همه ما به یک اندازه به نعمت ها دسترسی داریم
این متن خلاصهای از فایل این قسمت میباشد، اما برای درک کامل و عمیقترِ مفاهیم، حتماً خود فایل را به طور کامل گوش دهید.
در این قسمت، استاد عباس منش درباره یکی از رایجترین دامهایی صحبت می کنند که آدمهای بسیاری به خاطر عدم درک قوانین جهان، بارها در آن گرفتار می شوند اما به راحتی درسهای خود را نمی گیرند: توهمِ توانایی تغییر سرنوشت دیگران.
بسیاری از ما تحت تأثیر باورهای سنتی و دلسوزیهای عاطفی، گمان میکنیم که مسئولیت داریم دست دیگران را بگیریم، آنها را از منجلاب مشکلاتشان بیرون بکشیم و به زور به سمت موفقیت هل دهیم. اما استاد عباس منش در این فایل با قاطعیتی برآمده از قوانین الهی، به ما میآموزد که هیچکس قدرت تغییر زندگی فرد دیگری را ندارد، مگر اینکه آن فرد خودش با تمام وجود بخواهد.
تلاش برای کمک کردن به کسی که در مدار نادرست است و هیچ اشتیاقی برای تغییر ندارد، نه تنها به او کمکی نمیکند، بلکه آرامش و انرژیِ کمککننده را میبلعد و گاهی ضربه های شدیدی نیز به او می زند. این درس به ما یادآوری میکند که جهان هستی بر پایه عدالت مطلق بنا شده است و هرکس دقیقاً در جایگاهی است، جای درستش است که هم اساس با باورها و فرکانسهای خودش است.
یکی از عمیقترین مفاهیم مطرح شده در این فایل، تشبیه نعمات خداوند به یک رستوران سلفسرویس (بوفه) است. استاد عباسمنش توضیح میدهند که همه ما به یک اندازه به منبع لایزال ثروت، سلامتی و خوشبختی دسترسی داریم. تفاوت تنها در این است که برخی با باورهای قدرتمندکننده، خود را لایق برداشتن از این خوانِ گسترده میدانند و برخی دیگر، با باورهای محدودکننده، تنها با حسرت نظارهگر هستند. در چنین شرایطی، دلسوزی کردن برای کسی که خودش حاضر نیست از جایش برخیزد و سهمش را بردارد، نه تنها فضیلت نیست، بلکه تلاش برای خدایی کردن است. ریشه این تلاش بیهوده، به احساس عدم لیاقت برمی گردد که فرد همواره لیاقت خود را در ناجی بودن برای دیگران می بیند و نتیجه آن برای فرد دلسوز، قطعا گمراه شدن از مسیر درست است.
درک این اصل که مفصلا در دوره احساس لیاقت آموزش داده شده است.به ما کمک میکند تا مرز باریک میان «خدمت به خلق» و «قربانی کردن خود» را تشخیص دهیم و بدانیم که گاهی بزرگترین لطف به خودمان و دیگران، رها کردن آنهاست تا با تضادهایشان روبرو شوند و انگیزه تغییر را در درون خود پیدا کنند؛ زیرا رنج و سختی، اغلب همان فشاری است که برای بیداری و رشدِ عضلات روحی انسان ضروری است. اما تا احساس لیاقت ما از درون به اندازه کافی ترمیم نشود، قادر به اجرای این قانون نخواهیم بود و مرتبا در تله دلسوزی های بیجا نسبت به عزیزمان گیر خواهم افتاد.
استاد عباسمنش تاکید میکنند که تنها راهِ کمک واقعی به جهان و اطرافیان، رشد شخصی و موفقیت خودِ ماست. شما نمیتوانید با فقیر ماندن به فقرا کمک کنید یا با غمگین بودن، کسی را شاد کنید. جهان به کلام شما گوش نمیدهد، بلکه به «نتایج» شما نگاه میکند. اگر میخواهید ایمان دیگران به خداوند را تقویت کنید یا مسیر موفقیت را به کسی نشان دهید، باید خودتان به الگویی زنده از ثروت، آرامش و توحید تبدیل شوید.
