پیدا کردن الگوهای تکرار شونده | قسمت 2

با نام و یاد تنها فرمانروای کیهان

نشانه امروز من 17 تیر 1404

با سلام به تمام دوستان عزیزم در این سایت الهی.

دیروز معجزه ای برام رخ داد که باز هم قدرت خداوند رو برام بیش از پیش یادآوری کرد. ما قرار بود خانوادگی یه سفری بریم به کشور گرجستان و از اونجا که جنگ شد و پروازها لغو شدن، سفر ما هم کنسل شد اما ما پول بلیط رو پرداخت کرده بودیم و چون چارتری بود پرواز، گفتن اگه خود ایرلاین کنسل کنه پولتون رو برمیگردونه، وگرنه که سوخت میشه. پرواز ما 4 روز قبل بود و دقیقا همون روز فرودگاه ها باز شد و ما میترسیدیم که پرواز انجام بشه و ما نتونیم بریم و کل مبلغ از بین بره. اما من همیشه سعی میکردم با باور به اینکه پول ما کاملا حلاله و باز به ما برمیگرده و یادآوری هزاران باری که خداوند کارها رو مدیریت کرده، احساسم رو خوب نگه دارم. و پروازمون خدا رو شکر کنسل شد و دیروز کل مبلغ رو به حسابمون واریز کردن. دوست داشتم این ماجرا رو تعریف کنم چون هم ایمانم رو بیشتر کرد و هم سپاسگزارتر شدم و شاید به دوستان هم کمک کنه تا به یادشون بیاد خدا همیشه حواسش به ما هست.

در مورد بحث الگوهای تکرارشونده در روابط، من اطرافم پر از آدمهای علی ایرادیه. یعنی آدمهایی که هیچی راضیشون نمیکنه و همیشه دنبال بحث و مخالفت هستن. یعنی کاری ندارن که طرف مقابل چه نقطه نظری داره، همیشه باید راهی برای مخالفت پیدا کنن و یه ایرادی در مورد اون موضوع پیدا کنن و منم در گذشته خیلی وارد بحث باهاشون میشدم، اما الان به مراتب بیشتر میتونم ذهنم رو کنترل کنم. هر چند نمیگم که قطع شده چون همین دیروز وارد بحث ناخواسته ای با یکی از این افراد شدم و خیلی انرژی ازم گرفت و احساس بدی پیدا کردم.

وقتی کمی به رفتارهای خودم نگاه کردم دیدم خودم هنوز این ویژگی ایرادگیری رو دارم و چنین آدمهایی رو وارد تجربه زندگی خودم میکنم. درسته با آموزشهای استاد خیلی بهتر شدم، اما هنوز ایرادگیری رو دارم. بنده خدا همسرم رو انقدر گاهی بهش گیرهای الکی میدم. یا از یه فضای کاملا مثبت میتونم ایرادهایی رو پیدا کنم و یهو مچ ذهنم رو میگیرم که داره ایرادهای الکی پیدا میکنه، مثلا اینجا خیلی قشنگه اما کثیفه یا مثلا چرا اینجا انقدر بی نظمه. یعنی ذهن ایرادگیرم هنوز هم داره اون پشت کارهاش رو انجام میده. من فکر میکردم که این پاشنه آشیلم بهتر شده، اما هنوز همون آدم قبلی هستم. حتی خیلی بدتر از اینکه برای دیگران ایراد میگیرم به خودم سخت گیرم. کوچکترین حرفی که میزنم، ایرادگیری هام از خودم شروع میشه. چرا این حرف رو زدی یا این کار رو کردی، حالا بقیه چی میخوان بگن، چطور قضاوتت میکنن.

یا مثلا فکر میکنم اگه از چیزی تعریف کنم بقیه میگن این چه سلیقه سطح پایینی داره و همه چیز به نظرش خوب میاد. ترمز ترس از قضاوت بقیه رو هم که دارم.

خدایا حالا که پاشنه آشیلم رو متوجه شدم، خودت هم کمکم کن تا بتونم بهترش کنم.