توحید عملی | قسمت ۲

به نام خداوند بخشنده ی مهربان

سلام به استادعزیزم وسلام به مریم بانوی مهربانم

وسلام به تک تک دوستانم….

روز سی وچهارم، روز شمار تحول زندگی من!

هروقت طی این 34 روز میام این جمله رو می نویسم( روزشمار تحول زندگی من) با خودم میگم الحق که این اسم برای این دوره برازندست…

دوره ای کامل از فایلهای ناب و پراز اگاهی که از جای جای این سایت اینجا به ترتیب دسته بندی شده و مثل یه هدیه گرانبها در اختیار ماست که هر روز توی این مسیر ثابت قدم بمونیم…

امروز 4 اردیبهشت، روز تولد 40 سالگیه منه….

40 ساااااال، اگه اون 7 سال بچگی رو بذارم کنار، واین 2 سال واندی که تواین سایت هستم، حدود 30 سالم در غفلت گذشت…

چه غفلتی وچه، ولی هرچه بود دیگه گذشت…

در اصل من الان هنوز 3 سالم نشده، چون تولد واقعی من از روزی بود که واردکانال تلگرام خانواده صمیمی عباسمنش شدم و بعدها وارد سایت…

هروقت ادمی در مسیری بیفته که خودش رو بخواد بشناسه وهدف از خلق شدنش رو متوجه بشه ودر راستای هدف آفرینشش، و درک خالقش بربیاد، انموقعه هست که می تونه بگه من تازه متولد شدم…

عمری که در جهل ونادانی و غم واندوه وشرررررک گذشته که جزء عمر آدم حساب نمیشه، اون سالها جزء عمر سوخته وباخته و از دست رفته به حساب میاد…

نه اینکه اون سالها تمایلی در من برای شناخت خودم وخداوند نبوده نه!!!!

اما هرچی فکر میکنم، اون باورها در مورد خداوند، در مورد جهان، در مورد خودم همه اش از بیخ وبن اشتباه بوده، اصلا انگاری من واقعا خواب بودم ومثل اونا که توخواب راه میرن زندگی میکردم….

مثل یه رباط برنامه ریزی شده!!!!

رفتارها وافکار و باورها و گفتارهای تکراری، توخالی، کاذب…..

از وقتی که از طریق شما استادعزیزم قوانین جهان هستی رو وصاحب جهان هستی رو شناختم وبه درک نسبی ازش رسیدم تازه انگار بیدار شدم، انگار هوشیار شدم واختیار زندگیم، اختیار افکار و گفتار و رفتار واحساساتم افتاده دست خودم و من اون اختیار و اجازه ای رو که داده بودم به باورهای غلطی که از گذشتگانم بهم ارث رسیده بود، از ادمهای نااگاه زندگیم، پس گرفتم…

من اختیار خودم رو کامل واگذار کردم به نیروی برترم، به خدایی که داشتم میشناختمش، گاهی طبق اون عادات قدیمی وباورهای اشتباه، و بی ایمانی ، اختیارمو برای چند ساعت یا چند روز ازش پس میگرفتم، باز می دیدم نه ، نمی تونم از پسش برنمیام، دیگه توانشو ندارم، دیگه جونی برام نمونده، که بخوام اختیار دار اموراتم باشم باز اختیارمو واگذار میکردم بخدا، ومیگفتم بیا شریکی انجامش بدیم، آسونهاش برای من، سختهاش برای شما خدای خوبم…

این بده بستون گاهی هنوزم ادامه داره، من هنوز نتونستم که توبعضی موارد تسلیم باشم، شاید برای چند ساعت و چند روز طول بکشه، اما قشنگ متوجه میشم که کاری ازم برنمیاد به تنهایی….

چون من سالها از تکیه برآدمها، برشرایط وبرموقعییت ها وحتی مکانها و زمانها، بدجوری زمین خورده بودم، من له بودم، نابود شده بودم…

هربار که اختیارم رو میدادم دست آدمها و شرایط…

شاید گاهی حس میکردم همه چیز داره خوب پیش میره، ولی یه دفعه جوری همه چیز خراب میشد ورو سرم اوار میشد که تا مدتها نمی تونستم خودم رو جمع وجور کنم…

واقعا بی خدایی با آدمیزاد چه ها که نمیکنه، خدا به این قشنگی، به این قدرتمندی، به این بزرگی، با این شکوه جلال، با اینهمه ثروت و عزت و شرف و سلامتی و خوشبختی دهنده، اصلا عطاء کننده هرچه خیر در جهان هست!!!

انوقت سالها منه مینا، از این ادم به اون آدم، از این شرایط به اون شرایط، از این موقعییت به اون موقعییت، تغییر خدا میدادم تا خداهای زمینی پناه من باشند..

