درسهایی که از المپیک ریو آموختم - صفحه 24

به نام خداوند وهاب و هدایتگر

سلام به استاد عزیزم و همه دوستان

استاد اتفاقا پریروز داشتم در همین مورد فکر میکردم که اول باید به اهدافم برسم و سریع باید برم سراغ هدف بعدیم و نباید بی هدف باشم.چون بی هدفی باعث بی انگیزگی میشه و بی انگیزگی باعث افسردگی و احساس پوچی و بیهودگی.

یه مساله ای که توی همین فکر کردن ها بهش رسیدم این بود که من هیچوقت زیاده خواه و جاه طلب نبودم.با اینکه دوست دارم شرایطی که مد نظرم هست رو تجربه کنم.مثلا وقتی هدفگذاری میکنم برای یه ماشین خاص،وقتی بهش میرسم انگار دیگه میگم همین خوبه دیگه.اوکیه. و انگار زود راضی میشم.آره.جمله درستش اینه.زود راضی میشم و یکی از خصوصیات اخلاقیم این هست که خیلی زود خودم رو با شرایط وفق میدم.این برام مثل شمشیر دو لبه میمونه.این خوبه که شرایط خاص ذهنم رو درگیر نمیکنه.اما خوب نیست که عادت کنم به همون شرایط خاص.اول باید بیام و هدفهای بزرگتر برای خودم تعیین کنم.بعد بیام اهرم رنج و لذت رو توی ذهنم درست کنم که اگر حرکت نکنم میپوسم و رو به پایین حرکت میکنم.چون جهان ما در حال حرکته.یا باهاش حرکت میکنی و رشد میکنی و یا ساکن میمونی و زیر چرخ های جهان له میشی.هیچ سکونی در جهان حاکم نیست.

سپاس از استاد عزیزم

شاد و خوشبخت باشید