چرا با وجود تلاش فراوان، به خواسته‌هایم نرسیده ام؟ | قسمت 1

🟣🟡 لحظه ای که از پشت میز کارمندی بلند شدم | روایتی واقعی از رها شدن، اعتماد، و همجهتی با جریان خداوند

بنام خداوند ِ مهربــــــــــون ِ مهربون ‌‌.

از یک جایی به بعد، آدم احساس میکنه زندگیش مثل یک کفش تنگه؛ ظاهرش شیکه، رسمیه، بقیه هم میگن «به به چه شغل خوبی»، اما هر قدمی که برمیداری، گوشه ی اون کفش فرو میره، و انگار با هر روز کار کردن، یک جای دلت تاول میزنه.

من هم دقیقا همین طور بودم.

چندسال پشت یک میز کارمندی نشسته بودم؛ از اون میزهایی که هیچوقت به صاحبش وفا نمیکنن. صبحها چای میخوردم و با خودم میگفتم: «محسن، باید شکرگزار باشی؛ خیلی ها همین رو هم ندارن.»

ولی ته دلم میدونستم این شکرگزاری نیس، این توجیه کردنه. یک جور ترس قشنگ شده.

از بیرون همه چیز نرمال بود، اما از درون…

درونم همیشه یک صدای آرام وجود داشت که میگفت: «این مسیری نیست که خدا برای تو نوشته.»

اما من اونقدر سرم در کار، قسط، ترس، و عادت بود که صدای خـــــدا رو با صدای رئیس، همکارها، و دغدغه های روزمره اشتباه میگرفتم‼️

□ لحظه ای که فهمیدم مشکل از کم تلاشی نیست

راستش رو بخوام بگم، من از اون مدل آدمها بودم که هر وقت به چیزی نمی رسیدم، سریع میگفتم: «خب معلومه، چون هنوز تلاش کافی نکردی!»

تلاش؟!

من هر کاری از دستم برمیومد کرده بودم. حتی بعضی روزها فکر میکردم اگر یک ساعت دیگه هم اضافه کاری کنم، بالاخره یک موج معجزه از آسمان میاد و زندگیم رو میگیره و میبره سمت مسیر دلخواهم.

اما هیچ موجی نمیومد.

تا اینکه یک بار در یک پیاده روی طولانی (از همون هایی که همیشه در ذهنم مثل یک جلسه خصوصی با خداست)، یک جمله به ذهنم اومد:

«محسن، تو درست کارمیکنی، اما در مسیر اشتباه. و تلاش در مسیر اشتباه، فقط خستگی تولید میکنه، نه نتیجه.»

واقعیت همین بود!!

■ من صدها ساعت تلاش کرده بودم، اما مثل کسی بودم که با موتور روشن، دنده رو خلاص کرده و گاز میده => صدا زیاد بود، انرژی مصرف میشد، اما حرکت صفر.

وقتی دیدم بعضیا راحت تر میرسن

چیزی که بیشتر اذیتم میکرد این بود که آدمهایی رو میدیدم که نه به اندازه من زحمت میکشیدن و نه استرس داشتن، اما نتیجه های خیلی بهتری میگرفتن.

این آدمها چه فرقی داشتن؟

یک مدت با دقت بیشتری نگاه کردم. نه برا حسادت، برا یادگیری.

دیدم چند ویژگی مشترک دارن:

• آرام تر کار میکنن

• فکر نمیکنن بتونن همه چیز رو کنترل کنن و مطمئنا که نمیشه همه چیزو کنترل کرد

• از خـــــداوند جدا نیستن

• و مهم تر از همه… باورهاشون با خواسته هاشون همجهت بود

من اما…

● خواسته ام استقلال مالی بود، اما باورم این بود که «کار امن یعنی کار کارمندی».

● خواسته ام آزادی بود، اما باورم این بود که «آزادی خطرناکه».

● خواسته ام روزی حلال و وسیع بود، اما باورم این بود که «روزی زیاد سخت به دست میاد».

خب معلومه که با این ترکیب، هیـــــچ چیزی جواب نمیداد.

این همون چیزی بود که بعدها فهمیدم اسمش «ترمزهای مخفی ذهن» هست؛ همون باورهای پنهانی که آدم رو با وجود دویدن، در جای خودش نگه میدارن.

□ ترس هایی که سالها لباس عقلانی تنشون کرده بودم

اگر صادقانه بگم، ترک کارمندی برای من موضوع «درآمد» نبود؛

موضوع ترس بود ==>> ترس از بی پولی، ترس از شکست، ترس از حرف مردم، ترس از اینکه اگر از این چهارچوب امن بیرون بیام، خدا فراموشم کنه‼️

عجیبه، نه؟

آدمها گاهی خدا رو تنها جایی فراموش میکنن که اسمش رو میذارن «امنیت» ‼️

🟣 بعد کم کم متوجه شدم اتفاقا خداوند «بیرون از چهارچوب ها» بیشتر پیداست . در ریسک ها، قدم های جسورانه، و جایی که هنوز چیزی دیده نمیشه اما دلت میگه: «برو، من هستم.» => الَّذِینَ یُؤْمِنُونَ بِالْغَیْبِ… (بقره3)

اینها رو از کجا فهمیدم؟

از مسیر، از تجربه، از نشونه ها…

و از دوره ای که بعدها زندگیم رو ساخت: دوره کشف قوانین زندگی استاد عباسمنش.

