همه ما به یک اندازه به نعمت ها دسترسی داریم
این متن خلاصهای از فایل این قسمت میباشد، اما برای درک کامل و عمیقترِ مفاهیم، حتماً خود فایل را به طور کامل گوش دهید.
در این قسمت، استاد عباس منش درباره یکی از رایجترین دامهایی صحبت می کنند که آدمهای بسیاری به خاطر عدم درک قوانین جهان، بارها در آن گرفتار می شوند اما به راحتی درسهای خود را نمی گیرند: توهمِ توانایی تغییر سرنوشت دیگران.
بسیاری از ما تحت تأثیر باورهای سنتی و دلسوزیهای عاطفی، گمان میکنیم که مسئولیت داریم دست دیگران را بگیریم، آنها را از منجلاب مشکلاتشان بیرون بکشیم و به زور به سمت موفقیت هل دهیم. اما استاد عباس منش در این فایل با قاطعیتی برآمده از قوانین الهی، به ما میآموزد که هیچکس قدرت تغییر زندگی فرد دیگری را ندارد، مگر اینکه آن فرد خودش با تمام وجود بخواهد.
تلاش برای کمک کردن به کسی که در مدار نادرست است و هیچ اشتیاقی برای تغییر ندارد، نه تنها به او کمکی نمیکند، بلکه آرامش و انرژیِ کمککننده را میبلعد و گاهی ضربه های شدیدی نیز به او می زند. این درس به ما یادآوری میکند که جهان هستی بر پایه عدالت مطلق بنا شده است و هرکس دقیقاً در جایگاهی است، جای درستش است که هم اساس با باورها و فرکانسهای خودش است.
یکی از عمیقترین مفاهیم مطرح شده در این فایل، تشبیه نعمات خداوند به یک رستوران سلفسرویس (بوفه) است. استاد عباسمنش توضیح میدهند که همه ما به یک اندازه به منبع لایزال ثروت، سلامتی و خوشبختی دسترسی داریم. تفاوت تنها در این است که برخی با باورهای قدرتمندکننده، خود را لایق برداشتن از این خوانِ گسترده میدانند و برخی دیگر، با باورهای محدودکننده، تنها با حسرت نظارهگر هستند. در چنین شرایطی، دلسوزی کردن برای کسی که خودش حاضر نیست از جایش برخیزد و سهمش را بردارد، نه تنها فضیلت نیست، بلکه تلاش برای خدایی کردن است. ریشه این تلاش بیهوده، به احساس عدم لیاقت برمی گردد که فرد همواره لیاقت خود را در ناجی بودن برای دیگران می بیند و نتیجه آن برای فرد دلسوز، قطعا گمراه شدن از مسیر درست است.
درک این اصل که مفصلا در دوره احساس لیاقت آموزش داده شده است.به ما کمک میکند تا مرز باریک میان «خدمت به خلق» و «قربانی کردن خود» را تشخیص دهیم و بدانیم که گاهی بزرگترین لطف به خودمان و دیگران، رها کردن آنهاست تا با تضادهایشان روبرو شوند و انگیزه تغییر را در درون خود پیدا کنند؛ زیرا رنج و سختی، اغلب همان فشاری است که برای بیداری و رشدِ عضلات روحی انسان ضروری است. اما تا احساس لیاقت ما از درون به اندازه کافی ترمیم نشود، قادر به اجرای این قانون نخواهیم بود و مرتبا در تله دلسوزی های بیجا نسبت به عزیزمان گیر خواهم افتاد.
استاد عباسمنش تاکید میکنند که تنها راهِ کمک واقعی به جهان و اطرافیان، رشد شخصی و موفقیت خودِ ماست. شما نمیتوانید با فقیر ماندن به فقرا کمک کنید یا با غمگین بودن، کسی را شاد کنید. جهان به کلام شما گوش نمیدهد، بلکه به «نتایج» شما نگاه میکند. اگر میخواهید ایمان دیگران به خداوند را تقویت کنید یا مسیر موفقیت را به کسی نشان دهید، باید خودتان به الگویی زنده از ثروت، آرامش و توحید تبدیل شوید.
