همه ما به یک اندازه به نعمت ها دسترسی داریم
این متن خلاصهای از فایل این قسمت میباشد، اما برای درک کامل و عمیقترِ مفاهیم، حتماً خود فایل را به طور کامل گوش دهید.
در این قسمت، استاد عباس منش درباره یکی از رایجترین دامهایی صحبت می کنند که آدمهای بسیاری به خاطر عدم درک قوانین جهان، بارها در آن گرفتار می شوند اما به راحتی درسهای خود را نمی گیرند: توهمِ توانایی تغییر سرنوشت دیگران.
بسیاری از ما تحت تأثیر باورهای سنتی و دلسوزیهای عاطفی، گمان میکنیم که مسئولیت داریم دست دیگران را بگیریم، آنها را از منجلاب مشکلاتشان بیرون بکشیم و به زور به سمت موفقیت هل دهیم. اما استاد عباس منش در این فایل با قاطعیتی برآمده از قوانین الهی، به ما میآموزد که هیچکس قدرت تغییر زندگی فرد دیگری را ندارد، مگر اینکه آن فرد خودش با تمام وجود بخواهد.
تلاش برای کمک کردن به کسی که در مدار نادرست است و هیچ اشتیاقی برای تغییر ندارد، نه تنها به او کمکی نمیکند، بلکه آرامش و انرژیِ کمککننده را میبلعد و گاهی ضربه های شدیدی نیز به او می زند. این درس به ما یادآوری میکند که جهان هستی بر پایه عدالت مطلق بنا شده است و هرکس دقیقاً در جایگاهی است، جای درستش است که هم اساس با باورها و فرکانسهای خودش است.
یکی از عمیقترین مفاهیم مطرح شده در این فایل، تشبیه نعمات خداوند به یک رستوران سلفسرویس (بوفه) است. استاد عباسمنش توضیح میدهند که همه ما به یک اندازه به منبع لایزال ثروت، سلامتی و خوشبختی دسترسی داریم. تفاوت تنها در این است که برخی با باورهای قدرتمندکننده، خود را لایق برداشتن از این خوانِ گسترده میدانند و برخی دیگر، با باورهای محدودکننده، تنها با حسرت نظارهگر هستند. در چنین شرایطی، دلسوزی کردن برای کسی که خودش حاضر نیست از جایش برخیزد و سهمش را بردارد، نه تنها فضیلت نیست، بلکه تلاش برای خدایی کردن است. ریشه این تلاش بیهوده، به احساس عدم لیاقت برمی گردد که فرد همواره لیاقت خود را در ناجی بودن برای دیگران می بیند و نتیجه آن برای فرد دلسوز، قطعا گمراه شدن از مسیر درست است.
درک این اصل که مفصلا در دوره احساس لیاقت آموزش داده شده است.به ما کمک میکند تا مرز باریک میان «خدمت به خلق» و «قربانی کردن خود» را تشخیص دهیم و بدانیم که گاهی بزرگترین لطف به خودمان و دیگران، رها کردن آنهاست تا با تضادهایشان روبرو شوند و انگیزه تغییر را در درون خود پیدا کنند؛ زیرا رنج و سختی، اغلب همان فشاری است که برای بیداری و رشدِ عضلات روحی انسان ضروری است. اما تا احساس لیاقت ما از درون به اندازه کافی ترمیم نشود، قادر به اجرای این قانون نخواهیم بود و مرتبا در تله دلسوزی های بیجا نسبت به عزیزمان گیر خواهم افتاد.
استاد عباسمنش تاکید میکنند که تنها راهِ کمک واقعی به جهان و اطرافیان، رشد شخصی و موفقیت خودِ ماست. شما نمیتوانید با فقیر ماندن به فقرا کمک کنید یا با غمگین بودن، کسی را شاد کنید. جهان به کلام شما گوش نمیدهد، بلکه به «نتایج» شما نگاه میکند. اگر میخواهید ایمان دیگران به خداوند را تقویت کنید یا مسیر موفقیت را به کسی نشان دهید، باید خودتان به الگویی زنده از ثروت، آرامش و توحید تبدیل شوید.
زمانی که شما با تمرکز بر خودسازی، در مدار درست قرار میگیرید و از نعمات الهی بهرهمند میشوید، خودبهخود تبدیل به فانوس دریایی میشوید که راه را برای گمشدگانِ مشتاق روشن میکند. بنابراین، پیام نهایی این است: به جای تلاش بیهوده برای تغییر دیگران، تمام انرژی خود را صرف تغییر و بهبود خود کن. با ساختن باورهای توحیدی، زندگی رویایی خود را خلق کن و انگیزه بخش دیگران باش.