□ جایی که فهمیدم “مشکل من تلاش نبود، باور بود”

● فهمیدم قانون تحقق خواسته ها، قانون «زور بازو» نیست؛

قانون «هماهنگی» هست ==>> اگر خواسته ت یک چیز باشه و باورت چیز دیگه، حتی اگر هزار ساعت هم کار کنی، نتیجه ای در کار نیس = مثل اینه که آدرس شمال رو گرفته باشی، اما دنده عقب رو به جنوب حرکت کنی.

تمرین های دوره یک کار اساسی کرد:

ترمزهای مخفی ذهنم رو آورد وسط میز و مجبورم کرد نگاهشون کنم.

مثلاً‌ ‼️‼️

• «اگر کارمندی رو رها کنم، حتماً سقوط میکنم.»

• «خودم به تنهایی توان درآمد مستقل ندارم.»

• «خدا فقط وقتی کمک میکنه که تو در یک چارچوب ثابت باشی.»

• «امنیت یعنی حقوق ثابت.»

• «موفقیت برای آدمهای خاصه، نه من.»

وقتی این باورها رو پیدا کردم، تازه فهمیدم چرا با وجود این همه تلاش، هنوز سر جای اولم هستم.

□ لحظه ای که مسیر عوض شد

صبح یک روز کاری، محل کارم نشسته بودم.

چای سرد شده بود، صدای فن کیس ها مثل زمزمه یک شکایت قدیمی در فضا میپیچید.

به مانیتور خیره شده بودم ولی عددها و گزارش ها انگار از روی صفحه میلغزیدن.

دیگه روح من اینجا نبود.

یک دفعه این جمله توی ذهنم نشست:

«محسن، زندگیت رو با خدا تنظیم کن، نه با حکم کارگزینی.»

فرداش استعفاف رو نوشتم.

نه بی فکر، نه از سر عصبانیت؛

از سر ایمـــــان.

و عجیب اینکه…

به محض اینکه قدم اول رو گذاشتم، انگار تمام درهایی که سالها بسته بودن، شروع کردن یکی یکی باز شدن.

نه مثل فیلم هااا، نه ناگهانی… ؛ قشنگ و سیرتکاملی‌، اما با شیب خیلی خوب ؛ و واااقعی و عینی.

ایده ها اومدن، فرصت ها پیدا شدن، آدمهای جدید وارد زندگیم شدن، و مهم تر از همه:

حس کردم من بالاخره دارم توی مسیر درست میدوم.

□ وقتی انسان باجریان خداوند همجهت میشه…

یک حقیقت رو همونطور بگم که تجربه کردم:

■ وقتی با خدا در یک مسیر قرار میگیری، دیگه لازم نـــــیست بدوی.

پیش میری. بـــــرده میشی به سمت خواسته ت.

به اندازه نیازم تلاش میکردم، نه بیشتر، نه کمتر. اندازه همون یک درصدِ معروف استاد ==>> عجیب ترین بخشش اینه که نتیجه ها طبیعی و بدون زورزدن میومدن

چون برگشته بودم به روال طبیعی جهان هستی پروردگار==> 🟣 آخه خیلی این خـــــدا خیــــــــــلی خوبه‌‌‌‌… روال معمولیش گسترشه ، روال طبیعیش پیشرفته ، روال معمولیش ثروت بیشتره ؛ روال طبیعی ش سلامتیه ، روال طبیعیش امنیت و آزادیه‌ .. . آخه چجوری بنویسم بقیه ش رو :'( 🩷️ . آخه منه بنده از کدوم سمت اینهمه ثروت و پیشرفت و عزت و ازادی و امنیت و سلامتی و هـــــــــــــــرجیز خوبیه بشینم بنویسم . هــــــــــرچی چشم‌میندازم ، هر سمتی نگاه میکنم‌ همه و همــــــــــه نعمت و برکت و خوبی و حال خوبه . کاش میشد بهش بگم دورت بگــــــــــردم 🩷️ . کجا برم که خـــــدا باشه و اونجا نقصی ببینم!؟؟ ‌نیست . به زیبایی خودش قسم، نیست .

اینن نشونه عینی ش که برا همه مون اتفاق افتاده => وقتی ترمزهای ذهنی برداشته بشن، آدم از همون نقطه اول، همجهت با خواسته ش حرکت میکنه.

من این جمله رو زندگی کردم، نه فقط شنیده باشم.

□ نتیجه؟

نه اینکه ناگهـــــان میلیارد بیاد توی حسابم ، نه اینکه مشکلات صفر بشن.

اما…

من خود واقعیم شدم.

در مسیرم قرار گرفتم.

و رزق و روزی م، با برکتی که هیچوقت در کارمندی تجربه نکرده بودم، وارد زندگی شد.

🟢 از همه مهم تر:

احساس میکنم خدا کنارمه.

نه بعنوان یک «مفهوم دینی» =>> مثل همراهی که دستت رو گرفته و آرام میگه:

«تو برو، بقیه ش با من.» :'( 🩵

~~~~~

محسن ؛ اونی که فهمید امنیت واقعی دراعتماد به خداست، نه در حقوق ثابت.