همه ما به یک اندازه به نعمت ها دسترسی داریم


این فایل در مرداد ماه 1399 بروزرسانی شده است

این متن خلاصه‌ای از فایل این قسمت می‌باشد، اما برای درک کامل و عمیق‌ترِ مفاهیم، حتماً خود فایل را به طور کامل گوش دهید.


در این قسمت، استاد عباس منش درباره یکی از رایجترین دامهایی صحبت می کنند که آدمهای بسیاری به خاطر عدم درک قوانین جهان، بارها در آن گرفتار می شوند اما به راحتی درسهای خود را نمی گیرند: توهمِ توانایی تغییر سرنوشت دیگران.

بسیاری از ما تحت تأثیر باورهای سنتی و دلسوزی‌های عاطفی، گمان می‌کنیم که مسئولیت داریم دست دیگران را بگیریم، آن‌ها را از منجلاب مشکلاتشان بیرون بکشیم و به زور به سمت موفقیت هل دهیم. اما استاد عباس منش در این فایل با قاطعیتی برآمده از قوانین الهی، به ما می‌آموزد که هیچ‌کس قدرت تغییر زندگی فرد دیگری را ندارد، مگر اینکه آن فرد خودش با تمام وجود بخواهد.

تلاش برای کمک کردن به کسی که در مدار نادرست است و هیچ اشتیاقی برای تغییر ندارد، نه تنها به او کمکی نمی‌کند، بلکه آرامش و انرژیِ کمک‌کننده را می‌بلعد و گاهی ضربه های شدیدی نیز به او می زند. این درس به ما یادآوری می‌کند که جهان هستی بر پایه عدالت مطلق بنا شده است و هرکس دقیقاً در جایگاهی است، جای درستش است که هم اساس با باورها و فرکانس‌های خودش است.

یکی از عمیق‌ترین مفاهیم مطرح شده در این فایل، تشبیه نعمات خداوند به یک رستوران سلف‌سرویس (بوفه) است. استاد عباس‌منش توضیح می‌دهند که همه ما به یک اندازه به منبع لایزال ثروت، سلامتی و خوشبختی دسترسی داریم. تفاوت تنها در این است که برخی با باورهای قدرتمندکننده، خود را لایق برداشتن از این خوانِ گسترده می‌دانند و برخی دیگر، با باورهای محدودکننده، تنها با حسرت نظاره‌گر هستند. در چنین شرایطی، دلسوزی کردن برای کسی که خودش حاضر نیست از جایش برخیزد و سهمش را بردارد، نه تنها فضیلت نیست، بلکه تلاش برای خدایی کردن است. ریشه این تلاش بیهوده، به احساس عدم لیاقت برمی گردد که فرد همواره لیاقت خود را در ناجی بودن برای دیگران می بیند و نتیجه آن برای فرد دلسوز، قطعا گمراه شدن از مسیر درست است.

درک این اصل که مفصلا در دوره احساس لیاقت آموزش داده شده است.به ما کمک می‌کند تا مرز باریک میان «خدمت به خلق» و «قربانی کردن خود» را تشخیص دهیم و بدانیم که گاهی بزرگترین لطف به خودمان و دیگران، رها کردن آن‌هاست تا با تضادهایشان روبرو شوند و انگیزه تغییر را در درون خود پیدا کنند؛ زیرا رنج و سختی، اغلب همان فشاری است که برای بیداری و رشدِ عضلات روحی انسان ضروری است. اما تا احساس لیاقت ما از درون به اندازه کافی ترمیم نشود، قادر به اجرای این قانون نخواهیم بود و مرتبا در تله دلسوزی های بیجا نسبت به عزیزمان گیر خواهم افتاد.

