live | قانون کبوتر با کبوتر، باز با باز - صفحه 36 (به ترتیب امتیاز)

به نام خدای مهربان

خداوند رزاق و روزی بخش، خداوندی که تمامی ثروت ها و نعمات جهان در دستان اوست و هر روز بواسطه رحمت و لطف بی‌کرانش، این ثروت ها و نعمات رو از دریچه های بی‌شماری وارد زندگی ما می‌کنه و اونا رو جاری می‌سازه. خدای تواب و توبه پذیر. خدایی که برخلاف اونچه اکثریت باور دارن، خشمگین و شدیدالعقاب نیست و بر بنده ای که ایمان داشته باشه و در مسیر درست قدم برداره و باورهای درستی در مورد او داشته باشه، جز نعمت و مهربانی چیزی به او نمی ده. سپاسگزار همچین خدایی هستم که وقتی ازش خواستم من رو هدایت کنه و راه درست زندگی کردن رو نشونم بده، من رو به یکی از بنده های خوبش هدایت کرد. کسی که جهان هستی و قوانین اون رو به درستی درک کرده و تلاش داره تا با باورهای توحیدی‌ش اونها رو در زندگی روزمره‌ش عملی کنه. سپاسگزار این بنده خوب خدا هستم، سپاسگزار استاد عزیزم که به من یاد داد که چجوری می‌تونم زندگی خودم رو خلق کنم و به من آموخت که خدای واقعی در قلب من و همیشه در کنار منه و اون رو از خودم دور ندونم. ازتون ممنونم استاد عزیزم.

توی این کامنت می‌خوام در مورد چندین مورد از همزمانی هایی صحبت کنم که در طی پروژه خانه تکانی ذهن و تغییرات درونی من اتفاق افتادن و من این نشانه ها رو دیدم و بلافاصله بعد از درک‌شون اونها رو یادداشت کردم تا در اولین فرصتی که تونستم به سایت مراجعه کنم و دیدگاهم رو ثبت کنم تا این باور رو در ذهنم تقویت کنم که نشانه های خداوند هر روز و هر روز با ما هستن و هرچقدر که ما خالص تر بشیم اونها رو بیشتر بیشتر به طرق مختلف دریافت می‌کنیم و با قدرت نوشتن به جهان هستی فرکانس بیشتری در راستای دریافت الهامت بفرستم.

1. من کلا از بچگی توی سناریو ساختن و تجسم سازی خیلی خوب بودم مخصوصا چون تک فرزند بودم و کلا تنهایی بازی می‌کردم، کلی با اسباب بازیام سناریوهای مختلف می‌ساختم و ساعت ها می‌تونستم سرگرم بشم. یکی دو هفته پیش یه ایده ای اومد به سرم در رابطه با اینکه شروع کنم مثل تمرین جلسه اول قانون آفرینش سناریو بنویسم. یه سناریو نوشتم که توش به این نکته اشاره کردم که از یه خوابی بلند شدم که توش داشتم الهامات رو دریافت می‌کردم.

دو روز بعدش وقتی صبح از خواب بیدار شدم، دیدم که چقدر زود این سناریو نویسی و این تجسم تاثیر گذاشت و بعد از دو روز خوابی رو دیدم که توش در مورد یه چیزی بهم الهام شد. (اون اولین خواب الهامی‌ای بود که به این مستقیمی می‌دیدم و دقیق نمی‌تونستم بفهممش اما هرچی جلوتر اومدم – که پایین تر بهش اشاره می‌کنم- می‌بینم که هر روز دارم توی خواب یه سری الهامات واضح دریافت می‌کنم که کامل می‌فهممشون و البته یه سری الهامات هم هستن که توی خواب خیلی واضحن ولی وقتی بیدار می‌شم و تلاش می‌کنم اونها رو به یاد بیارم تیره و تارن – مثلا توی بحث ثروت دائما انگار توی خواب یه حسی بهم می‌گه که تو قراره به شدت ثروتمند شی- ولی نمی‌تونم دقیق بگم که چی می‌گه ولی می‌دونم به مرور زمان، با طی کردن تکاملم و بالاتر رفتن مدار و فرکانسم قطعا اون پیام ها هم واضح می‌شن و من اماده دریافت اونها می‌شم.

در ادامه این خواب های الهامی، می‌تونم به خواب چند روز پیشم اشاره کنم؛ توی این خواب به وضوح به یاد دارم که من و استاد عباس منش عزیزم داشتیم توی محله‌مون راه می‌رفتیم و من داشتم در مورد تک تک برنامه هایی که فردا می‌خوام انجام بدم صحبت می‌کردم (انگار می‌دونستم که خوابم و آگاه بودم) و از استاد داشتم راهنمایی می‌گرفتم. وقتی بلند شدم کلی هیجان داشتم و البته یاد جلسه سوم قانون آفرینش افتادم که استاد گفته بودن می‌تونید اگر نیاز به کمک دارید، با تجسم کردن فردی که خیلی فکر می‌کنید توی اون حوزه ماهره، از اون مشاوره و راهنمایی بگیرید و شباهت این تجربه با اون حرف رو درک کردم.

