همه ما به یک اندازه به نعمت ها دسترسی داریم
این متن خلاصهای از فایل این قسمت میباشد، اما برای درک کامل و عمیقترِ مفاهیم، حتماً خود فایل را به طور کامل گوش دهید.
در این قسمت، استاد عباس منش درباره یکی از رایجترین دامهایی صحبت می کنند که آدمهای بسیاری به خاطر عدم درک قوانین جهان، بارها در آن گرفتار می شوند اما به راحتی درسهای خود را نمی گیرند: توهمِ توانایی تغییر سرنوشت دیگران.
بسیاری از ما تحت تأثیر باورهای سنتی و دلسوزیهای عاطفی، گمان میکنیم که مسئولیت داریم دست دیگران را بگیریم، آنها را از منجلاب مشکلاتشان بیرون بکشیم و به زور به سمت موفقیت هل دهیم. اما استاد عباس منش در این فایل با قاطعیتی برآمده از قوانین الهی، به ما میآموزد که هیچکس قدرت تغییر زندگی فرد دیگری را ندارد، مگر اینکه آن فرد خودش با تمام وجود بخواهد.
تلاش برای کمک کردن به کسی که در مدار نادرست است و هیچ اشتیاقی برای تغییر ندارد، نه تنها به او کمکی نمیکند، بلکه آرامش و انرژیِ کمککننده را میبلعد و گاهی ضربه های شدیدی نیز به او می زند. این درس به ما یادآوری میکند که جهان هستی بر پایه عدالت مطلق بنا شده است و هرکس دقیقاً در جایگاهی است، جای درستش است که هم اساس با باورها و فرکانسهای خودش است.
یکی از عمیقترین مفاهیم مطرح شده در این فایل، تشبیه نعمات خداوند به یک رستوران سلفسرویس (بوفه) است. استاد عباسمنش توضیح میدهند که همه ما به یک اندازه به منبع لایزال ثروت، سلامتی و خوشبختی دسترسی داریم. تفاوت تنها در این است که برخی با باورهای قدرتمندکننده، خود را لایق برداشتن از این خوانِ گسترده میدانند و برخی دیگر، با باورهای محدودکننده، تنها با حسرت نظارهگر هستند. در چنین شرایطی، دلسوزی کردن برای کسی که خودش حاضر نیست از جایش برخیزد و سهمش را بردارد، نه تنها فضیلت نیست، بلکه تلاش برای خدایی کردن است. ریشه این تلاش بیهوده، به احساس عدم لیاقت برمی گردد که فرد همواره لیاقت خود را در ناجی بودن برای دیگران می بیند و نتیجه آن برای فرد دلسوز، قطعا گمراه شدن از مسیر درست است.
درک این اصل که مفصلا در دوره احساس لیاقت آموزش داده شده است.به ما کمک میکند تا مرز باریک میان «خدمت به خلق» و «قربانی کردن خود» را تشخیص دهیم و بدانیم که گاهی بزرگترین لطف به خودمان و دیگران، رها کردن آنهاست تا با تضادهایشان روبرو شوند و انگیزه تغییر را در درون خود پیدا کنند؛ زیرا رنج و سختی، اغلب همان فشاری است که برای بیداری و رشدِ عضلات روحی انسان ضروری است. اما تا احساس لیاقت ما از درون به اندازه کافی ترمیم نشود، قادر به اجرای این قانون نخواهیم بود و مرتبا در تله دلسوزی های بیجا نسبت به عزیزمان گیر خواهم افتاد.
استاد عباسمنش تاکید میکنند که تنها راهِ کمک واقعی به جهان و اطرافیان، رشد شخصی و موفقیت خودِ ماست. شما نمیتوانید با فقیر ماندن به فقرا کمک کنید یا با غمگین بودن، کسی را شاد کنید. جهان به کلام شما گوش نمیدهد، بلکه به «نتایج» شما نگاه میکند. اگر میخواهید ایمان دیگران به خداوند را تقویت کنید یا مسیر موفقیت را به کسی نشان دهید، باید خودتان به الگویی زنده از ثروت، آرامش و توحید تبدیل شوید.
زمانی که شما با تمرکز بر خودسازی، در مدار درست قرار میگیرید و از نعمات الهی بهرهمند میشوید، خودبهخود تبدیل به فانوس دریایی میشوید که راه را برای گمشدگانِ مشتاق روشن میکند. بنابراین، پیام نهایی این است: به جای تلاش بیهوده برای تغییر دیگران، تمام انرژی خود را صرف تغییر و بهبود خود کن. با ساختن باورهای توحیدی، زندگی رویایی خود را خلق کن و انگیزه بخش دیگران باش.
نوشتن درک خود از آگاهیهای این فایل در بخش نظرات، به شما کمک میکند این آگاهیها به عادتهای فکری و رفتاریتان تبدیل شوند.