 استاد عباس‌منش تاکید می‌کنند که تنها راهِ کمک واقعی به جهان و اطرافیان، رشد شخصی و موفقیت خودِ ماست. شما نمی‌توانید با فقیر ماندن به فقرا کمک کنید یا با غمگین بودن، کسی را شاد کنید. جهان به کلام شما گوش نمی‌دهد، بلکه به «نتایج» شما نگاه می‌کند. اگر می‌خواهید ایمان دیگران به خداوند را تقویت کنید یا مسیر موفقیت را به کسی نشان دهید، باید خودتان به الگویی زنده از ثروت، آرامش و توحید تبدیل شوید.

زمانی که شما با تمرکز بر خودسازی، در مدار درست قرار می‌گیرید و از نعمات الهی بهره‌مند می‌شوید، خودبه‌خود تبدیل به فانوس دریایی می‌شوید که راه را برای گمشدگانِ مشتاق روشن می‌کند. بنابراین، پیام نهایی این است: به جای تلاش بیهوده برای تغییر دیگران، تمام انرژی خود را صرف تغییر و بهبود خود کن. با ساختن باورهای توحیدی، زندگی رویایی خود را خلق کن و انگیزه بخش دیگران باش.


نوشتن درک خود از آگاهی‌های این فایل در بخش نظرات، به شما کمک می‌کند این آگاهی‌ها به عادت‌های فکری و رفتاری‌تان تبدیل شوند.

منتظر خواندن دیدگاه‌های تأثیرگذارتان هستیم.


توجه

این فایل تا مدت محدودی به صورت رایگان قابل استفاده است. در صورت نیاز آن را دانلود کرده و روی سیستم خود ذخیره نمایید.

1282 نظر
توجه

اگر می‌‌خواهی تجربیات خود را درباره موضوعات این فایل بنویسی، لازم است عضو سایت شوی و اگر عضو هستی، می‌توانی با ایمیل و رمز عبورت از اینجا وارد سایت شوی.

بازکردن همه‌ی پاسخ‌هانمایش:    به ترتیب تاریخ   |   به ترتیب امتیاز
    تعداد کل دیدگاه‌های «مریم مهدوی فر» در این صفحه: 2
  1. -
    مریم مهدوی فر گفته:
    مدت عضویت: 1170 روز

    سلام استادجانم عشقم ومریم جونم عاشقتم عزیزدلم

    وهمه دوستانِ آگاه وعالیم

    خداروشکر ،شُکر،شُکر که چنین استادی راروزی ونعمت درزندگیم قراردادی تااینطور زندگیم لبریزازآگاهی شود وکاملا طبیعی زیر سایه لطف وبزرگواریت زندگی کنم همان زندگیه طبیعی که بسیارزیبا وتاثیرگذار استاد عزیزم بیان می کنندوشده ملکه ذهنم ….

    درجهانی زندگی می کنیم که جای هیچ گله وشکایتی نیست مگر خودمان کارناآگاهانه ای انجام دهیم، بااین استاد آگاه واین همه تجارب درهمه موارد،آیا شرک نیست به چیزنازیبا یی هرچه که می خواهدباشد ذره ای به سمتش کشیده شویم؟؟؟!!!! فقط عذر و بهانه های پوچ وبیهوده ….

    دراسفل سافلین محواگرفته ایم یادرآغوش پرمهرخداوند واین جهان وبی نهایت فراوانی درهمه چیزهایش که خداوند به زیبایی دراختیارمان با عزت قرارداده فقط کافیست اشاره ای تاکُند آنچه رادرخواست می کنیم .