2. اتفاق دیگه ای که در این چند هفته اخیر رخ داد، این بود که بعد از یه مدت وقفه طولانی (بواسطه قطعی اینترنت)، از دوستام خبری نداشتم ولی از طرفی اونقدرا هم مایل نبودم که زنگ بزنم و انگار یه حسی بهم می‌گفت صبر کن. توی این مدت داشتم روی اعتماد به نفس در روابط تغییر باور می‌دادم که دقیقا موقعی که فکرش رو می‌کردم دوستم بهم پیام داد و حال احوال کرد و البته فرداش اگه اشتباه نکنم زنگ زد و 3 نفری رفتیم بیرون و کلی اتفاق قشنگی که در ادامه رقم خورد رو تجربه کردم.

* نکته ای که وجود داره، اینه که مادر من به شدت بر روی من حساسه و در تلاشه تا تک تک حرکات من رو پایش و نظارت کنه تا یه وقت پا در مسیر اشتباه نذارم یا کاری نکنم که به خودم آسیب بزنم. (نوع دیدگاهیه که ایشون داره و بهش احترام می‌زارم) و این نوع نگاه اونقدرا برای فرزندان خانواده ایرانی نگاه غیرقابل تصوری نیست. ولی از 5 سال پیش که تصمیم گرفتم آروم آروم تکاملم رو برای استقلال پیدا کردن طی کنم، تونستم الان به جایی برسم که می‌تونم هر زمان و هرجایی که می خوام برم و صرفا به مادرم اطلاع بدم که می‌رم. (البته هر موقع که اوضاع در کشور کمی تنش زا می‌شه -مثل برهه جنگ یا همین اعتراضات اخیر) ایشون به شدت تلاش می‌کنن تا من رو محدود کنن و بیرون رفتن رو (به ظاهر) منع می‌کنن. قبلا خب من خیلی می‌جنگیدم برای بیرون رفتن و به شدت اعصاب خوردی داشت. اما از وقتی حنگ رو گذاشتم کنار و شروع کردم به کار کردن بر روی خودم، حتی در شرایطی به حساسی جنگ، من می‌تونم با بیشترین اعتماد به نفس و ایمان ممکن و بدون هیچ جنگ و دعوایی برم بیرون و در صحت و سلامت کامل بر خلاف باورهای ایشون برگردم خونه و این اتفاق برای بیرون رفتن من با دوستانم هم افتاد.

* وقتی با دوستام وارد مترو شدیم، اولین نکته ای که باعث تعجب و خوشحالی همزمان من شد، رایگان شدن مترو بناا به دلایلی بود و من از این موضوع شگفت زده شدم.

* وقتی داشتیم توی مترو به سمت پایین و به سمت محل توقف قطار حرکت می‌کردیم، توی راهرو در دوطرف دیوار عکس هایی طبق معمول زده بودن و من به دلیل کمی نزدیک شدن از لحاظ فرکانسی با خواسته هام، توجهم به این عکس ها جلب شد و چشمم به عکس ماشین های بنز و بی ام وه و … کلاسیک افتاد که از موزه ماشین ایران روی دیوار گذاشته بودن.

* بعد از دو ساعت پیاده روی و خوش گذروندن و گپ و گفت باحال وقتی تصمیم گرفتیم برگردیم تا سوار مترو بشیم، داشتیم از خیابون پاکستان می‌اومدیم بیرون که چشمم افتاد به آسمون. من کلا آسمون رو به شدت دوست دارم و عاشقشم. از هوای آبی و پاکیزه بهار گرفته، تا آسمون ابری، تا آسمون بارونی و برفی و حتی آسمون پرستاره شب. اما دوتا منظره هستن که من خیلی کم دیدم‌شون و دوست دارم بتونم اونا رو از نزدیک ببینم. یکی دم طلوع آفتاب و دیگری دم غروب. از همین رو، وقتی که تونستم اون قرمزی و بنفشی و نارنجی بودن هوا و اون ترکیب رنگ بی‌نظیری که خدا رقم زده بود رو ببینم واقعا شگفت زده شدم و چشمام داشتن از زیبایی پرستش می‌کردن اون صحنه و خالق اون صحنه رو. و این بعد از این بود که چند روز قبلش در مورد دیدن طلوع و غروب خورشید نوشته بودم که می خوام اونا رو ببینم.