سریال زندگی در بهشت | قسمت 25

به نام خداوند بخشنده ی مهربان

سلام به استادعزیزم وسلام به مریم بانوی مهربانم

وسلام به تک تک دوستانم.

برانگیختگی در روابط….این جمله یه آگاهی یا بهتره بگم یه ابزار کار بردی خیلی مهم وارزشمند هست که من از شما استاد قشنگم ومریم جان یاد گرفتم، اگرچه نمی تونم ادعا کنم که در بکار بگیری این ابزار قدرتمند توی روابطم همیشه موفق هستم.

چون یه عمره اینجوری بودم که مثل پدر ومادرم ویا اکثر معلم هام، بیشتر تمرکزم روی منفی ها بوده، روی کمبودها، روی نقص ها، روی ناتوانی های خودم ودیگران…

مدتهاست دارم تمرین می کنم که به خواسته های خودم، به خواسته ها وهیجانات واحساسات وعلایق وسلایق خودم وحتی دیگران احترام بذارم وبهشون با عشق ومهر توجه کنم، تا بتونم اون حس سرزندگی وشوق وانگیزه رو چه در خودم وچه در دیگری، زنده نگه دارم…

یادم میاد که چطور از وقتی فهمیدم پسرم کم شنوا هست ، وقتی اکثر دکترها گفتند که مهدی بیشترین عصب های شنوایشش رو از دست داده و به احتمال زیاد عمل کاشت حلزون گوش وحتی سمعک هم نتونه براش کاری انجام بده وباید بره مدرسه ناشنوایان، من هرگز اون حرفهارو باور نکردم و به لطف خدا کمر همت رو بستم و تمام مدت شبانه روز، هزارتا متد و راه و روش اختراع میکردم تا بتونم مهدی رو سر ذوق وشوق بیارمش، تا هجی کردن کلمات و حروف الفباء رو بتونه یاد بگیره، که بتونه کلمات رو ادا کنه…

چقدر باهاش گفتار درمانی وتربیت شنیداری کار میکردم وبابت هر کلمه ی که درست تلفظ میکرد یا هر صدایی که درست تشخیص میداد چقدر تشویقش میکردم، از همون 2 سالگیش تا الان که 20 سالش هست..بارها بارها خسته میشدم، ولی جا نمیزدم، مهدی خسته میشد کم میاورد ولی من بهش میگفتم تو می تونی تو هیچ مشکلی نداری، تو یه فرشته هستی که اومدی روی زمین، خدا از قبل همه چیز رو بهت یاد داده فقط تو الان فراموششون کرد،

انقدر من این حرفو از بچگی بهش میگفتم، بچم خودشم باورش شده بود یه فرشته اس که اومده رو زمین برای همین شنیدن صدای آدمها ومثل آدمها حرف زدن براش سخته، حتی یادمه چندتا از بچه های همسایه ازم پرسیده بودند خاله پسر شما خارجیه؟

چون هم موهاش بوره هم رنگ چشماش روشنه وهم خارجی صحبت میکنه، واای خدا مرده بودم از خنده از بابت حرفشون!!!

من این کار رو به عنوان یه مادر وظیفه ی خودم میدونستم، چون میخواستم که بچم بتونه هم با سمعک خوب بشنوه وهم بتونه حرف زدن یاد بگیره که بتونه بره مدرسه عادی و مثل همسن وسالهاش درس بخونه….همون بچه ای که دکترها میگفتن باید ببرینش باغچه بان، ولی به لطف خدا پسرم از پیش دبستانی رفت مدرسه عادی ….

میخوام بگم تشویق وترغیب افراد برای اینکه گوهر وجود خودشون رو به نمایش بذارند چقدر با اهمیته…

اینکه آدمها بتونند استعداد وهنر وتوانایی خودشون رو براز کنند جای اینکه بترسند که توسط عزیزانشون ویا دیگران تمسخر یا سرکوب بشند یا نادیده گرفته بشند….

یادمه 13 و14 سالم بود ، یه دفترچه همیشه باهام بود که توش شعر وترانه های خودم رو می نوشتم ..

پیش خودم میگفتم باید دفترچه و قلم همیشه باهام باشه که تا شعر جدیدی اومد توی ذهنم وزبونم سریع برم بنویسم…

یه روز خونه ی خاله ام بودیم که یه دفعه یه ترانه ای اومد توی ذهنم، رفتم سراغ دفترچه ام که سریع بنویسمش توی دفترم، که خاله ام اومد دفترمو برداشت خوند با یه حالتی که انگار داشت مسخره ام میکرد گفت: اینا چیه مینویسی؟ نکنه عاشق شدی؟

جای این چیزها فکر درس ومشقت باش که دوماه دیگه مدرسه ها شروع میشه!!!

