حاضری برای هدفت چه چیزی قربانی کنی؟ - صفحه 51 (به ترتیب امتیاز)

سلام. امروز 30 دی 1404 هست و اینترنت ایران همچنان به دلیل مسائل امنیتی قطعه. من قلبا احساس میکنم که این فایل، دقیقا همون تکه پازل گمشده‌ایه که لازم دارم تا خودم رو توی مسیر نگه دارم. من همیشه نهایتا یک هفته رو خودم کار میکردم و بعد ول میکردم. من همیشه 90٪ انرژیم رو برای حاشیه‌ها میزاشتم و فقط 10٪ انرژیم رو برای اهدافم میزاشتم. من همیشه از خودم میپرسیدم بقیه‌ی افرادی که اینجا فعال هستن، چطور انقدر متعهدن و ادامه میدن؟ و خب این فایل که روی گوشیم بود ولی تاحالا کامل گوش نداده بودمش، دقیقا جواب سوال من بود! البته سوال من با یه سوال دیگه پاسخ داده شد: من حاضرم چقدر بهای موفقیتم رو بپردازم؟ حالا میخوام جواب بدم.

من برای رسیدن به اهدافم باید چه بهایی بپردازم؟

1-باید اعتیادم به گوشی رو از بین ببرم: در حال حاضر من روزانه حدود 5 ساعت از گوشیم استفاده میکنم که اکثرا در راستای اهدافم نیست و من وسواس چک کردن برنامه های گوشیم رو دارم. حتی با اینکه تنها سوشال مدیایی که دارم تلگرام و یوتیوبه، بازم همش میخوام گوشیمو چک کنم یا سوالات رندوم از چت‌جیپیتی بپرسم یا گاهی میرم تو یوتیوب و ویدیوهایی میبینم که ظاهرا مفیدن اما تا به حال هیچ سودی برام نداشتن، به جز اونایی که به هدف یادگیری زبان انگلیسی دیدم. من باید برای رسیدن به اهدافم این اعتیاد رو از بین ببرم. میدونم خیلی سخته چون من تو عصر تکنولوژی بزرگ شدم ولی باید بتونم چون این دقیقا همون بهاییه که باید برای اهدافم بپردازم.

2-باید کارهای ناتمامم رو انجام بدم: من برای دانشگاهم یه سری داکیومنت و پروژه باید آماده کنم که چند ماهه عقب انداختم و همش بهش فکر میکنم اما به دلیل کمالگرایی نمیشینم تمومش کنم بره پی کارش! من دارم تمرکزم رو از دست میدم.

3-باید بی‌خجالت، از افراد کاربلد، درباره شروع کار بپرسم: من باید خجالت رو کنار بزارم و برم از افرادی که تو زمینه کاری موردعلاقم فعالیت میکنن درباره شروع کار بپرسم. اینم یه جور پرداخت بهاست چون من همش این کار رو عقب میندازم و فکر میکنم که هنوز برای شروع، کافی نیستم.

4-باید با شرکت ها در این باره صحبت کنم و خودم رو با احساس لیاقت، پرزنت کنم و بتونم درباره توانایی هام صحبت کنم: من قبلا فکر میکردم توانایی خاصی ندارم ولی بعدا فهمیدم که چون این توانایی ها برام عادی شدن اونا رو نمیبینم وگرنه واقعا وجود دارن! و حالا که به توانایی های خودم ایمان آوردم، وقتشه اینو تبدیل به عمل کنم چون ایمانی که عمل نیاورد حرف مفت است. من حتما باید این بها رو بپردازم؛ وگرنه اگه نرم و خودم رو به درستی پرزنت نکنم، اون آدم ها از کجا بفهمن که من شخص مناسبی برای کار کردن با اونا هستم؟!

5-باید انرژی‌خور های زندگیم رو آروم حذف کنم: من در حال حاضر هفته‌ای 2 قسمت سریال میبینم که باید قطعش کنم. من روزی بیشتر از 1 ساعت بازی میکنم که باید برسونمش به حداکثر 1 ساعت. من رویا پردازی های طولانی و وسواس‌گونه دارم که باید سعی کنم کمترش کنم (سخت ترین کار بین این لیست، حتی بیشتر از ترک اعتیاد به گوشی، قطعا همین مورده چون رو خیالاتم کنترل ندارم حتی متوجه نمیشم کی شروع شد)

6-باید به جای استفاده از نوت گوشیم، تو یه دفتر تمریناتم رو انجام بدم: من از ابراز احساساتم میترسم و از خود افشایی نفرت دارم. اما تا کی؟ من باید تمریناتم رو به راحتی توی دفتر انجام بدم، نه اینکه حتی تمریناتی که مثال های شخصی داخلشون نیست رو هم تو گوشیم نگه دارم با صدتا قفل! من باید تو دفترچه کاغذی تمریناتم رو انجام بدم چون اگه هر بار بخوام سراغ گوشیم برم، دیگه نمیتونم اعتیاد و وسواسم نسبت به گوشی رو از بین ببرم. من باید این بها رو بپردازم.

