همه ما به یک اندازه به نعمت ها دسترسی داریم
این متن خلاصهای از فایل این قسمت میباشد، اما برای درک کامل و عمیقترِ مفاهیم، حتماً خود فایل را به طور کامل گوش دهید.
در این قسمت، استاد عباس منش درباره یکی از رایجترین دامهایی صحبت می کنند که آدمهای بسیاری به خاطر عدم درک قوانین جهان، بارها در آن گرفتار می شوند اما به راحتی درسهای خود را نمی گیرند: توهمِ توانایی تغییر سرنوشت دیگران.
بسیاری از ما تحت تأثیر باورهای سنتی و دلسوزیهای عاطفی، گمان میکنیم که مسئولیت داریم دست دیگران را بگیریم، آنها را از منجلاب مشکلاتشان بیرون بکشیم و به زور به سمت موفقیت هل دهیم. اما استاد عباس منش در این فایل با قاطعیتی برآمده از قوانین الهی، به ما میآموزد که هیچکس قدرت تغییر زندگی فرد دیگری را ندارد، مگر اینکه آن فرد خودش با تمام وجود بخواهد.
تلاش برای کمک کردن به کسی که در مدار نادرست است و هیچ اشتیاقی برای تغییر ندارد، نه تنها به او کمکی نمیکند، بلکه آرامش و انرژیِ کمککننده را میبلعد و گاهی ضربه های شدیدی نیز به او می زند. این درس به ما یادآوری میکند که جهان هستی بر پایه عدالت مطلق بنا شده است و هرکس دقیقاً در جایگاهی است، جای درستش است که هم اساس با باورها و فرکانسهای خودش است.
یکی از عمیقترین مفاهیم مطرح شده در این فایل، تشبیه نعمات خداوند به یک رستوران سلفسرویس (بوفه) است. استاد عباسمنش توضیح میدهند که همه ما به یک اندازه به منبع لایزال ثروت، سلامتی و خوشبختی دسترسی داریم. تفاوت تنها در این است که برخی با باورهای قدرتمندکننده، خود را لایق برداشتن از این خوانِ گسترده میدانند و برخی دیگر، با باورهای محدودکننده، تنها با حسرت نظارهگر هستند. در چنین شرایطی، دلسوزی کردن برای کسی که خودش حاضر نیست از جایش برخیزد و سهمش را بردارد، نه تنها فضیلت نیست، بلکه تلاش برای خدایی کردن است. ریشه این تلاش بیهوده، به احساس عدم لیاقت برمی گردد که فرد همواره لیاقت خود را در ناجی بودن برای دیگران می بیند و نتیجه آن برای فرد دلسوز، قطعا گمراه شدن از مسیر درست است.
درک این اصل که مفصلا در دوره احساس لیاقت آموزش داده شده است.به ما کمک میکند تا مرز باریک میان «خدمت به خلق» و «قربانی کردن خود» را تشخیص دهیم و بدانیم که گاهی بزرگترین لطف به خودمان و دیگران، رها کردن آنهاست تا با تضادهایشان روبرو شوند و انگیزه تغییر را در درون خود پیدا کنند؛ زیرا رنج و سختی، اغلب همان فشاری است که برای بیداری و رشدِ عضلات روحی انسان ضروری است. اما تا احساس لیاقت ما از درون به اندازه کافی ترمیم نشود، قادر به اجرای این قانون نخواهیم بود و مرتبا در تله دلسوزی های بیجا نسبت به عزیزمان گیر خواهم افتاد.
استاد عباسمنش تاکید میکنند که تنها راهِ کمک واقعی به جهان و اطرافیان، رشد شخصی و موفقیت خودِ ماست. شما نمیتوانید با فقیر ماندن به فقرا کمک کنید یا با غمگین بودن، کسی را شاد کنید. جهان به کلام شما گوش نمیدهد، بلکه به «نتایج» شما نگاه میکند. اگر میخواهید ایمان دیگران به خداوند را تقویت کنید یا مسیر موفقیت را به کسی نشان دهید، باید خودتان به الگویی زنده از ثروت، آرامش و توحید تبدیل شوید.