زمانی که شما با تمرکز بر خودسازی، در مدار درست قرار میگیرید و از نعمات الهی بهرهمند میشوید، خودبهخود تبدیل به فانوس دریایی میشوید که راه را برای گمشدگانِ مشتاق روشن میکند. بنابراین، پیام نهایی این است: به جای تلاش بیهوده برای تغییر دیگران، تمام انرژی خود را صرف تغییر و بهبود خود کن. با ساختن باورهای توحیدی، زندگی رویایی خود را خلق کن و انگیزه بخش دیگران باش.
نوشتن درک خود از آگاهیهای این فایل در بخش نظرات، به شما کمک میکند این آگاهیها به عادتهای فکری و رفتاریتان تبدیل شوند.
منتظر خواندن دیدگاههای تأثیرگذارتان هستیم.
- نمایش با مدیاپلیر پیشرفته
- دانلود با کیفیت HD284MB24 دقیقه
- فایل صوتی همه ما به یک اندازه به نعمت ها دسترسی داریم22MB24 دقیقه
و خدایی که در این نزدیکیست
منم تازه با قوانین و استاد عزیز آشنا شده بودم و بارها شنیده بودم از ایشون که نخوایم دیگران رو به این مسیر هدایت کنیم و بذاریم اونها به حال خودشون باشن تا به موقع ش رستگار بشن همونجور که من هدایت شدم ولی به نظر همه ما برای یکبار هم که شده خواستیم برای دیگران قدمی برداریم ولی خودمون درگیر شدیم.یادمه اون اوایل خیلی روی این باورهام کار میکردم و تلاش میکردم درباره این مسیر با کسی حرف نزنم و بسیار هم موفق بودم ولی ی زمانی شد و من از این سایت رفتم و به خیال خودم هنوز داشتم با این مسئله که به دیگران ماری نداشته باشم مار میکردم ولی امان از این ذهن چموش و ناآرام من.کم کم شروع کردم دیگران رو موعظه کردن اما چه فایده یهو چشم باز کردم دیدم هر چی برای خودم تلاش کرده بودم که باورهای جدید بسازم همه شو یکجا انگار از دست داده بودم و من موندم و ی دنیا احساس بد و ناتوانی و شدم همرنگ همون جماعت که همش از بدبختی و فقر و بیکاری و بی پولی حرف میزدن.تا اینکه به لطف خداوند دوباره هدایت شدم به این سایت و به نظرم حرفهای استاد مثه نوری در تاریکی می مونه و دل و قلب منو روشن تر میکنه.من باشنیدن حرفهای استاد عباسمنش بسیار بسیار واضح تر و روشن تر دنیا رو میبینم و به جای اینکه از خودم و رفتارهای اشتباهم ناراحت بشم که چرا اینجا رو رها و ترک کردم خیلی هم خوشحال شدم چون من یاد گرفتم که باید تکامل رو طی میکردم.من باید یک برهه ای رو از اینجا میرفتم تا راه حقیقی و اصلی بهم نشون داده بسه.خدایا ازت ممنونم که منو هدایت کردی و همواره بهم ایده میدی.الهی شکرت.
سلام به روی ماهت مهسای عزیزم.مرسی از انرژی خوب و عالی که بهم دادی.ممنون که بهم پیشنهاد دادی.در پناه حق باشی عزیزم.ایام به کام باشه برات مهربانو جان.راستش گاهی برام این مسئله پیش میاد ولی سعی میکنم کوتاه کنم و بعد به خودم یادآوری میکنم که کار تو هدایت کزدن نیست تو باید اول از همه خودتو آروم کنی و با خدای خودت ارتباط داشته باشی بعد اگر کسی ازت کمک خواست فقط سایت استاد رو بهش معرفی کنی.امیدوارم بتونم توی این مسیر ثابت قدم باشم