    بایدخودراسربازی دررکاب استادقرارمی دادم مثل شرایط سربازی درارتش آمریکا که ازلحاظ ذهنی وجسمی آمادگی دریافت آگاهی هاراداشته باشم ولایق بودن درمحضرشان تادرکنارشان ازهمان کوهستان سرد وطاقت فرسا وزندگی سراسردرد ورنج وفقط تحمل کردن برسم به کلبه گرم ایشان وبنشینم واستاد بگویند ومن فقط حرکت کنم وگوش به فرمانش باشم وبعدباقدرت ایمان وتوکل حرکت درمسیر زیبایشان وتغییرات مثمرثمرونتایج عالی وحاصل ودستاورد این سرباز هرروزارتقاء درجه وباخدابودن پاداشش شود که کافی بود تا مرالبریزمعجزاتش گرداند،الگو که کنارم قرار نداد منبع آگاهی ورشدوپیشرفت درتمام زمینه ها وگفت مریمم باش تامن هم برایت همه چیزشوم ومن تسلیم محض او شدم وتمام تمرکزم روی خودم وخودم معطوف شد ورها شدم وآزادی راباتمام وجود درهوای بودن بااو تجربه کردم .

    درهرچیز تکامل نیازبود وهست واین رامن به عینه تجربه کردم وصبرشد چاشنی اصلی زندگیم چون خودم راکناراستادم غنی کردم ازاحساس عالی تاهمه چیز ممکن شود با شکرگزاریه هرلحظه ام…..

    هرفایل درقالب نشانه هم نورعلی نورشده برایم وآگاهی هایی که درذهنم خداوند به روزرسانی می کند ودرمدار جدید و درآغازروزجدیدی که به من هدیه داده است وهمین است زندگیه طبیعی سرشارازعطر حضورش باانرژی گرفتن ازاستادجانم ..

    درپناه خداوندمهربانم هرنفس شاد، سلامت وعالی بدرخشید، عاشقتونم.

    خدایاشکرت خدایاشکرت خدایاشکرت

    متشکرم متشکرم متشکرم

    میانگین امتیاز به دیدگاه بین 4 رای:
  2. -
    مریم مهدوی فر گفته:
    مدت عضویت: 1170 روز

    دروداستادعزیزم ومریم مهربانم.

    وهمه دوستان عالیم

    خداروشاکروسپاسگزارم که یک روزعالی دیگر روزیم کردتادراین محفل گهرباربنشینم وبانام خداوندسایت رابازکنم ونشانه روزم رادیده وحسابی بهره ببرم ودرس هایم رابردارم برای عمل کردن که هیچ چیزبالاترازاین نیست که هرروزعالی ترازروزقبل بدرخشی وشکرگزارباشی.

    استادعزیزم شماجلودوربین هم تشریف نیاوریدمن که هرروزبایدصداوتصویرزیبایتان رادرفایل هاببینم وبشنوم وروزم راپرانرژی ترکنم.

    خداروشکرکه درکنارآموزه های نابتان یادگرفتم که عالی ترین کمک ،کمک کردن به خودم است ووقتی من ازهرلحاظ آگاهانه زندگی کنم وروزبه روزشخصیت خودرا ارتقا داده ودرزندگیم هم موفق باشم وسربلندبازتاب آن اگرشخصی خودش بخواهد آنهارادیده وحق انتخاب داردآگاهانه ودرمسیردرست به زندگیش ادامه دهدودرواقع تغییراساسی به همه چیزش بدهدویانه واین کاملا به خودش برمی گردد.

    واین جمله طلایی استاد(همه مابه یک اندازه به خداوند نزدیک هستیم)مراسرجای خودم قرارمی دهدکه تمرکزم فقط وفقط روی خودم ورفتار،گفتاروکردارم باشدویک زندگی کاملا طبیعی داشته باشم که خودم لذت ببرم واحساس آرامش داشته باشم وخداروشکرکه درکناراستاددراین مسیرزیباهرروزحرکت کرده وخودرالبریزازشادی،نعمت،ثروت،سلامتی، روابط عالی وعاشقانه باعزیزدلم، یکتاپرستی،سعادت،خوشبختی وعشق به خداوندم کرده ام.

    درپناه خداوندمهربانم هرنفس شاد، سلامت وعالی بدرخشید، دوستتون دارم.

    خدایاشکرت خدایاشکرت خدایاشکرت

    متشکرم متشکرم متشکرم

    میانگین امتیاز به دیدگاه بین 1 رای: