به جای کوچک کردن خواسته ات، باورت را بزرگتر کن

ردپای روز بیست و چهارم

دیشب سخت خوابم برد و از بس فکرم مسغول بود ساعت 4:45 صب دوباره بیدار و بیخواب شدم

دوست داشتم برم بشینم پست میز و نکات جلسات بنویسم ولی چون کولر روشن بود و سرردم بود تنبلی کردم و موندم تو تخت شاید خوابم ببره

ولی نبرد

مگه فکرا میذاشتن

همون نشخوارهای همیشگی

همون نزاع های درونی

همون توضیحات و گله و شکایت ها

حالا موضوع چی بود

وقتی ازدواج کردم ب شهر کنونی( منطقه پارس جنوبی) مهاجرت کردم

دور از خانوااده ام

بعد از از واج سریع رفتم سر کار و مسغول شدم

و در محل کارم با یکی از همکارهام دوست شدم و رفت امد داشتم

خانم فوق العاده مهربون و البته رکی بود

خیلی ب من ابراز محبت میکرد

ایشون هم ب این شهر مهاجرت کرده بود

و همسن هستیم و هر دو تازه عروس بودیم

گذشت و من بخاطر مهارت پایینم در حفظ ارتباط

عدم باور لیاقت

کمبود

حسادت

مسیرم از این خانم جدا شد

و طوری بود که بلاکش کرده بودم و اصلا جواب پیامهاش نمیدادم

خلاصه ی روز از ی شماره ب من پیام داد

که تو دوست خوش قلبی و کینه ای نبودی

من چ اشتباهی کردم که کلا حاضر ب هیچ ارتباطی با من نیستی …

بالاخره از موضعم اومدم پایین و دیدم اره ، من حدم مشخص نکردم

من حسادت کردم

من برای تخلیه خودم قضاوتش میکردم

چرا؟؟؟؟ چون با اینکه تخصص من نداشت، همه شاگردا عاشقش بودن

همه ی شهر میشناختنش

چون رااحت پول خرج میکرد

ب هرکسی ک دوست داشت محبت میکرد و هدیه میداد

خواسته هایی که منم تو وجودم داشتم ولی در واقعیت ن

و اینکه همسرم هم تو اون مدار همراهم بود و از اونا بدش میومد

ک شوهرش خودش میگیره و فلانن

بالاخره رابطه ی من و دوستم با هم اوکی شد ولی هنوز همسرم از اونا خوشش نمیاد

توی رد پای دیروز نوشتم که این دوستم ی دعوتی توی کافه داده بود برای دخترش و همکلاسی هاش

و منم دعوت بودم

خیلیی خوب بود

تدارک و فضا و چقدر اونجا ب من و دخترم محبت شد

خداروشکر

( دارم یاد میگیرم ب حای حسادت و قضاوت فقطططط تحسین کنم فقط تحسین هر رفتار و چیز خوبی که میبینم)

موقع اومدن دوستم گفت فردا شب همین بچه ها دعوتن و شب هم خونشون میمونن

منم دعوت کرد تا برای شام برم و تا دیر وقت اونجا باشم

همین جمله ی اخری که نوشتم

دیشب کلا خواب من گرفت

بازم چرا

چون ترس داشتم که ب همسرم بگم که فردا شبم میخوابم برم خونه دوستم و تا دیر وقت دور هم باشیم

چون نشخوارهای اینکه

همسرم نمیذاره

میگه چ خبره امروز باهاشون بودی

دفعه اخر تو رفتی

برای چی تا دیر وقت میمونی

شام چی بخوریم

و ….

تو کله ام میچرخید و مثل قبل براشون جواب درست میکردم

یهو ب خودم اومدم گفتم

چی میگی تووو

حواست هست

قانون چی میگه

برای چی از طرف شوهرت حرف میزنی و براشون جواب اماده میکنی

سناریو مینویسی

کلافه بودم

گوشی روشن کردم و اومدم تو عقل کل

سوالم سرچ کردم

چندتا جواب اومد و خوندمشون

و یهو یچی زنگ زد تو ذهنم

ک من مشرکم

مشرررک

فکر میکردم توحیدیم

من قدرت ب شوهرم داده بودم سالهاااا

تو ذهنم

که برای من تصمیم بگیره

امر و نهی کنه

در مورد سرکار رفتن

رفت و امد بادوستام من محدود کنه

در مورد پوششم گلایه کنه و من مرتب چک کنه

و …

( من و همسرم ازدواجمون سنتی نبوده و 6 سال قبل از ازدواج باهم دوست بودیم) اون زمان من در دانشگاه هم درس میخوندم و هم برای تامین مخارجم کار میکردم و همسرررم اون موقع ب من فشار می اورد ک اونجا کار نکنم

