منطق هایی قوی برای «تغییر بنیادینِ باورها»

وقتی داری روی خودت کار می کنی و در زمینه کارت هم تلاش می کنی اما یجورایی انگار پِلَتو شدی و پیشرفتی نمی کنی به خاطر ترمز/ترمزهایی(باورهای نادرست) هست که داری، اونو پیدا کن و حلش کن اونوقت دوباره پیشرفت می کنی. مثالش: پلتو شدن تو کارم با اینکه خیلی یادگیری و تلاش در زمینه کارم داشتم و روی خودم هم کار میکردم ولی چون نتیجه نمیگرفتم یا نتایج خیلی کوچیک بود به جای اینکه بیام ترمز رو پیدا کنم از یه جایی به بعد دیگه شل گرفتم هم کار کردن روی خودم و دوره های استاد رو چون دیدم هرچی گاز میدم جلو نمیرم هم کار کردن روی اموزش و تمرین در حوزه شغلم رو شل گرفتم و بارها زدم به جاده خاکی، فرکانس و باورهام نامناسب شد ایمانم ضعیف و ترسها و استرس و اضطرابم زیاد شد و دیگه احساس خوب و آرامش پایدار نداشتم و از خودم و زندگیم خشنود و راضی نبودم. چقدر مهمه که یادم بمونه وقتی که دارم تلاش میکنم ولی جواب مدنظرم رو نمیگیرم حتما ترمزی وجود داره و اونو باید پیدا کنم. در مورد کارم بعض از ترمزهایی که داشتم(هنوزم دارم ولی درحال کار کردن روی این موارد هستم): ترس از شکست، اهمیت قائل شدن برای حرف مردم میخواستم زودتر برسم که دیگران ببینن چقدر موفقم و اگه طول میکشید حس میکردم ضایع شدم الان بقیه چه فکری می کنن(حالا تو مصاحبه طرف چه فکری می کنه اطرافیان چه فکری می کنن، در حالیکه من باید یاد بگیرم که برای خودم زندگی کنم و کوچکترین پیشرفتهام رو ببینم و احساس موفقیت رو خودم به خودم بدم و از مسیر رسیدن به خواسته ام لذت ببرم کاری نداشته باشم بقیه چقدر زودتر از من رسیدن و پیشرفت کردن، اگه مسیری که توش هستم مسیر مورد علاقه ام هست با عشق ادامه اش بدم و رو باورهام کار کنم قطعا تکاملم رو که طی کنم نتایج بزرگ میان اگه اولش یکم کند بود ناراحت نشم چون اولا لذت تو مسیره نه نتیجه پس لذت ببر قشنگم، دوما وقتی که ادامه بدی کار کردن روی باورهات و کار کردن در حوزه کارت رو از یه جایی به بعد ذهنت نرم میشه مطالب(هم در حوزه شغلم هم در موارد قوانین جهان) رو عمیق تر و سریعتر درک میکنی، ترمزهات رو سریعتر برطرف میکنی، و باورهای عالیتر و توحیدی رو سریعتر میسازی، و میرسی به نقطه ای که مثلا توی 1سال اندازه تمام سالهایی که تلاش کردی و حتی بیشتر نتیجه میگیری پس آرام باش عزیزم و عجله نکن آخ که این عجله پاشنه آشیل منه)، مورد بعدی پایین بودن احساس لیاقتم هست که ترمز خیلی قوی ایه یعنی همه جوره مانع ایجاد میکرد(اینکه از مسیرهای سخت به سمت خواسته ام میرفتم به جای مسیرهای راحت و اتکا به هدایت خداوند، تقلای زیاد و تلاش فراوان ولی با احساس بد و با احساس ترس از اینکه اگه نشه شاید نشه یعنی باور و احساس لیاقت که میتونم و میشه و بدستش میارم رو نداشتم، دست رد زدن به نعمتها و کمکهایی که از جانب دیگران به سمتم میومد درصورتی که انسانی که احساس ارزشمندی داره کمک دیگران رو میپذیره و نگران جبران و … هم نیس، نادیده گرفتن نشانه ها و الهامات خداوند، و …)

به همین دلایل توی این چند سال روندم سینوسی بود هم در زمینه اموزش در حوزه کارم هم در زمینه کار کردن روی باورهام و دوره های استاد. اگه میخوام همواره در حال پیشرفت باشم اینکه گاز بدم(در زمینه کارم تلاش کنم، روی باورهام کار کنم) شرط لازمه ولی گاهی کافی نیس یعنی اگه دیدم پیشرفت مد نظرم ایجاد نمیشه به جای اینکه بیشتر گاز بدم یا کلا بیخیال گاز دادن بشم و بگم ولش کن جواب نمیده(و مثلا برم دنبال یه شغل و کار دیگه، یا هر تغییر بیرونی دیگه ای) دنبال باورهای نادرستی باشم که ترمز رسیدنم به پیشرفت و موفقیتم شده و اصلاحشون کنم.