نوشتن درک خود از آگاهیهای این فایل در بخش نظرات، به شما کمک میکند این آگاهیها به عادتهای فکری و رفتاریتان تبدیل شوند.
منتظر خواندن دیدگاههای تأثیرگذارتان هستیم.
- نمایش با مدیاپلیر کلاسیک
- دانلود با کیفیت HD284MB24 دقیقه
- فایل صوتی همه ما به یک اندازه به نعمت ها دسترسی داریم22MB24 دقیقه
سلام خدای خوبم
سلام استاد جان و سلام به تک تک دوستای عزیزم
خدا همیشه در زمان مناسب پیام رو به من میده شکرت خدای خوبم
وقتی تضادی توی زندگی عزیزانم پیش میاد زهرای گذشته تمام تلاششو میکردم ازخودش میکند تا عزیزانش حالشون خوب بشه تا اونا خوب زندگی کنن تا اونا خوشبخت باشن منوه مهم نیستم من اصلا لیاقت شادی و خوشبختی و ندارم بعدشم منکه آدم دوست داشتنی نیستم باید حتما یه چیزی یا یه کاری برای دیگران انجام بدم تا دوسم داشته باشم و من بدون دستاورددوست داشتنی نیستم(عدم عزت نفس) من یه مادرم و مادر مساوی فداکاری پس باید خودمو فدای بچهام کنم آور اونا لباس خوب غذای خوب تحصیلات و هر چیز خوب دیگه ای رو داشتنه باشن بعد اگه به من رسید که رسید نرسید هم اشکال نداره من مادر فداکاری هستم اینجوری بیشتر تایید میشم بچها بیشتر منو دوست دارن من یه همسرم و باید تمام تلاشمو کنم همسرم تغییر کنه و اونم خوب زندگی کنه من یه زندفداکارم من یه دخترم وباید برای مادرم هرکاری انجام بدم من باید حال خواهرمو دوستمووهمسایمه خوب کنم من باید راهنماییشون کنم و تمام عمر زهرا صرف کندن از خودش وچسبوندن به دیگران شد آنقدر که زهرا خالیه خالی شد و یه جایی دیده همونایی که ازجون مایه گذاشته بود قشنگ پشتظو خالی کردن وچه تو دهنی سختی و اینجا بود که فهمیدم من چقدر مشرکم چقدر به غیر خدا امید بسته بودم ویرایش خودم پشتوانه ساخته بودم چقدر فکر میکردم که من بایدزندگی دیگران رو تغییر بدم وچقدر دیگران رویت کرده بودم خدایا منو ببخش شرک یعنی همین
اما زهرای امروز آزاد و رها یعنی دارم تلاش میکنم دیگران رو از ذهنم پاک کنم و خودم خوب زندگی کنم امروز من حتی مسول حال بد دخترم که دیشب با گریه خوابید به خاطر تضادی که براش پیش اومده نیستم اونم باید راه خودشوپیدا کنه حتی صبح اومدم یه متن براش بفرستم که شاید بیدار بشه و راهشو پیدا اما گفتم زهرا تو خودت کجای کاری چقدر ایمان داری چقدر این ایمانت نتیجه داده تو زندگیت که حالا میخای دیگران رو راهنمایی کنی صبر کن اجازه خداوند کارشون انجام بده تو رها کن همه به یک اندازه به این خان نعمت دسترسی دارن پس تو خودتو کنار بکش تو الان باید تمام تمرکزتو بزاری روی تغییر خودت و جایی که نتایج به چشم اومد اونوقت اونا خودشون میان و ازت میپرسن
و حالا امروز و این لحظه زهرا همش داره تلاش میکنه آگاهانه حال خوشو خوب نگه داره و زمان بیشتری تو احساس خوب باشه و نیاز به تایید یا رد دیگران نداره داره فایل گوش میده کامنت میزاره و فقط به خدا میگه خدایا راهو نشونم بده
خدایا شکرت عاشقتونم استاد سپاسگزارم
سلام نرگس عزیز
این پرواز این هماهنگی با خودت وحدتی خودت و این درک و آگاهی مبارکت باشه و نوش جونت
عزیزم ازقلم زیبات بسیار لذت میبرم و کامنت هاتو دنبال میکنم
وچه زیبا گفتی که فقط در پناه الله یکتا میشه شاد و سعادتمند بود
این یکتا پرستی مبارکت باشه عزیزم عاشقتم و باعشق خدا نوشته هاتو میخونم 😘
سلام دوست گرامی
سپاسگزارم از مطالعه کامنت وپاسخ انرژی بخشتون خدارو شکر که دست خدا بودم برای انتقال آگاهی درپناه الله یکتا شاد و سعادتمند باشید در دنیا و آخرت