جالبش اینجاست، تا این خدای اصل، یکتا، وتنها رب جهانیان رو پیدا نکنی ونشناسیش تا لب گور هم نمی تونی از اون خداها دست بکشی…

وقتی پیداش میکنی،دیگه پادشاه بخت خودتی، دیگه خیالت تخت، دلت قرص و لبت خندنه…

واین خدای قدرتمند، ویکتا و بزرگ وثروتمند و شرافتمند و همه چیز تموم، جاری وساری میشه توی ادمهایی که باهات در ارتباط هستند، توی شرایط، توی موقعییت ها، توی مکانها و زمانها، خوراکیها، پوشیدنی ها، نوشیدنی ها، توی هر چیزی که وجودت می تونه حسش کنه، درکش کنه، چشمات می تونن ببیننش،وگوشهات می تونن بشنونش……

حالا چطوری این خدای بزرگ رو پیدا میکنی؟

چطور باید بشناسیش؟

خیلی راحت، وقتی تسلیمش باشی، وقتی با تمام وجودت صداش بزنی وبگی من نه می تونم نه میدونم، اینکه باور کنی ادمها همه یکی هستند مثل تو، ضعیف، محدود، احساساتی، حسابگر و شکننده و اسیب دیده وآسیب زننده…

اونجاها که میگی من اینو نمی تونم انجامش بدم، میشه برام انجامش بدی؟ هی منتظر نشونه ای می مونی، هی انتظار میکشی، بعد نتیجه ها از راه میرسه، عالی وبه بهترین وشگفت انگیزترین شکل، بعد دوباره و دوباره این سپردنها زیاد میشه، چشم انتظاریها کمتر، اعتمادها بیشتر، وخیالت اسوده تر میشه هر بار، چون برعکس گذشته که همه ولت میکردن، زیر قولشون میزدن، بهت پشت میکردن، جواب خوبیتو با بدی میدادن ویا گاهی اصلا وجودت براشون مهم نبود، حالا خدایی که بهش ایمان پیدا کردی کاری کرده، ادمها بیان وبهت عشق بدن، دوستت داشته باشن، بخوان که همراهیت کنن و….

فرقش اینه که تو دیگه فقط وفقط خدا رو می بینی توی همه ی اون آدمها وشرایط و موقعییت ها…

چون رنگ خدا رو داره، عطر خدارو داره، نه ترس از دست دادن داری، نه ترس ترد شدن، نه ترس تنها شدن، نه ترس تایید نشدن، نه ترس بی پولی وبیماری وبیکاری و ….هیچی…

چون همه اش خداست، اصلا خود خود خداست، خدا مگه تموم میشه؟ میخوابه؟ مریض میشه؟ ناپدید میشه؟ قهر میکنه؟ بد میشه؟ ثروتش تموم میشه؟ عزتش تموم میشه؟ ….نه هیچوقت…

اینها که گفتم، فقط حرف نیست به درکش رسیدم،با تک تک سلولهای وجودم،وخیلی خیلی از شما استاد عزیزم ممنونم که همچین خدایی رو بهم شناسونیدن، وخدارو هزاران بار شاکرم که فرصت شناختش رو بهم داد…

اون اوایل که فایلهای توحیدتون رو گوش میدادم یه کم باور بعضی از توحیدی عمل کردنهاتون برام سخت بود، مخصوصا وقتی میگفتید من هیچ کار خاصی نکردم، هیچ کار فیزیکی سختی انجام ندادم فقط باورهام تغییر کرد وزندگیم تغییر کرد…

حالا مدتهاست بدجوری این حرفهاتون شده حرفهای دل خود من، من تغییر کردم باورهام تغییر کرد، دنیام تغییر کرد، من از چند خدایی به یه خدای واحد رسیدم، که منبع تمام خیر وبرکت و آرامش و سلامتی وامنیت و ثروت و خوشبختی هست…

راضی ام به رضایش…

همینکه بهم توی همین دنیا فرصت پاکسازی وجبران داده هزاران بارشکرش…‌

ومن مدتهاست خوشبختی رو باتمام وجودم حس میکنم…چون با خداهستم، وخدا بامنه …

به نام خداوند بخشنده ی مهربان

سلام به استادعزیزم وسلام به مریم بانوی مهربانم

وسلام به شما دوست عزیزم

ممنون از لطفی که به من دارید

من اگه شبانه روز بشینم وبخوام از حسیکه دارم، نسبت به همین سر سوزن شناختی که از خداوند بدست آوردم بنویسم هر روز می تونم یه کتاب چندصد صفحه ای بنویسم و همینطور اشک ریزان و شادان خدامو به تصویر بکشم…

چون همیشه ارزوم بوده وهست به درکی که سیدحسین عباسمنش از خداوند رسیده برسم، درکی که باعث بشه اینهمه سال بیای و باعشق بخوای این خدایی رو که پیدا کردی ، خدایی رو که بهت همه چیز عطاء کرده رو به دیگران بشناسونی….

من با همین سرسوزن شناخت عظمت وبزرگی خدا دیوانه و مجنون شدم، عاشق وشیدا شدم، این حس آرامش وامنیتی که دارم با تمام ثروت دنیا برام برابری میکنه…

اینکه از خودم از همه ی آدمها وموقعییت ها وشرایط کنده شدم و چسبیدم به قدرتی که هرچه خیرو خوشی هست از اوست…

خودمو ول کردم تو بغلش، وجوری منو در آغوش گرفته که گاهی حس میکنم اصلا تواین جهان نیستم و فقط من هستم و فقط خودش هست…

توصیفش سخته اگه بخوای برای کسی توضیحش بدی که درکش نکرده هنوز، اما تک تک دوستانم تواین سایت میدونم هرکسی به اندازه باورش به اندازه ایمانی که بهش آورده تونسته این حس قشنگی رو که استاد عزیزمون سالهاست دارن فریاد میزنن درک کنه…

اینها گفتنی نیست، باید درکش کرد…

باید بهش رسید…

امیدوارم تک تکمون در مسیر همواره به لطف الله مهربان ثابت قدم باشیم انشالله

در پناه امن خدا باشید دوست عزیز وگرامی من