رابطه ی ما با انرژی ای که «خدا نامیده‌ایم» - صفحه 40 (به ترتیب امتیاز)

سلام خدمت شما دوستان عزیزوهم مداری واستادعباس منش

درمورد سوالی که استادپرسیدند خب من خیلی فکر کردم چون خودمم یه جورایی با این مسئله سروکارداشتم ولی با یه آسیب دیدگی کلا ورزش روکنار گذاشتم کارومشغله زندگی ونبود وقت وآسیب دیدگی وکلی از این بهانه هایی که همه ما وقتی به مسئله برمیخوریم وخودمون رو دست کم می گیریم ودرواقعه خودمون روباور نداریم به خاطر انجام ندادن اون کار ذهن منطقی ما بهمون میگه. بزارین با یک داستان تاثیر باورهایی که میتونه مانع کارما بشه روبهتون بگم توی کشور هند مردمی که فیل پرورش میدن زیادهستن وقتی یک فیل بان میخواد یه فیل رو به یه جایی ببنده اونو با یه طناب نازک به یه جایی می بنده. خب چه اتفافی میفته که یه فیل به اون عظمت وبزرگی رومیتونن با یک طناب نازک به درخت ببندن. فیلبان ها وقتی فیل کوچیکه میان واون رو ازمادرشون جدا میکنن بعد بایک طناب پای فیلو می بندن بچه فیل اولش یه ذره مقاومت میکنه باتمام وجودش زور می زنه که خودشو ازطناب نجات بده یک روز میگذره ولی فیل باز مقاومت می کنه بچه فیل خستس ولی بازم تمام شب رو زور میزنه ولی بازم نمی تونه خودشو باز کنه یه چند روز که می گذره کم کم به این نتیجه می رسه که نمی تونه خوشونجات بده وکاری ازدستش برنمیاد این فیل بزرگ میشه بااینکه می تونه بایک تکون طناب روپاره کنه ولی هروقت این فیل رو میخوان ببندن اونو با یه طناب نازک به یه جایی می بندن ولی چون فیل باورکرده که نمی تونه کاری انجام بده دیگه هیچ مقاومتی نمی کنه اون باورکرده که اون طناب نازک ازیه فیل با اون عظمت قوی تره. فیلی که می تونه هزار کیلو رو بایک تکون جابه جا کنه تسلیم باور اینکه من ضعیفم میشه. مسئله طناب نیس ویاهرمشکلی که برای ماویایک فیل بااون عظمت پیش میاد. می خوام بگم همه ماوقتی شکست میخوریم که یه جورایی تسلیم حرفای دیگران میشم معمولا ما حرفای کسایی روبه عنوان باور می پذیریم که اونو خیلی قبول داریم وخیلی به ما نزدیک هستن وقتی ورودی های خودمنو کنترل نکنیم مطمئنا تسلیم ترموستات ذهنی میشیم هرچه قدر تلاش کنیم بازم کاری از پیش نمی بریم چون باورکردیم که من ازپسش برنمیام .به نظرمن محدودیت های که برای خودمون درنظر میگیریم کلا تحت تاثیر عوامل درونیه اینکه ما یه مسئله قبول کنیم با نکنیم به خودمون برمی گرده. همونطورکه می دونین کل بدن ما وسلول های ما هرسال عوض میشه وسلول های جدید جایگزین سلول های قبلی میشن و سن هم فقط یک مسئله ذهنیه ویک عدده واین به خودمون برمی گرده یا اونو قبول می کنیم واون مسئله زندگیمون میشه ویانه قبول نمی کنیم ومیتونیم این باورو داشته باشیم که من هرروز جوان تر میشم وخب خودتون بهتر میدونین که هرجور باورداشته باشین همونو توی زندگیمون تجربه می کنیم .موفق باشید وثروتمند دردنیا وآخرت .