منتظر خواندن دیدگاههای تأثیرگذارتان هستیم.
- نمایش با مدیاپلیر پیشرفته
- دانلود با کیفیت HD284MB24 دقیقه
- فایل صوتی همه ما به یک اندازه به نعمت ها دسترسی داریم22MB24 دقیقه
به نام خدا
سلام دوستان عزیز و استاد بزرگوارم
روز ۱۳ سفرنامه
دانستن اینکه ما تنها و تنها خالق زندگی خودمان هستیم، اصل و قانون مهم زندگی ماست.
تلاش در راستای تغییر دیگران به سمت بهتر شدن، نه تنها ما را به هدف نزدیک نمیکند بلکه باعث گم شدن مسیر و هدف میشه. چون هر کدام از ما به یک اندازه به خداوند نزدیک هستیم و خداوند هدایتش را به هرفردی الهام میکند و ما نمیتونیم توی این مسیر دخالتی داشته باشیم مگر برای خودمان.
هر کسی نتایج باور و اعمال خودش را درو میکنه و بارها در قرآن به این مورد اشاره شده. یعنی حتی پدر و مادرها هم هر چقدر تلاش کنن نمیتونن سرنوشت فرزاندانشون رو رقم بزنن مگر اینکه خود اون فرد، بخواد و نقش اصلی به عهده خود فرد هست.
این از عدالت خداوند سرچشمه میگیره که همه به یک شکل در سرنوشت خودشون نقش دارن. اما افرادی که این قوانین رو نمیدونن همیشه طلبکار همه هستن و همه غیر از خودشون رو دلیل اصلی شکست هاشون میدونن.
پس این فکر و باور اشتباه که سالها توی ذهن ما بوده که ما میتونیم باعث شکست فردی بشیم یا بقیه باعث بدبختی ماهستن، فقط یه باور واهی هست برای اینکه ما مسئولیت نپذیریم و همیشه خودمون رو به مظلومیت بزنیم و احساس قربانی بودن کنیم چیزی که استاد در دوره عزت نفس هم خیلی در این مورد صحبت کردن.
همینه که ما میبینیم افرای که اعتید دارن چقدر خانواده هاشون ناراحتن، گریه و زاری میکنن و همه تلاش میکنن اون فرد ترک کنه، اما حتی بدتر هم میشه.
یا خیلی از خانواده ها برای بچه ها انواع امکانات مالی رو تهیه میکنن تا مثلا بچشون پزشک، مهندس یا یه فرد همه بشه اما اون بچه به یه آدم بی ارزش تبدیل میشه و رویای خانواده ها رو بر باد میدن.
ما خیلی نمونه ها توی زندگیمون دیدیم از دوست و آشنا گرفته تا غریبه ها. مثلا همسر من خیلی علاقه داره که آهنگ های غمگین گوش بده و توی حال بد باشه. من خیلی مواقع میگم بابا اینا چیه؟ تو خودتو توی حال بد نگه میداری ، هی اتفاقات بد برات میفته ولی گوش نمیده و من واقعا تلاشم مثل میخ توی سنگ کوبیدنه. به قول خودم میخوام حالشو خوب کنم اما کسیکه خودشو به خواب زده رو که نمیشه بیدار کرد. با این وجود دیگه مدتیه بهش هندز فری دادم میگم خودت تنهایی با آهنگ هات حال کن. اینجوری نه دیگه من اون آهنگ ها رو میشنوم و نه اینکه قصد میکنم تا آگاهش کنم. اگه خودش بخواد ، به هر طریقی شده نه با زور من، از این مدار خارج میشه. دیگه دخالت نمیکنم.
پس همه اینا داره ما رو با یه قانونی آشنا میکنه که جدا از باورهای قدیمی ماست.
” هر فردی به تنهایی مسئول زندگی خودش است و خداوند به همه افراد به یک اندازه نزدیک است” پس هر کسی خودش باید اون رابطه صحیح رو با منبع برقرار کنه و به خواسته هاش برسه و این عین عدل خداونده و اگر چیزی غیر از این بود باید توی خیلی چیزا شک میکردیم.
پس خداوندم رو شاکرم بابت عدالت توی همه قوانین که برای من و شما ، همه، یکسان است و این به ما امید و ایمان میده تا حداکثر تلاش و تعهدمون رو بکار ببریم تا از خوان گسترده خداوند هر چه بیشتر برداریم که به قول استادم، این به اندازه سطل ما بستگی داره.
ممنونم استاد ارجمندم و خانم شایسته گل که این فایل های ارزشمند رو برامون گذاشتید تا هی مرور کنیم و درس ها رو دوره کنیم و عملی توی زندگیمون بکار ببریم.
خدایا سپاسگذارم و ممنونم بابت قوانین لایتغیر.
شما رو به دستان توانمند خداوند می سپارم