مصاحبه با استاد | اجرای مفهوم «هم فرکانس شدن با خواسته»

🟣 فهمیدم خواسته هام از من جلوتر نیستن؛ من عقب ایستاده بودم

فقط یه لحظه بود… از اون لحظه هایی که وسط زندگی عادی، یهو میفهمی یه جای کارت میلنگه، اما نه از بیرون؛ از درون.

داشتم پیاده روی میکردم. مثل خیلی از روزهای دیگه. ذهنم مشغول، بدنم در حال حرکت، و یه حس آشنا توی دلم: اینکه «دارم میرم، امادقیق نمیدونم کجا».

یه جمله محکم خورد توی مخ م : اگه مسیر اشتباه بوده، باید عوضش کنی. نه با غر زدن. نه با توجیه. حواست باشه: با پذیرفتن مسئولیت.

خیلی وقتا ما خیال میکنیم پذیرش اشتباه یعنی خودتو بکوبی. درحالیکه برا من، اون روز، پذیرش اشتباه یعنی این: « من این مسیر رو خودم انتخاب کردم. پس اگه قراره عوضش کنم، باز هم انتخاب خودمه .»

آقا فهمیدم یه چیزی از من داره طلبکارانه خواسته میشه: 1️⃣ نه فقط مسئولیت گذشته ی تنها … که 2️⃣ مسئولیت انتخاب جدید.

■ و این فرق داره.

معمولا یا توی گذشته گیر میکنیم، یا توی رویای آینده. اما کمتر کسی حاضره مسئولیت الان روقبول کنه. الان یعنی===>>>یا همین مسیری که توشی رو تا تهش با آگاهی بری، یا جرات کنی مسیر جدید روشروع کنی، بدون اینکه از خودت قهرمان بسازی یا قربانی.

اونروز، برا اولین بار، بجا اینکه از خـــــدا بخوام «راهمو نشونم بده»، از خودم پرسیدم:

1️⃣ من الان با چی همفرکانسم؟ 2️⃣ ظرف وجودی م سایزش چقدره؟

○°○°○°○°○°

نـــــه با حرفایی که میزنم میسنجم خودمو.

نه با آرزوهایی که توی سرمه.

ملاک واقعیم اینه که هر روز دارم چجوری زندگی میکنم.

مهم نیـــــس چی میگم وچی میخوام.

مهم نیس چی آرزو میکنم.

حقیقت من توی چیزیه که هر روز باهاش زندگی میکنم.

○°○°○°○°○°○°○°

⭕️ واقعیت اینه که خواسته ها خیلی مودبن!!!!! هیچوقت با لگد وارد زندگی آدم نمیشن. آروم میان، میشینن ته دل، و صبر میکنن ببینن آیا صاحب این دل، حاضره باهاشون هماهنگ بشه یا نه!!!

خب سالها خواسته هایی داشتم. سفر راحت تر، آزادی بیشتر، آرامش مالی بیشتر ، زندگی بین المللی آسوده تر، اما یه جاهایی ته دلم سفت بود. نه از نداشتن پول؛ از مقاومت کلــــــــــه شق ذهنی.

▪︎مقاومت دربرابر اینکه «چجوری قراره بشه».

▪︎ مقاومت در برابر اینکه «اگه نشد چی».

▪︎  مقاومت در برابر اینکه «نکنه زیادی بزرگه».

و راستش رو بخواین، بزرگترین مقاومت من این بود: اینکه هنوز ته ذهنم، کشور وشرایط مقصد رو نجات دهنده میدیدم!!!

یه روز دیگه، بعد از شنیدن یه فایل صوتی، یه جمله توی ذهنم روشن شد: «اون کاری که بلدی رو انجام بده؛ بقیه شو بسپار.»

همیــــــــــن. نه فرمول عجیب. نه وعده توخالی.

فهمیدم اجازه دادن به خدا یعنی چی. یعنی تمرکزتو برداری از هزار مسئله فرعی. یعنی ول کنی این وسواس بیمارگونه کنترل همه چیز رو. یعنی بگی: من مسیرخودمو درست میرم؛ هماهنگ با خواسته هام . جهان بلدتـــــــــــــــر از منه.

دیگه از همونجا نگاهم به سفرهای بین کشوری و حتی مهاجرت عوض شد. نه بعنوان هدف، که بعنوان پیامد،، نتیجه.

یه حقیقت تلخ اما واقعی هست که کمترکسی دوست داره بپذیره: کشورها دنبال آدمهایی نمیرن که فقط پول دارن.