چون باورش این بود ک اون کارمندا ادمهای درستی نیستن( در طول مدت کارم در دانشگاه فقط احترام و محبت از اون کارمندا دیدم)

و من الکی میگفتم کلاس دارم

درمورد ارایش و پوششم گیر میداد و من با فکر اینکه دوستم داره و غیرتی و اینکه دوسش دارم و دوسم داره میگفتم چشم اینکه بالاخره ما باهم ازدواج میکنیم و زن باید ب حرف شوهرش باشه (من اختیاری از خودم ندارم، همون چیزایی که تو خانواده دیده و تو مدرسه با نام قران و حدیث تو سرم فرو رفته بود)

خلاصه این نشخوارها و درگیری های ذهنی خیلی چیزا رو برام روشن کرد

( یادم انداخت که من از بچگی یعنی قبل از مدرسه از ترس عموم

اجازه بیرون رفتن و برف بازی نداشتم

اگه یادم میرفت دمپایی بپوشم اون یکی عموم تهدید ب پاره کردن دمپایی های خال خالیم میکرد

مدرسه رفتم و با اون سن کمم، با اینکه خیلییی دوست داشتم ، اجازه نداشتم لاک بزنم

پدرم اجازه نمیداد

بزرگتر شدم و تو دوره راهنمایی و دبیرستان اجازه بیرون رفتن با دوستام نداشتم، رفت و امد ، دورهمی، جشن پایان سال نداشتمو فقط اگر از شغل پدر اون صاحب مجلس یا همکلاسیم میگفتم و باباش ، پدرم میشناخت میتونسنم برم

احازه پوشش مورد دلخواهم نداشتم و کلییی محدودیت دیگه که اون موقع ها باور داشتم که همینه دیگه

عمو و عمه ام هم این وسط کاسه داغتر بودن

ی بار عموم بخاطر اینکه خواهر کوچیکترم که جسور تر از منم بود شلوار سفید دمپا تازه اونم با مانتو بلند پوشیده بود کلی کتک خورد

و این ترسها تو وجود من بود و بعد از ازدواج قدرت ب همسرم منتقل کردم

و تازه فهمیدم

ساعت شد 6:٢٠ دقیقه

از تخت بلند شدم

هوا روشن شده

ی پتو انداختم رو دوشم و نشستم پشت میز و نوشتم

و نوشتم

هی یکی یکی چراغها برام روشن شد

اون حرف استاد که گفت تو قران اومده، کیه که خدا بخواد کسی ببردش بالا و کسی بتونه بکشدش پایین

و بر عکس

و این إیه

وَجَعَلْنَا مِنْ بَیْنِ أَیْدِیهِمْ سَدًّا وَمِنْ خَلْفِهِمْ سَدًّا

که خدا سدی رو در مقابل دیدگان یا کلام همسرم قرار میده

که خدا من آزاد خلق کرده

من خالقم

من روح خدا درونم

من ارزشمندم

چون خدا قادر مطلق

و فقط اون قدرت داره

اون میتونه دل همسرم نرم کنه

تا باهم بیشتر هماهنگ بشیم

صمیمیتر، بدور از اون رابطه که مرد تصمیم گیرنده اس

و من فقططط از خدا میخوام و بحثی برای اثبات حقم و درستی حرفام با همسرم ندارم

و از رابطه ی خوب دوستانم و ازادی هایی که دارن نوشتم

از ازادی های ک خودم دارم نوشتم و شکر گزاری کردم

تا اروم شدم و لبخند اومد رو لبم

ساعت ٧:٢٠ شده

بلند شدم چای درست کردم و رفتم خوابیدم و اینبار با ارامش

بعد یهو سر صبحانه حرف شد و ب همسرم گفتم که فلانی امشبم شام دعوتم کرده و با گندم میرم

و دیدم که سکوت مرد و صبحانه ش خورد

و من خوشحااال که خدا جلوتر از من

من ازادم

خدا من ازاد افریده

من حق انتخاب دارم

همسرم ب انتخاب هام احترام میداره

برای وفت و امد با دوستم راحتم و خودم تصمیم میگیرم