همه ما به یک اندازه به نعمت ها دسترسی داریم
این متن خلاصهای از فایل این قسمت میباشد، اما برای درک کامل و عمیقترِ مفاهیم، حتماً خود فایل را به طور کامل گوش دهید.
در این قسمت، استاد عباس منش درباره یکی از رایجترین دامهایی صحبت می کنند که آدمهای بسیاری به خاطر عدم درک قوانین جهان، بارها در آن گرفتار می شوند اما به راحتی درسهای خود را نمی گیرند: توهمِ توانایی تغییر سرنوشت دیگران.
بسیاری از ما تحت تأثیر باورهای سنتی و دلسوزیهای عاطفی، گمان میکنیم که مسئولیت داریم دست دیگران را بگیریم، آنها را از منجلاب مشکلاتشان بیرون بکشیم و به زور به سمت موفقیت هل دهیم. اما استاد عباس منش در این فایل با قاطعیتی برآمده از قوانین الهی، به ما میآموزد که هیچکس قدرت تغییر زندگی فرد دیگری را ندارد، مگر اینکه آن فرد خودش با تمام وجود بخواهد.
تلاش برای کمک کردن به کسی که در مدار نادرست است و هیچ اشتیاقی برای تغییر ندارد، نه تنها به او کمکی نمیکند، بلکه آرامش و انرژیِ کمککننده را میبلعد و گاهی ضربه های شدیدی نیز به او می زند. این درس به ما یادآوری میکند که جهان هستی بر پایه عدالت مطلق بنا شده است و هرکس دقیقاً در جایگاهی است، جای درستش است که هم اساس با باورها و فرکانسهای خودش است.
یکی از عمیقترین مفاهیم مطرح شده در این فایل، تشبیه نعمات خداوند به یک رستوران سلفسرویس (بوفه) است. استاد عباسمنش توضیح میدهند که همه ما به یک اندازه به منبع لایزال ثروت، سلامتی و خوشبختی دسترسی داریم. تفاوت تنها در این است که برخی با باورهای قدرتمندکننده، خود را لایق برداشتن از این خوانِ گسترده میدانند و برخی دیگر، با باورهای محدودکننده، تنها با حسرت نظارهگر هستند. در چنین شرایطی، دلسوزی کردن برای کسی که خودش حاضر نیست از جایش برخیزد و سهمش را بردارد، نه تنها فضیلت نیست، بلکه تلاش برای خدایی کردن است. ریشه این تلاش بیهوده، به احساس عدم لیاقت برمی گردد که فرد همواره لیاقت خود را در ناجی بودن برای دیگران می بیند و نتیجه آن برای فرد دلسوز، قطعا گمراه شدن از مسیر درست است.
درک این اصل که مفصلا در دوره احساس لیاقت آموزش داده شده است.به ما کمک میکند تا مرز باریک میان «خدمت به خلق» و «قربانی کردن خود» را تشخیص دهیم و بدانیم که گاهی بزرگترین لطف به خودمان و دیگران، رها کردن آنهاست تا با تضادهایشان روبرو شوند و انگیزه تغییر را در درون خود پیدا کنند؛ زیرا رنج و سختی، اغلب همان فشاری است که برای بیداری و رشدِ عضلات روحی انسان ضروری است. اما تا احساس لیاقت ما از درون به اندازه کافی ترمیم نشود، قادر به اجرای این قانون نخواهیم بود و مرتبا در تله دلسوزی های بیجا نسبت به عزیزمان گیر خواهم افتاد.
استاد عباسمنش تاکید میکنند که تنها راهِ کمک واقعی به جهان و اطرافیان، رشد شخصی و موفقیت خودِ ماست. شما نمیتوانید با فقیر ماندن به فقرا کمک کنید یا با غمگین بودن، کسی را شاد کنید. جهان به کلام شما گوش نمیدهد، بلکه به «نتایج» شما نگاه میکند. اگر میخواهید ایمان دیگران به خداوند را تقویت کنید یا مسیر موفقیت را به کسی نشان دهید، باید خودتان به الگویی زنده از ثروت، آرامش و توحید تبدیل شوید.
زمانی که شما با تمرکز بر خودسازی، در مدار درست قرار میگیرید و از نعمات الهی بهرهمند میشوید، خودبهخود تبدیل به فانوس دریایی میشوید که راه را برای گمشدگانِ مشتاق روشن میکند. بنابراین، پیام نهایی این است: به جای تلاش بیهوده برای تغییر دیگران، تمام انرژی خود را صرف تغییر و بهبود خود کن. با ساختن باورهای توحیدی، زندگی رویایی خود را خلق کن و انگیزه بخش دیگران باش.
نوشتن درک خود از آگاهیهای این فایل در بخش نظرات، به شما کمک میکند این آگاهیها به عادتهای فکری و رفتاریتان تبدیل شوند.
منتظر خواندن دیدگاههای تأثیرگذارتان هستیم.
