.

به نام خدایی که تنها فرمانروای جهان ماست

سلام به استاد جانم و دوستان نازنینم

امروز اومدم و خلاصه‌ی این فایل رو، همون‌طور که در حال گوش دادنش بودم، از زبان خودم نوشتم.

ببین فاطمه عزیزم، اگه می‌خوای به جایی برسی که کل دنیا برای تو کار کنه و همه‌چیز به نفع تو جلو بره، فقط باید خدا رو ببینی. تنها منبع رزق و قدرت خداست. وقتی چشم و دلت رو به آدم‌ها بدوزی، در واقع قدرتی رو که فقط مال خداست می‌دی به دست اونا. خدا تو قرآن بارها گفته «رب» یعنی فرمانروا، صاحب‌اختیار، کسی که همه‌چیز به دستشه. وقتی باور کنی تنها رب واقعی خداست، هیچ‌کس دیگه نمی‌تونه جلوی تو رو بگیره.

آدم‌ها فقط وسیله‌ان. اگه کسی بهت کمکی کرد، ازش تشکر کن، اما ته دلت بدون که خدا بوده که از اون راه دستت رو گرفته. مثلاً کسی بهت هدیه‌ای می‌ده، زبانت می‌گه «مرسی» ولی دلت می‌گه «خدایا شکرت که از این راه رزق منو رسوندی.» این یعنی توحید.

ما معمولاً به قول آدم‌ها بیشتر اعتماد می‌کنیم تا به وعده‌های خدا. یکی می‌گه «فلان روز پولتو می‌دم» و خیالمون راحت می‌شه، اما وقتی خدا بارها در قرآن وعده داده «فتح و پیروزی نزدیکه»، باورمون سسته. در حالی که تنها وعده‌ای که هیچ‌وقت خلاف نمی‌شه، وعدهٔ خداست.

گاهی یه اتفاق سخت میفته تا خدا یادت بیاره منبع واقعی فقط خودشه. فرض کن از کارت اخراج شدی. اگه فکر کنی تنها راه رزقت همون کار بوده، ناامید می‌شی. ولی اگه به ربوبیت خدا ایمان داشته باشی، می‌دونی هزاران راه دیگه جلوت بازه. همون خدایی که به یه مورچه تو دل خاک روزی می‌ده، از جایی که حتی فکرش رو نمی‌کنی رزق تو رو هم می‌رسونه.

برای همین باید توی ذهنت آدم‌ها رو از نظر قدرت کوچیک کنی. نه اینکه بی‌احترامی کنی، فقط بدون هیچ‌کس چیزی بیشتر از تو نداره. شاید ظاهر شرایط سخت باشه، ولی در حقیقت خدا همیشه با توئه و همه‌چیز دست اونه.

گاهی هم خدا با یه سیلی بیدارت می‌کنه. کسی که بهش تکیه کردی ناگهان رهات می‌کنه، تا بفهمی تنها پشت‌وپناه واقعی خداست. وقتی این درس رو بگیری، تازه می‌بینی معجزه‌ها چطور تو زندگیت ظاهر می‌شن. اون‌وقت همهٔ آدم‌ها وسیله می‌شن برای کمک بهت، روابطت شیرین‌تر می‌شن، کارت و پولت سر و سامان می‌گیره، آرامش و حال خوب برمی‌گرده.

خلاصه‌اش اینه: هیچ‌وقت روی هیچ‌کس حساب باز نکن، فقط روی خدا. اون همیشه کافی و حتی بیشتر از کافی برای توئه. خدایی که به مورچه روزی می‌ده، به تو هم روزی می‌ده، فقط کافیه بهش اعتماد کنی.

«تنها تو رو می‌پرستیم و تنها از تو یاری می‌خوایم. ما رو ببر به راه راست، راه کسایی که بهشون نعمت دادی.»