زمانی که شما با تمرکز بر خودسازی، در مدار درست قرار میگیرید و از نعمات الهی بهرهمند میشوید، خودبهخود تبدیل به فانوس دریایی میشوید که راه را برای گمشدگانِ مشتاق روشن میکند. بنابراین، پیام نهایی این است: به جای تلاش بیهوده برای تغییر دیگران، تمام انرژی خود را صرف تغییر و بهبود خود کن. با ساختن باورهای توحیدی، زندگی رویایی خود را خلق کن و انگیزه بخش دیگران باش.
نوشتن درک خود از آگاهیهای این فایل در بخش نظرات، به شما کمک میکند این آگاهیها به عادتهای فکری و رفتاریتان تبدیل شوند.
منتظر خواندن دیدگاههای تأثیرگذارتان هستیم.
- نمایش با مدیاپلیر پیشرفته
- دانلود با کیفیت HD284MB24 دقیقه
- فایل صوتی همه ما به یک اندازه به نعمت ها دسترسی داریم22MB24 دقیقه
سلام عزیزان
همه ما به یک اندازه به نعمت های الهی دسترسی داریم.
وقتی این فایلو گوش کردم با خودم گفتم که خیلی وقت ها توی ناخودآگاهم فکر میکنم افراد موفق انسان های متفاوتی هستند، باهوش ترند،قدرت های ذهنی بیشتری دارند و….
ولی تنها تفاوتی که با سایر انسانها دارند اینه که باور های مناسبی دارند(که اون باور ها رو هم از اول نداشتند، بلکه کم کم بدست آوردند)و کنترل ذهن بهتری دارند.
وقتی ب درونم نگاه میکنم میبینم شابد واقعا یه عده توانایی موفق شدن رو ندارن، و یکی که موفقه باید بیاد کمکشون کنه تا شکوفا بشن.
ولی اینها همه باورهای غلطی هستند که باید از بین برن.
خدایا هدایتم کن.
به نام خدا
روز سیزدهم سفرنامه
سلام
موضوع این فایل خیلی به دلم نشست.
“همه ما به یک اندازه به نعمت ها دسترسی داریم”
همه ما بندگان یک خداییم.
همه ما میتوانیم با خدا دوستی کنیم و بهترین زندگی را بکنیم.
وقتی تصمیم میگیریم کسی را هدایت کنیم ، به کسی دلسوزی کنیم ، دستش را بگیریم ، درونمان داریم فکر میکنیم که خدا که این بنده اش را هدایت نمیکند 😟 ولی من میتوان به او کمک کنم و او را از این جایی که هست بالا میکشم تا زندگی بهتری داشته باشد.
چرا خودمان را جای خدا میگذاریم ؟
چرا فکر میکنیم آن فرد نمیتواند موفق شود و نیاز به کمک ما دارد؟
جواب این ها در این فایل آمده.
من خانواده های زیادی را دیدم که تمام تلاششان را برای پاک کردن فرزند معتادشان انجام میدهند،زندگی را بر خودشان سخت میکنند ، اما تا وقتی که خود فرزندشان نخواهد پاک شود، تمام تلاششان بیهوده میماند.
همین یک نمونه خیلی خوب است برایمان تا درک کنیم قانون را.
ما برای تغییر زندگیمان، برای موفقیت نیاز به کمک هیچ کس نداریم، وقتی خودمان بخواهیم، خدا کمک ها را از طریق دست هایش برایمان میرساند.
همینطور نمیتوانیم برای شکست هایمان کسی را مقصر بدانیم چون وقتی خودمان در مدار شکست باشیم، تجربه اش میکنیم.
همه اش خودمانیم و خودمان🙎
_
با تشکر از همه دوستان و استاد عباس منش و خانم شایسته عزیز
🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