🟠 کشورهای توسعه یافته دنبال آدمهایی هستن که ارزش قابل انتقال دارن.

پول خام زودمصرف میشه. اما ذهن، مهارت، سیستم، برند شخصی و….. ؛ اینا چیزایی هستن که دولت ها براشون فرش قرمز پهن میکنن.

اونروز برای خودم نوشتم:

🟢 آدمی که واقعا ثروتمند میشه، دیگه دغدغه «کجا زندگی کنم» نداره. کشورها میان دنبالش.

لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّهَ إِلَّا بِاللَّهِ که این جمله از تجربه اومد، نه از کتاب. و همچنین از دیدن آدمهایی که عجله کردن، از دیدن آدمهایی که ملتنس سفارت شدن، و ازدیدن اون تعداد کم که صبر کردن… ساختن… و بعد، انتخاب کردن.

البــــــــتــه ایران، با همه سختی هاش، یه مزیت عجیب داره.

==>> اینجا اگه روح ت  رو زنده نگه داری، اگه دوام بیاری، اگه سیستم بسازی نه اینکه دنبال شانس باشی ، بشدت تاکید میکنم بشدت قوی میشی.

تریدر ایرانی، کارآفرین ایرانی، تولید کننده محتوای و… کسی که توی این شرایط یاد گرفته با خودکنترلی، زمان و انضباط و صلح درون کار کنه، معمولا چیزایی بلده که خیلی از همتایان بین المللی حتی توی مخیله شون هم نیازنمیبینن بلد باشن… چون براشون خیلی سخته.

ته قلبم فهمیدم: الان، ایران هدف نیس؛ ابـــــزاره.

و هدف نهایی؟ آرامش ذهن. سیستم. ارزش آفرینی ِ مضاعف یا جمعی*

سه سال آینده رو توی ذهنم دیدم… توی ذهن که چه عرض کنم جلو چشمم داره راه میره ‌[برا خدا زمان تعیین نمیکنم] با هیجان نه هااا ، باسکــــــــــوت… وسط کوهنوردی هام هویدا میشن.

|| سرمایه ای که چندین برابر شده، نه با شانس، با نظم. ذهنی که آرومتره، نه چون همه چی حله، بلکه چون دیگه با خودش نمیجنگه… و سیستمی‌که ران تر شده‌ و قابل ِ پرده برداریه.

🟣 و مهمتر ازهمه: دیگه عجله ای برا رفتن ها نیس. دیگه التماسی نیس توی سفارت ها . کشور، میشه انتخاب راحت تر؛ نه رویا… نه‌ گرفتاری.

اونجا، این جمله قدیمی استاد خوبمون معنای تازه ای برام پیدا کرد: هیچ خواسته ای آنقدرهابزرگ نیس که نتونی بهش برسی. چون اگه خواسته ای در قلبت متولد شده، یعنی خدا قبلش، توانایی هاشو توی وجودت کاشته.

🟩🟧 مسئلـــــه اصلــــــــــی فقـــــط اینه:

■

سوال اصلی این نیس که خواسته ت چیه؛

سوال اینه که آیا حاضری طوری فکر کنی، تصمیم بگیری و زندگی کنی که باهاش همجهت بشی؟

یا هنوز داری با ترسها، تردیدها و مقاومتهایی زندگی میکنی که اجازه نمیدن بهش نزدیک بشی؟

■

مسئله این نیس که خواسته رو داری یا نه؛

مسئله اینه که حاضری سبک زندگیت رو باهاش تنظیم کنی؟

یا هنوز مقاومتهایی هست که هر روز دارن مسیرتو کند میکنن؟

■

یا حاضری خودتو همفرکانس خواسته ت کنی و ازش حمایت کنی،

یا هنوز داری انرژی و زندگیت روخرج مقاومتهایی میکنی که برات امن تر از تغییره!

■

انتخاب ساده ست؛

یــــــــــا با خواسته ت زندگی میکنی،

یـــــــــــــــا با مقاومتهایی که نمیذارن بهش برسی.

~~~□~~~~~

این متن، گزارش وضعیت روحه. نه برا قانع کردن کسی. نه برا  فروش امید. برای ثبت یک لحظه آگاهی. جانانم سجده میکنم به درگاهت و میگم دوستت دارم

~~~~~~□~~~

🪶محسن ؛ کسی که هنوز در مسیره 🩵 ؛ اما دیگه با مسیرش نمیجنگه.