رابطه ی ما با انرژی ای که «خدا نامیده‌ایم» - صفحه 106

سلام به استاد عباسمنش عزیز و گرامی

فایل «رابطه ما با انرژی ای که “خدا” نامیده ایم»

چه باور های خوبی در این فایل گفته شده واقعا؛

همیشه داره الهامات به ما گفته میشه؛ خداوند داره همواره و همیشه و در هر موردی به ما الهام میکنه و میگه؛

بهمون در زمان مناسب گفته میشه، به شرط اینکه باور داشته باشیم به ما گفته میشه؛

به شرط اینکه باور داشته باشیم که ما در هر لحظه در حال هدایت شدن هستیم؛

به شرط اینکه باور داشته باشیم که ما لایق هم صحبتی با خداوند هستیم؛

به شرط اینکه باور داشته باشیم که خداوند به تمام بندگانش، راه هارو نشون میده، کمک میکنه، و هدایت میکنه همه رو؛

استاد شما در این فایل نشون دادید که هیچ ایده ای نداشتید ولی با این باور که بهم گفته میشه و خدا بهم کمک میکنه، رفتید جلوی دوربین و نتیجه گرفتید؛

این درسی داره برای من که میگه وقتی یک چیزی رو باور کردی و باوری رو ساختی، در جهتش باید عمل کنی و بعد نتایج رخ میده، و نباید منتظر باشی نتایج بدون عمل برات رخ بده؛ تو باور رو بساز و با اطمینان حرکت کن و عمل کن در راستای اون باور.

و همچنین این درس رو برام داشت که حتی استاد عباسمنش هم خیلی چیزارو نمیدونه، ولی با باور درست حرکت میکنه؛

استاد این پشت صحنه که توی این فایل نشونش دادید خیلی بمن حس خوبی داد و دیدم که شما با من و با بقیه تفاوتی ندارید در ارتباط با خدا؛

یعنی دیدم که شماهم همه چیز رو نمیدونید ولی حرکت میکنید، دیدم که شماهم یک باور رو میسازید و در راستای اون باور حرکت میکنید؛

این خیلی حس خوبی بمن داد.

وقتی میبینم که بقیه هم دچار ندانستن هستن، دچار ترس میشن، دچار تردید میشن، دچار چالش های مختلف میشن، خیلی احساس خوبی بمن میده و این باور رو در من عوض میکنه که همه با این مسائل برخورد میکنن، ولی تفاوت از جایی رقم میخوره که چطور برخورد کنی با این چالش ها و چه باوری داشته باشی نسبت به این چالش ها.

مثل قرآن که حضرت ابراهیم هم دچار ترس میشه، حضرت محمد هم مسخره میشه و نگران میشه و تهدید میشه؛

اینکه چالش ها یکسان هست به انسان قدرت میده؛ حداقل به من و احساس میکنم که این چالش ها اصلا ربطی به بدشانسی و خشم جهان نسبت به تو نداره! بلکه برای همه وجود داره؛ ولی اینکه چطور برخورد کنی باهاشون و چه احساسی داشته باشی نسبت بهشون معیاره و نتیجه رو تعیین میکنه.

و طی این سالها این رو هم متوجه شدم که این الهامات همیشه برای من میومده و منم میشنیدم، ولی همش فکر میکردم که این الهام نیست! و فکر میکردم که الهامات خیلی خاص و عجیب و غریب هست شیوه گفته شدنش، ولی کم کم متوجه شدم که نه اینطور نیست.

پس برو، شروع کن، خدارو باور داشته باش، آرامش باش، بهت گفته میشه…

تو خود پای در راه بنه و هیچ مپرس، خود راه بگویدت که چون باید کرد.

در زمان مناسبش هدایت میشی؛

خدارو باور کن و روش حساب کن، روی خودت و مغزت حساب نکن؛

و وقتی فکر میکنم میبینم که در مورد تمام افراد موفق و در مورد تمام پیامبر ها هم همینطور بوده؛ اوناهم سرشار بودن از ندانستن ها و ابهام ها؛

اوناهم راهی که میرفتن رو نمیدونستن باید چکار کنن بعدش؛

حضرت ابراهیم اگه رفت و خانوادش رو تنها گذاشت، نمیدونست که چی میشه، ولی با این باور که خداوند هست و محافظت میکنه ازشون، از خدا اینو خواست و بعد رفت…

یا وقتی بت هارو شکوند، نمیدونست بعدش چی میشه و چی در انتظارشه، اما با باور به خدا و محافظ بودنش جلو رفت و دقیقا توکل اینجا معنی پیدا میکنه؛ ایمان اینجا معنی پیدا میکنه؛ نه وقتی که همه چیو از قبل میدونی!

جهان هستی و خداوند به هیچکس همه چیو از قبل نمیگه؛ بلکه ساز و کار جهان اینه که با باورهایی که داری باید حرکت کنی و خدا طبق باورات در زمان مناسب پاسخ میده و هدایتت میکنه.

اینم باز به من حس خوبی میده، چون بارها بود که نمیدونستم قراره چی بشه و فکر میکردم که ایراد از منه که نمیدونم! ولی این ایراد نیست! ساز و کار جهانه.

البته که باید روی باورات کار کنی و خدارو باور کنی و باورهای مناسب بسازی، اما اینجوری هم نباشه که گیر کنی در این مرحله باورسازی؛ بلکه باید حرکت هم کنی.

این دو تا موضوع هر دوتاش نیازه.

خیلی ها فقط از لحاظ ذهنی کار میکنن روی خودشون و اقدامی نمیکنن!

خیلی ها هم کلا در حال اقدام کردن و دویدن و از این در به اون در زدن هستن بدون اینکه ذهنشون رو تغییر بدن!