زمانی که شما با تمرکز بر خودسازی، در مدار درست قرار میگیرید و از نعمات الهی بهرهمند میشوید، خودبهخود تبدیل به فانوس دریایی میشوید که راه را برای گمشدگانِ مشتاق روشن میکند. بنابراین، پیام نهایی این است: به جای تلاش بیهوده برای تغییر دیگران، تمام انرژی خود را صرف تغییر و بهبود خود کن. با ساختن باورهای توحیدی، زندگی رویایی خود را خلق کن و انگیزه بخش دیگران باش.
نوشتن درک خود از آگاهیهای این فایل در بخش نظرات، به شما کمک میکند این آگاهیها به عادتهای فکری و رفتاریتان تبدیل شوند.
منتظر خواندن دیدگاههای تأثیرگذارتان هستیم.
- نمایش با مدیاپلیر پیشرفته
- دانلود با کیفیت HD284MB24 دقیقه
- فایل صوتی همه ما به یک اندازه به نعمت ها دسترسی داریم22MB24 دقیقه
به نام خدای مهربان
با سلام به استاد عزیز خانم شایسته نازنین و همسفران خوبم
برگ سیزدهم سفرنامه
مثل همیشه استاد در این فایل خیلی زیبا توضیح دادن که همه ما به یک اندازه به نعمت های خدا دسترسی داریم.
به نظرم گاهی ما آدم ها میشیم مثل معروف کاسه داغ تر از آش. به زور میخوایم طرف را تغییر بدیم یا کاری براش انجام بدیم غافل از اینکه تا خودش نخواد هیچ تغییری درش به وجود نمیاد.
این منو یاد آیه قران که خدا می فرمایند سرنوشت هیچ قومی را تغییر نمیدهیم مگر اینکه خودشون بخوان. خودشون ! خودشون! این خودشون را از صبح بارها پیش خودم تکرار کردم که یادم بمونه تا خودمون نخوایم خدا تغییری در سرنوشتمون نمیده
چه برسه ما بنده ها بخوایم آدم های دیگه رو تغییر بدیم.
خودم تا جایی که یادم میاد چندین بار تجربه داشتم که سعی کردم تا جایی که از دستم بر میاد کاری برای کسی انجام بدم ولی آخرش فقط ازم دلخور شدن!
اینکه برای آدمی که میخواد بینهایت راه برای هدایت شدن و کمکشدن بهش هست این عدل خدا رو میرسونه که ماها هیچ وقت نیازمند یه بنده خاصش نباشیم بلکه هر وقت بخوایم خدا خودش از راههای بینهایتش هدایتون میکنه و دستمون را میگیره و چه آرامشی از این بهتر.
و چقدر مثال سلف سرویس استاد زیبا و قابل فهم هست. همه ما به همه نعمت های خدا دسترسی داریم و اگه میبینیم کسی مشکل داره و نمیتونه به این نعمت ها دسترسی داشته باشه به زور دستشو بگیریم تا از نعمت برخوردار بشه فقط بهش ضربه زدیم و برای خودمون هم مشکل درست کردیم.
نکته خوب دیگه ای که استاد در این فایل بهش اشاره کردن اینه که باید اول رو خودمون کار کنیم تابتونیم به باورهای افراد کمک کنیم.
و اگر قوانین حاکم را خوب درک کنیم و مدارها را خوب بفهمیم خیلی طبیعی زندگی میکنیم پر از عشق و سعادت و نعمت و ثروت و یکتا پرستی. و ما نمیتونیم زمان فهمیدن کسی را زودتر یا دیر تر کنیم .
باید در مقابل تغییر دیگران تسلیم باشیم.
اگر میخوایم به دیگران کمککنیم باید مصداق کسی باشیم که به خوشبختی و سعادت رسیده باشیم و اگر کسی از ما پرسید بعد میتونیم کمکش کنیم و خیلی زیباست که اگر هم ما نتونستیم خدا بینهایت راه برای کمک کردن به اون شخص داره.
خدایا سپاسگزارم خدایا سپاسگزارم خدایا سپاسگزارم