7-باید تو سایت کامنت بزارم: یکی از دلایلی که من هر به چند وقت تمرینات رو ول میکنم، اینه که سالی یکبار کامنت مینویسم! اگه تو قسمت کامنت ها فعال تر باشم و هفته‌ای یک دونه کامنت بنویسم، باعث میشه هر هفته حواسم رو جمع کنم و تمرینات رو بهتر دنبال کنم تا بتونم نتیجه تمریناتم رو تو کامنت هفتگیم بنویسم.

8-باید یاد بگیرم تنهایی از زندگی لذت ببرم مثلا تنهایی از خونه برم بیرون برای پیاده روی و تفریح: راستش من همیشه به خودم غر میزنم که چرا هر روز خونه‌ای؟ بیرون از خونه پر از آدم ها و مکان ها و تجربه های جدیده! من خیلی دوست دارم زندگی رو تجربه کنم. اما همش منتظرم یکی بهم پیشنهاد بیرون رفتن بده و بعد شاید برم. من باید این خصلتم رو عوض کنم چون روح و روانم نیاز به تفریحات سالم داره. این بها رو واقعا میپردازم؟

من سعی میکنم این موارد رو انجام بدم و به خودم قول میدم که هفته آینده بیام دوباره کامنت بنویسم. (هر وقت اینترنتم وصل شد ارسال میکنم)

سلام. این کامنت سوم من روی این فایل هست. اینبار دارم به جای فایل صوتی، به صورت تصویری میبینمش و اگه اشتباه نکنم انگار اونجا داره برف میاد! من این نوع آب و هوا رو خیلی دوست دارم. خنک و سرزنده!

من قبلا فکر میکردم “زمان” گرانبهاترین سرمایه‌ی ماست، بعد ها فکر میکردم “انرژی” گرانبهاترین سرمایه ست، ولی الان میگم “تمرکز” از همه چیز گران تره. چون چه فایده که زمان داشته باشی و انرژیِ حرکت کردن هم داشته باشی اما نتونی هدفت رو درست نشونه گیری کنی؟

ما وقتی به یک آگاهی میرسیم، مهم اینه که چقدر به صورت عملی توی زندگیمون ازش استفاده میکنیم. من چطور میتونم آگاهی های این فایل رو توی زندگی روزمره‌ام به کار ببرم؟ من برای شروع، یک لیست از کارهایی که باید انجام بدم و بها هایی که باید بپردازم نوشتم. الان تمرکزم روی تمام کردن کارهای باقیمانده قبلیمه که بتونم تمرکزم رو برگردونم. البته ابر و باد و مه و خورشید و فلک هم درکار بودن و یکی از کارهای عقب مونده‌ام رو خودشون انجام دادن. یه جورایی احساس میکنم این دنیا داره باهام کنار میاد و اگه قصد کنم کاری انجام بدم، خیلی طبیعی و نرمال اتفاق میوفته. الان فقط دوتا کار عقب مونده دارم که با تمرکز تا قبل از اسفند تمومشون میکنم!

این روزا علاوه بر اینکه دارم از پروسه‌ی پرداخت بها لذت میبرم، یه سری از خواسته های دلیِ قبلیم هم برآورده میشن. مثلا من دوست داشتم بیشتر با یه سری افراد ارتباط داشته باشم و الان زیاد به خونه شون میرم. به راحتی نمرات دانشگاهم رو میگیرم و اون اساتیدی که همه ازشون بد میگن یهو تو ترم ما خوب میشن و نمرات خوبی میدن. الان انقدر دنیای دور و برم جذابه که علاقه‌ای به یوتیوب گردی ندارم. (تنها سوشال مدیایی که دارم یوتیوبه البته اونم نه روی گوشی. فقط با لپتاپ) حتی به آینده هم خیلی امید دارم با اینکه هر به چند وقت میشنوم دیگران از همه چیز ناراضی‌ان؛ انگار که ما داریم تو جهان های متفاوتی زندگی میکنیم!