حتی اومد توی جمع هم این حرف رو زد و با خنده رفت سراغ کاراش ….

من اون روز خیلی خجالت کشیدم، بغض کردم خیلی حسم بد شد، وبعد اون دیگه هیچوقت دفترچه ام رو با خودم جایی نمی بردم، به جز شالیزار و باغ و….

چقدر نگاه قضاوت گونه، یا دخالت در کار دیگران، یا به قولی سرکوب کردن دیگران و بی ارزش دونستن کاریکه باعشق میخوان انجام بدن، زشت و ناپسنده…

خدا رو شاکرم که حداقل امروزه روز، ما پدر ومادرهای آگاهی هستیم، اگه نتونیم برای فرزندانمون یا عزیزانمون کاری در پیش برد اهداف وخواسته ها و امیدها وانگیزه هاشون انجام بدیم حداقل سرکوب و سرخوردشون نمی کنیم…

من نمیدونم این جمله ی، این کارها برات نون وآب نمیشه رو این پدر ومادرهای ما از کجاشون در آورده بودند، که ما دست به هر چی میزدیم سمت هر چی میرفتیم، میگفتند این چه کاریه اخه، یه چه حرکتیه اخه، بیا برو دنبال یه کاری که ازش نون وآب در بیاد!!!!!

من خودم به شخصه انقدر عقده توی دلم مونده بود از کارهای نکرده، حالا چه به خاطر حمایت نشدن از طرف خانواده، چه به خاطر مسخره شدن وادامه ندادن، چه به خاطر شرایط بد مادی و…که ارزوها وخواسته هامو یه وقتی رهاشون کرده بودم.

بعد از فوت همسرم که فرصت شد با پسرم تنها زندگی کنم، رفتم دنبال هر چیزیکه دوست داشتم ودلم میخواست، هر هنری که بهش علاقه داشتم، ادامه تحصیل، کار توی حیطه های مختلف، گسترش روابطم وحتی ارتباط گرفتن با آدمهای غریبه… کسائیکه تا قبلش می ترسیدم از اینکه بهم اسیب بزنند واین باوری بود که پدر ومادر واطرافیان توی سرم کرده بودند، از دوستی و رفت وآمد باهاشون ترس داشتم ولی بعدش عکسش ثابت شد که گاهی غریبه ها از اعضای خانواده هم بیشتر وبهتر می تونند کمک کننده و رفیق و راهنما باشند…

تجربه سفرهایی که تنهایی رفتم، تک وتنها به جاهایی داخل وخارج از کشور که اولین بار بود میرفتم …..

خلاصه که این برانگیختگی در روابط، یعنی دیدن مثبت ها وحسن های طرف مقابل، اینکه انقدر آدم امن برای طرف باشی حالا در هر نقشی، به عنوان والدین، یا دوست، یا همسر، یا خانواده و….. که طرف مقابل بیاد آزادانه وبا عشق از اهداف وآرزوها وخواسته هاش بهت بگه، و تو بتونی با عشق و لبخند به حرفهاش گوش بدی، تشویقش کنی، حمایتش کنی، بهش انگیزه بدی..

فارغ از اینکه اون شخص اصلا بعدا بره دنبال اون هدف وآرزوش، اصلا توش موفق بشه یانشه، ادامش بده یا نده….

چقدر باید هنوز بیاموزیم این نحوه درست ارتباط برقرار کردن با آدمهارو…

وچقدر ما می تونیم با طرز نگاه وبرخورد وکلاممون تاثیر گذار باشیم در روابطمون با دیگران….

واین یه حقیقت بزرگه که ما خودمون خالق زندگیمون هستیم، چون واقعا همین طرز نگاه وبرخورد ماست که می تونه (( دیو رو دلبر)) کنه…

وبه قول خداوند که توی قرآن میفرماید، شما حتی با نیت درست، با رفتار درست، با بزرگمنشی خودتون، می تونید کاری کنید که سرسخترین دشمن شما به دوست صمیمی برای شما مبدل بشه….

ممنونم استاد قشنگم ومریم جانم، که هر کلام وراه وروشتون، درس بزرگی هست برای تک تک ما، اگر واقعا خواهان سعادت وخوشبختی باشیم.