پی نوشت 1: یادم باشه هرچقدرم که فکر میکنم چیزای زیادی هست که باید در حوزه کارم یاد بگیرم اوکی وقت بزار یاد بگیر ولی بازم کار کردن روی باورهام با اختلاف از اهمیت بالاتری برخورداره چون با باورهای درست و نداشتن ترمز هر یه قدم تلاش، اندازه 100 قدم تو رو جلو میبره ولی با باورهای نادرست(وجود ترمز) 1000 برابر هم تلاش کنی و زحمت بکشی نتیجه ی خاصی حاصل نمیشه و فقط خسته میشی(آخ که من با گوشت و پوستم اینو تجربه کردم پس حواسم باشه اشتباه گذشته ام رو نکنم که از تایم کار کردن روی باورهام زدم که بیشتر در زمینه شغلم اموزش ببینم) میدونم گاهی هیجان و ذوق داری که زودتر مباحث شغلت رو یاد بگیری ولی عشقم بهت قول میدم اگه کار کردن روی باورهات و بهبود شخصیتت رو همواره الویت قرار بدی به تمام پیشرفتهایی که تو شغلت و در زندگیت میخوای راحت تر و سریعتر میرسی، به خیلی بیشترش هم میرسی. به کار کردن روی باورهام و شخصیتم درست مثل غذا خوردن و خوابیدن نگاه کنم همین اندازه ضروریه و غیرقابل حذف، و مثل خواب و خوراک نیازه هر روزه ام هستش، ولی کار رو مثلا ممکنه اخر هفته انجام ندم یا ممکنه چند روز برم سفر انجامش ندم ولی در سفر حتی خواب و خوراکم سرجاشه دقیقا کار کردن روی خودم هم تا این حد الویت داره و لازمه تبدیلش کنم به عادت روزانه همونجوری که نمیتونم یه روز نخوابم باید برسم به نقطه ای که نتونم روزی رو بدون کار کردن روی خودم و باورهام و شخصیتم سپری کنم.

پی نوشت 2: روی مبحث مفید بودن تضادها همیشه کار کنم چون اولا تضادها جزو لاینفک زندگی دنیوی هستن و روزی نمیرسه که تو زندگی ما انسانها تضادی نباشه، مهم نیس چقدر زیاد روی خودت کار کنی و چقدر موفق بشی، همیشه تضادها هستن چون وجودشون باعث پیشرفت انسان و جهان میشه که اگه نبودن انسان تلاشی برای بهبود نمی کرد، واقعا اگه شرایط همواره خوب باشه آیا من تلاشی می کنم یا به همین زندگی و روندم تا اخر عمر بسنده می کنم؟ مطمئنا من یکی که هیچ تلاشی نمی کردم و به زندگیم هرچی که هست ادامه میدادم (در زندگی استاد هم همچنان تضادهایی هست و اصلا دلیل نتایج بزرگ و متفاوت ایشون هم اینه که همواره از تضادها برای پیشرفت بیشتر خودش در تمام ابعاد زندگیش استفاده کرده نه اینکه مثل اغلب ادمها بپذیره خب همینی که هست یا از این بیشتر که نمیشه پیشرفت کرد یا از این بهتر که نمیشه! البته که ایشون چون خودش اگاهانه مدام این سوالِ چطور از این بهتر رو از خودش میپرسه و مدام در جهت بهتر شدن خودش پیش قدم میشه، کمتر به تضاد میخوره ولی اینجوری هم نیس که هیچ تضادی رو بهش برنخوره) دوما چون این موضوع پاشنه آشیل منه و یکی از دلایل و ترمزهای من همین بود که یه سری تضاد در زندگیم پیش اومد و من نتونستم ذهنم رو کنترل کنم و احساسم بد شد و این احساس بد هی منو تو فرکانس پایین تر قرار داد و باعث شد دیگه کمتر روی دوره ها کار می کردم و اون روند عالی رو به رشدم که چند سال پیش تمرکزی روی خودم و شغلم با احساس خوب داشتم کار میکردم ول شد و من از مسیر درست دور و دورتر شدم. پاشنه های آشیل اینجورین که: خیلی زود یادم میره که تضادها برای آزار و زجر دادن من نیومدن، بلکه موهبتی هستن برای آگاهی از اینکه روی چه مواردی ضعف داری و بهترش کنی، و میان برای آگاهی از خواسته هات و هربار به خواسته ای میرسی باز ممکنه تضادی در همون خواسته پیش بیاد تا بوضوح بیشتری نسبت به اون خواسته برسی و یا در دل اون خواسته ، خواسته دیگری در درونت شکل بگیره، مثلا به خاطر یه سری تضاد خونه ات رو به محله بهتر و شرایط بهتر عوض کنی ولی باز یه سری تضاد(اتفاقات و برخوردهای ناجالب) دیگه بیاد که متوجه بشی نه خب اینم کافی نیس مثلا من میخوام خونه مال خودم باشه و حیاط بزرگی هم داشته باشه. یا یه مثال دیگه مثلا تو شغلم به دلیل تضادهایی که برخورده بودم خواسته ام این شده بود که جای خوبی مشغول به کار بشم و شدم ولی بعد از مدتی میبینم یه سری مسائل(تضاد) وجود داره و اگرچه این محیط کاری و ادمهاش خوبن اما مثلا درامدش کمه پس باید بیام ببینم چه ترمزی رو باید بردارم و چه باوری رو باید ایجاد کنم که درامدم هم بهتر بشه (درحالیکه که ذهنی که متوجه موهبت بودن تضادها نیس، تو این شرایط ها میاد غصه میخوره، شکایت میکنه که این چه وضعیه، من که خونه ام/شغلم رو بهتر کردم چرا بازم چالش و تضاد دارم درحالیکه سوال درست اینه که این چالش و تضاد چه حرفی داره برای من و میخواد منو متوجه چی بکنه، اونوقته که اگه متوجه نعمت درون اون تضاد بشم حلش می کنم و رشد می کنم). خلاصه که تضادها واقعا نعمتن ولی من نیاز دارم مدام این موضوع رو تکرار و به خودم یاداوری کنم تا بتونم همواره این نگرش رو داشته باشم. به خصوص در زمان بروز تضاد چون الان میدونما ولی اگه تکرارش نکرده باشم در زمان بروز تضاد نمیتونم اینطوری فکر کنم.