مصاحبه با استاد | فرهنگ ناب «لا اِکْراهَ فِی الدّین» - صفحه 68 (به ترتیب امتیاز)

به نام خداوند جان و خرد

کزین برتر اندیشه برنگذرد

سلام به استاد عباسمنش عزیز و مریم جان و تمام دوستان هم فرکانسی ام

استاد چند روزه که لیزری تمرکزمو گذاشتم روی خودم و گوش کردن به فایلهای شما و سیر نمیشم این فایل تموم میشه سریع میرم سراغ فایل بعدی و از صبح تا شب صداتون توی گوشمه خدا رو شکر بابت وجودتون

استاد واقعا چجوری انقدر توانایی کنترل ذهن دارید چطور وقتی پسرتون گم شد فکر منفی نیومد سراغتون واقعا تحسین برانگیزه این حجم از توانایی در کنترل ذهن همه اینها فقط و فقط از ایمان و اعتماد به قوانین خدا میاد و هر چی ایمان ما بیشتر باشه شیطان کمتر میتونه با نجواهاش ما رو آزار بده وقتی به نیروی برتر اعتقاد و اعتماد داشته باشیم و فرکانس هامون هم خوب باشه میدونیم که اصلا و به هیچ وجه اتفاق بدی برای ما رخ نخواهد داد و همین اطمینان از اینکه چون فرکانسام خوبه و خدا هم خیر مطلقه پس اتفاق بدی نمیفته به ما قدرتی میده که میتونیم راحت تر ذهنمون رو کنترل کنیم یعنی میخوام بگم که اعتماد شما به خدا و قانون باعث شده خیالتون انقدر راحت باشه که اتفاقی برای پسرتون نیفتاده و نگران نشدین

یه حرف عالی دیگه که زدین این بود که گفتید تجربه قبلی ما قرار نیست دوباره اتفاق بیفته و چقدر این مساله تو فرهنگ ما عمیقه و فکر میکنم ریشه مذهبی هم داره

که پدر ومادرها مدام تجربیات خودشون رو عنوان میکنن و بچه ها رو مجبور میکنن از اون مسیری حرکت کنن که تجربیات اونها تایید میکنه در حالیکه ممکنه اون بچه با باورهای بهتر وارد یک مسیر متفاوت بشه و موفقیتهای خیلی بیشتری کسب کنه ولی به قول خودتون چون ما وقتی یک مسیری رو میریم دیگه مسیرهای دیگه رو نمیتونیم تجربه کنیم نمیشه فهمید که چقدر مسیرهای دیگه میتونسته بهتر باشه

پدر خود من یکی از همین آدمهایی هست که فکر میکنه هر تجربه ایی خودش به دست آورده درسته و از بچگی ما رو هم به همون سمتی سوق میداد که فکر میکرد درسته و با اینکه خیلی اطمینان داشت که اگه از راهی که ایشون میگه بریم حتما موفق میشیم ولی هیچکدوم از ما خواهر برادرها به اون هدفی که پدرم فکر میکرد درسته و بالاترین حد موفقیت محسوب میشه نرسیدیم یعنی میخوام بگم لزوما راهی که پدر منو موفق کرده قرار نیست منو هم موفق کنه اون نتیجه باورهای خودشو دیده منم نتیجه باورهای خودمو میبینم فقط باعث شد که ما در مسیر علاقمون حرکت نکنیم و از زندگیمون لذت نبریم که البته اینم نمیخوام بگم تقصیر پدرمه بلکه بازم خودم و باورهای خودم منو به اون مسیر کشوند اون عزت نفس پایین و عدم خودباوری باعث شد که هر چی اونا میگن من بگم چشم و چشممو روی علاقم ببندم و اینطور فکر کنم که من ممکنه اشتباه کنم

بازم خدا رو شکر که حداقل عمری باقیست و من به این اگاهیها رسیدم و حداقل بقیه عمرمو میتونم اون جوری که دوست دارم زندگی کنم

دوستتون دارم و ممنون از عزیزانی که وقت گذاشتن و کامنتم رو خوندن