- نمایش با مدیاپلیر کلاسیک
- دانلود با کیفیت HD284MB24 دقیقه
- فایل صوتی همه ما به یک اندازه به نعمت ها دسترسی داریم22MB24 دقیقه
به نام خدای بینهایت بخشندهای که ما رو لحظهای تنها نمیذاره حتی وقتی فراموشش میکنیم
سلام به همهی دوستان همفرکانسی های عزیز و یه سلام پر از احترام به استاد گرامی که با کلامشون دل و ذهن ما رو به مسیر نور هدایت میکنن
فایل «همهی ما به یک اندازه به نعمتها دسترسی داریم» برای من خیلی جالب بود
استاد با اون صدای پر از یقینشون گفتن ما بینهایت نزدیک به خداوندیم بینهایت و همینقدر بینهایت به نعمتهاش هم دسترسی داریم
وای که این جمله مثل یه بیدارباش بود برام واقعاً اگه ما اینو باور کنیم زندگیمون از اینرو به اونرو میشه نعمتها دور نیستن خدا دور نیست درخواست ما احساس ما ارتعاش ما همه بهصورت لحظهای بهصورت دقیق و منظم داره جواب میگیره ولی ما بعضی وقتا نمیشنویم یا نمیبینیم چون هنوز توی مدار دریافت نیستیم
وقتی که تصمیم گرفتم فرکانسم رو تغییر بدم و به خودم ایمان داشته باشم دنیا به طور شگفتآوری شروع به پاسخ دادن به من کرد تمام اتفاقاتی که به نظر میرسید تصادفی باشند حالا به نظر میاد که نتیجهی ارتعاشات و باورهایی هستن که خودم انتخاب کردم
یه نکتهی طلایی دیگهای که استاد گفتن این بود که ما نمیتونیم کسی رو مجبور کنیم تغییر کنه حتی از سر محبت
بارها استاد تأکید کردن که این ما نیستیم که باید کسی رو بیدار کنیم وظیفه ما اینه که خودمون تغییر کنیم بدرخشیم و بقیه اگر آمادگی داشته باشن جذب این نور میشن
از تجربهی شخصی خودم بگم بعد از اینکه اون تغییرات عمیق رو توی ذهنم روحم و حتی توی شرایط بیرونیم دیدم دلم میخواست همهی اطرافیانم هم این حس رو تجربه کنن
بارها با عشق و اشتیاق خواستم براشون توضیح بدم براشون مثال زدم خواستم متقاعدشون کنم اما دیدم اصلاً صدامو نمیشنون انگار توی مدار من نبودن انگار حرفام براشون از یه دنیای دیگهست
من و همسر عزیزم بارها تلاش کردیم با نیت خالص با محبت ولی به قول استاد نباید دربارهی این مسائل با کسی صحبت کنیم مگر اینکه خودش بخواد و وقتی اون فرد آمادگی نداشته باشه صحبتهای ما براش هیچ تاثیری نداره اما وقتی از ته دل خودش کشیده میشه سمت این مسیر خدا از بینهایت راه پاسخ خواستهاش رو میفرسته
من و همسر مهربان باایمان و همفرکانسم الان فقط یک تصمیم مشترک داریم خودمون نور باشیم خودمون عشق باشیم خودمون شادی و نعمت رو زندگی کنیم تا اگر قراره کسی هم از این مسیر بهره ببره با دیدن نتیجهی زندگیمون ترغیب بشه نه با اجبار یا نصیحت
استاد گفتن هر کسی در زمان خودش از راه خودش میفهمه و این جمله بهم آرامش داد فهمیدم مسئولیت من فقط و فقط روی خودمه و خدا اونقدر مهربونه که هدایت هر کسی رو از راه درست خودش جلو میبره
خدای مهربونم شکرت بابت این آگاهی بابت این مسیر بابت این استاد و این آموزشها و شکرت بابت داشتن همسری که توی این راه نور باهام همقدم شده کسی که هر روز با ایمان و عشقش کنارم ایستاده باهام باور میسازه باهام تمرین میکنه باهام میدرخشه
من فاطمه با همهی وجودم خوشحالم که دیگه دنبال نعمت بیرون از خودم نیستم چون حالا میدونم همه چیز از درونه و حال خوب زندگی خوب نعمت و آرامش همهاش در منه و فقط باید از خدا بخوام باور کنم و بپذیرم
به امید روزی که همهمون نه از روی نیاز یا کمبود بلکه از سر آگاهی و عشق نعمتهامون رو از سرچشمهی الهی دریافت کنیم و زندگیمون بشه آینهای از آرامش و شکوه خدایی که همیشه بیوقفه در کنارمونه
آیه روزم
فَإِذا قَرَأْتَ الْقُرْآنَ فَاسْتَعِذْ بِاللَّـهِ مِنَ الشَّیْطانِ الرَّجِیمِ
هنگامی که قرآن میخوانی، از شیطان راندهشده به خدا پناه ببر؛
نحل-98