چرا با وجود تلاش فراوان، به خواسته‌هایم نرسیده ام؟ | قسمت 2

برادر عزیزم، حمید آقای توحیدی

وقتی می‌ری خلوت می‌کنی با خدا، وقتی می‌ری ازش صلاح و مشورت می‌گیری که چی بنویسی، معلومه که می‌شی رسول خودش و برای اون‌هایی که باید بشنون از خودش می‌گی.

من امشب بین کامنت بچه‌های سایت گریه کردم، هر کلمه‌ای که از خدا گفته می‌شد، دلم رو هوایی می‌کرد، انگار تمام خواسته ما فقط خداست و پول و ثروت و موفقیت بهانه است که وقتی کسی اینچنین از دلش در مورد خدا می‌گه، اینطوری زیر و رو می‌شیم. به نقطه تسلیم محض می‌رسیم. هیچ جز خودش طلب نمی‌کنیم.

درسته که کار باید از روی تکامل طی بشه، درسته که هدایت می‌شیم و به شکلی به خواسته‌هامون می‌رسیم که طبیعی و منطقی به نظر برسه؛ اما من همیشه از خدا می‌خوام که جوری من رو به خواسته‌هام برسونه و هدایت کنه که وقتی کسی پرسید این رو چجوری به دست آوردی، سرم رو بالا بگیرم و با افتخار بگم: هذا من عندالله. مثل حضرت مریم در جواب سوال متعجب زکریا وقتی پرسید: یا مریم انی لک هذا و مریم می‌گه: هذا من عندالله و یرزقه من حیث لا یحتسب .

نصفی از ما وقتی کامنت می‌نویسیم تو حال خودمون نیستیم و من هم ادامه کامنت شما ناخودآگاه این حرف‌ها از قلبم گذشت و بر صفحه نشست. به‌قول شما هیچ ربطی هم به موضوع فایل نداره؛ اما معلوم نیست استاد تو چه حال و هوای خداگونه‌ای بودن که هممون رو اینطوری هوایی کرند.

کامنت سیدعلی خوشدل عزیز رو هم می‌خوندم همین حال و هوا رو داشت و من دلم نمی‌خواست کامنتش تموم بشه. هر چی هست از نیت صاحبخانه است و بی‌تردید خواسته من که محقق شد. امروز صبح تو ستاره قطبی نوشتم امروز از هر نفسم خدا چکه می‌کنه و شب موقع خواب با کامنت شما عزیزان به خلسه‌ای ناب از این حس رسیدم.

برای شما، برای همه بچه‌های سایت، برای استاد پیغمبرصفتمان، برای خانم شایسته عزیز، برای بچه‌های پشت صحنه و برای خودم گشوده‌شدن درهای من حیث لایحتسب رو آرزو می‌کنم.

دوست عزیزم

مهم‌ترین نکته‌ای که من این روزها بهش فکر می‌کنم، دقیقا رسیدن به این نقطه است که بتوانم نگرانی و وسوسهٔ چگونگی رو از خودم دور کنم و شما چه زیرکانه به من یادآوری کردید که اصلا توکل یعنی همین رهایی.

طی این مسیر که به آن اشاره کردین، بدون بارهای اضافی مثل غصه و عجله و حرص و …بسیار شیرین خواهد بود و صدالبته چقدر همراهی مهربانان باصفایی چون شما راه را کوتاه و لذتبخش می‌کنه.

برای شما سبدسبد گل مهر و عطر خوش مهربانی رو آرزو می‌کنم.

خوش بدرخشید!

سلام سمانه‌جان

ممنونم از احساسات پرشور و زیبات. تو مثل رحمت خدا بیکران محبت می‌کنی و این جزو نکات زیبای توئه که قابل تحسینه؛ اما به چه نکته زیبایی اشاره کردی. زیبایی کلاغ‌ها.

اینجا باید یه اعترافی بکنم. من اصلا از صدای کلاغ آزار نمی‌بینم و حتی یه جاهایی برام حس نوستالژی خوشایندی رو‌ ایجاد می‌کنه. در ضمن خوبه که این رو هم بدونی درسته که بعضی‌ها کلاغ رو بدیمن می‌دانند؛ اما این همه ماجرا نیست. کلاغ در ادبیات نماد هوش و فراسته، در برخی آیین‌ها کلاغ پرنده‌ایه که پیغام خدا رو می‌آره (از نظر اون‌ها البته) و برای همین الان هم بعضی‌ها وقتی قارقار کلاغ رو می‌شنوند می‌گن خوش خبر باشی!

در بعضی جاها هم نماد تغییره. گروهی هستند که معتقدند: کلاغ به عنوان روح حیوانی این پیام مهم را می رساند که نباید از تغییر هراس داشت. و این نکته برای تو که این‌قدر دقیق به طبیعت اطرافت توجه می‌کنی، میتونه کمک‌کننده و الهام‌بخش باشه. که هر بار صدای این پرندهٔ زیبا رو‌می‌شنوی به خودت یادآوری کنی که من در حال تغییرات مثبت و رو به جلو‌ هستم. انگار پیغامی که این پرنده از جانب خدا برات می‌آره اینه که در مسیر تغییرت از هیچ چیز نترس.

گذشته از همه این‌ها از رنگ زیبای اون نمی‌شه گذشت و نادیده انگاشت.

چه بحث کلاغ‌شناسی راه انداختیم، (شما با استیکر خنده بخون) اما برای خودم جالب شد که دیگه هر بار صدای کلاغ برام نماد پیغام تغییر و حرکت رو به جلوست. دیگه از این به بعد که این پرنده رو‌می‌بینیم خوشحال می‌شیم که آخ جوووون، یه خبر خوب در راهه و‌ کمترینش اینه که ما حرکت رو به جلو خواهیم داشت.

اشاره تو به کلاغ برای من یه نکتهٔ دیگه هم داشت، من رو یاد یه جمله‌ای از استاد انداخت که می‌گفتن من تو همه یه نکتهٔ مثبت بیرون می‌کشم. حتی توی صدام و هیتلر هم نکتهٔ مثبت بیرون می‌کشم. اینطوری جهان روی مثبتش رو بهم نشون می‌ده. این دقیقا کاریه که تو کردی و بر خلاف تصور همه از این پرنده، به زیبایی رنگ و‌کشیدگی بدنش توجه کردی و آفرین داری!!!

روز و روزگارت خوش دوست زیبابین و خوش‌سخن من!

زندگی در بهشت گوارای وجودت!