این دو گروه نتیجه مناسب نمیگیرن؛

بلکه تلفیقی از ساخت باو + اقدامات عملی همجهت با اون باورها هست که راه درسته.

خیلی جالبه که الان حس میکنم که واقعا هیچ فرقی بین پیامبرها با خود من هم نبوده هیچوقت؛

همیشه فکر میکردم باید اتفاقات ویژه و خاصی برام رقم بخوره و ایمان رو اینجوری میدیدم؛

و فکر میکردم که باید از قبل همه چیو بدونم و الهامات به صورت خاص و عجیبی بهم وارد بشه؛

ولی اینجوری نیست…

یک مسیر یکسانه، و البته هرکس که این مسیر یکسان رو تمرین و تمرین و تمرین کنه، قوی تر میشه توشون.

باورهای درستی که مثلا توی قران اومده رو باور کن و در جهتشون اقدام کن؛ همین و بس

سخت نکن همه چیو؛ هیچ چیز خاص و عجیبی نیست؛ باور کن و حرکت کن و استمرار داشته باش..

وقتی از لحاظ ذهنی و باوری کار میکنی روی خودت، اقدام کن؛

بعدش نتیجه ی درست میگیری، و وقتی نتیجه رو بگیری، این باورت خیلی تثبیت میشه؛ ولی وقتی اقدام نکنی و نتیجه نگیری، تثبیت نمیشه اون باوری که ساختی.

باور سازی بدون عمل مثل اینه که دیوار رو رنگ بزنی ولی رنگش خشک نشه و بریزه پایین.

ولی باور ساختن و اقدام کردن مثل اینه که دیوار رو رنگ بزنی و رنگش هم خشک بشه و یک تصویر تازه ساخته بشه.

پس بدون که هیچ ایرادی در تو نیست، و همه دچار این چالش ها مثل ندانستن و ابهام و ترس و نگرانی و خستگی بودن؛ فقط ادامه دادن و عمل کردن با وجود این احساسات.

هر ترسی داری، بدون که تمام پیامبرا هم داشتن، هر خشمی که داری، بدون که تمام پیامبرا هم داشتن، هر نگرانی ای که داری بدون که تمام پیامبرا هم داشتن؛ ولی با وجود اون احساسات اقدام کردن و باورهای درست رو مرور کردن و خدا رو به یاد اوردن و ایمانشون رو تقویت کردن و این مسیر رفته رفته باور و یقینشون رو بیشتر کرد و اون احساسات و ترس ها هم کمتر و کمتر و کمتر شد؛ یا میشه گفت که دیگه از خود ترس نمیترسیدن؛

هم پیامبر ها و هم تمام افراد موفق تاریخ.

مشکل خیلی از ماها اینه که از خود ترس میترسیم؛ یعنی ترس ما از ترس بیشتر از اون چیز ترسناکه…

در مورد خدا؛ چقدر باورهای خوبی در این فایل گفته شده استاد؛

خدا همه چیزه؛

خدا یک انرژی کل هست که همه چیز رو در بر گرفته، خدا همه چیه؛

انسان ها، زمین، آسمان، سیارات، حیوانات، مورچه ها، افکار، اعمال، رفتار، بودن، حضور، نبودن، خوبی، بدی، پایین، بالا، چپ، راست، قدرت، ضعف و…

همه چیزی که میشه فهمید و میشه درک کرد و یا نمیشه کرد کرد خداست؛

یک انرژی کل که همه چی از اون ناشی شده؛

اون همه چیزه.

وقتی باور کنیم که خداوند همه چیزه، باورمون نسبت به قدرتش خیلی زیاد میشه؛

یموقع هست من میگم خدا صاحب آسمونه، ولی یک موقع هست که من میگم اون خدا همون آسمونه!

مثل اینه که به خدا بگیم خدایا فلان رئیس فلان ممکلت رو یکاری کن که با من راه بیاد، و خدا بهت بگه که اون رئیس خود منم!

بارها پیش اومده مثلا بازیگرهای معروف رفتن توی خیابون یا جاهای عمومی، بعد یکی بهشون گفته تو خیلی شبیه فلان بازیگری! و اون بازیگر گفته که من خودشم! و برای اون فرد قابل باور نبوده که اینی که داره میبینه خود اون فرد معروفه!

براش قابل باور نبوده که اون فرد خیلی معروف و مشهور، همینقدر نزدیک و عادی کنارش وایساده.

خدا هم دقیقا همینه، اون پادشاه آسمان ها و زمین، اون رب موسی و ابراهیم و محمد، اون عذاب دهنده قوم های مختلف، اون خالق جهان هستی، اون صاحب مکان و زمان، اون رزاق، اونی که آتش رو بر ابراهیم گلستان کرد، اونی که اینکارارو کرده، همین جاست! همین نزدیکیه! همین ادمایی که میبینی اونن، اون از رگ گردن بهت نزدیک تره؛ آره خود خود اون…

ولی انقدر برای ما عجیبه این نزدیک بودن، که باور نمیکنیم قدرتمندترین فرمانروای جهان، همینقدر نزدیک و عادی کنار ماست و گوش به فرمان ماست؛

خیلی عجیبه واقعا..

خداوند همه چیزه، ولی تو چجوری نگاهش میکنی؟

تو هرجوری خدارو توی ذهنت بسازی و باور کنی، برای تو همونجوری میشه؛

این اصلی ترین نکته برای درک خداست؛ اینکه خدا هرجوری که تو باورش کنی برات همونجوری در میاد؛

و باید بسازی توی ذهنت؛

باید باورهات رو تغییر بدی شکلی که میخوای.

همه چیز باوره، همه چیز باوره، همه چیز باوره؛

و بعد تجربه میکنی چیزی رو که باور کردی…