چرا با وجود تلاش فراوان، به خواسته‌هایم نرسیده ام؟ | قسمت 2 - صفحه 29 (به ترتیب امتیاز)

به نام خدای مهربانم

سلام به شما عزیز دلی که داری این کامنت رو میخونی

این دفعه هم حس کردم باز بهتر میتونم ترمز های خودم رو شناسایی کنم

مثل استاد عزیزمون که هر بار داره روی بروز رسانی دوره ها کار میکنه و همه جوانب رو دوباره بررسی میکنه تا ببینه باز از اینی که هست بهتر دوره رو به دستمون برسونه ،

واقعا استادی

، استاد جان وقتی میبینم اینقدر داری عملگرایی رو بهمون نشون میدی که بابا حرف مفد نزن عمل کن

این فکر تو سرم میاد. اخه مگه میشه این حد از تغییر رو ادم داشته باشه اما باز به دنبال بهتر عمل کردن باشه

ما که یه هفته خونمون رو تمیز نگه میداریم به موقع ظرف ها رو می‌شویم ،به موقع خونه رو اب و جارو میکشیم ،به موقع لباس ها رو می‌شویم ، اما بعد یه هفته میگم من که تمیزم. همه هم اینو میدونن پس حالا این یه امروز رو اگه تمیز نکردم و کسی ببینه چی میشه مگه ، اونا میدونن که ادم گاهی وقت ها حوصله نداره پس رها میکنم و دوباره به حالت قبل بر میگردم

چند باور مخرب ،

که من وابسته به تایید دیگران هستم

برا دید دیگران دارم کاری انجام می دهم خودم مهم نیستم

خودم نیازی به تمیز بودن داعمی ندارم

خودم ارزش همیشه منظم بودن رو ندارم

از دید نظاره گر خوب دیده بشم

از دید ادم مهم زندگی قابل تایید باشم

برای اینکه نظر دیگران برام. خیلی اهمیت داره

مردم چی میگن

همسرم چی میگه

اونقدر من از تایید گرفتن خوشحال میشم که خیلی سختی به جون میخرم

اونقدر حرف ادم های زندگیم برام مهمه که خودم رو با هر نظرشون تغییر میدم

هر بار رنگ عوض میکنم یا همون رنگی که اونا دوست دارند رو به خودم میگیرم چون اونا مهم اند نه من.

تو دفترم نوشتم که خدایا من میخوام مهاجرت کنم میخواهم این ادم های که دورم جمع کردم و وابسته به تایید شدنشون هستم ازشون دور بشم بعددیروز 1402/4/3بعد از ظهر خوابیدم داشتم خواب میدیدم که چند نفریم در یک زندان ومن کلی گریه میکنم که چرا چند روزه من این تووو هستم کسی خبر من رو نمیگیره که من مرده ام یا زنده یکی بهم گفت مگه نمیخواستی از آدما دور بشی حالا بسوز و بساز با همون حالت گریه بیدار شدم دیدم خواب بود یه نفس عمیق کشیدم که خدا رو شکر خواب بود

اینو میخوام بگم که داشتم مفت حرف میزدم که میخوام مهاجرت کنم حتی خواب دور بودن از ادم های دور و برم که ازشون بت ساختم چقدر زجر اور و سخته اون وقت چطور میتونم مهاجرت کنم

هر بار به خودم میگم باید وابستگی هر روز رو از بین ببرم نسبت به ادم های زندگیم که رابطه ای ایده آل دارم با هاشون اما تا اینکه میگن حنیف دورهمی داریم بیا با هم باشیم من از خود بی خود میشم قند تو دلم اب میشه که بابا اینا چقدر به فکر من اند چقدر دوست دارند با من باشند پس چطور میخواهم رابطه ام را با این ها قطع کنم فکر مرگ هم به سرم نمیزنه که بابا مرگ که می‌تونه هر لحظه باعث قطع هر رابطه ای باشه چه رابطه ای عاشقانه باشه

چه رابطه ای قمر در عقرب و ناخوش

و فرقی هم برا مرگ نداره که طرف چقدر عاشقه.

فرقی نداره که طرف مقابل کدوم یکیه پس چرا این همه وابسته ام به روابط و ادم های بت زندگیم. این ها رو وقتی می‌نویسم میبینم که بابا دارم از کجا اب میخورم از ادم هایی که بودن باهاشون هیچ پیشرفتی در زندگی من ندارند فقط وقت پر کن و مسخره باز و شوخ طبع هستیم .نه اینکه به رشد هم دیگر کمک کنیم

این ادمهای زندگیم خیلی باعث خوشحالی من میشوند خوشحالی که نمیدانم در پس گفتگو های رد و بدل شده بین ما چه باور های مخربی را ناخود اگاه در ذهن من مثل سیمان و بتون میچسبونه که خیلی سخت بتونم فرو پاشی شون کنم چون باور میکنم و به خودم اطمینان میدهم که این ها دوست های من اند امکان نداره بد

من رو بخوان

اماااااا واویلَتا

که چه بلایی دارم سر خودم میارم من که نمیتونم خودم رو گول بزنم میدونم که گفت و گو های ما چی هستند

میگم خدایا چطور میتونم به این دید و باز دید ها خاتمه بدم من که اینقدر با این هاصمیمی هستم. دلم نمیاد که ازشون جدا باشم چون دو سال پیش این دوستانی که باهاشون خوش بگذرونم نبودند . همش تنش داشتم توو روابطم ، به زور ادم ها رو راضی میکردم خونه ی من بیان با هزار وعده وعید اما حالا حتی هیچ وعده و اسراری نمیکنم باز هم ادم هایی را جذب میکنم که با من حال میکنند اما وابسته ام به این روابط این پاشنه اشیل منه من باید جهادی اکبر به راه بیاندازم . تا بتونم ذهنم رو کنترل کنم . تا رابطه ای از جنس عشق تجربه کنم .

راستی یه پاشنه اشیل دیگه که ارزش من به اینه که جنس مخالف هم تعریف و تمجید کنه ازشون عشق دریافت کنم . چون باورم اینه که اگه یه جنس مخالف ازم تعریف کنه یعنی دیگه من بی نقصم دیگه همه چی تمومه فلانی هم خوشش اومد پس من لایقم

اما این لیاقت نیست این کم خود بینی این احساس عدم لیاقت که از درون دارم اشغال زیر مبل دارم . و هیچ انگیزه ای برا از بین بردن شون ندارم. میگم شرایط ایده آله. فلانی دوستم داره ،نمیفهمه که من دارم آشغال زیر مبل میکنم . به ظاهر حالم خوبه اما از درون دارم خود خوری میکنم . که یه وقت نفهمه ،نقطه ضعفِ من رو،بعد ازم رو بر گردونه و بگه ما چی فکر میکردیم و چی شدی ، خیلی وابسته ام به نظر ادم های مهم زندگیم این یک تغییر اساسیه که باید داشته باشم . وابستگی به افراد رو به پایین ترین درجه برسونم در حدی که باید بتونم مدتی را دور از انها بگذرونم

استاد عزیزم هر چقدر بنویسم حد نداره

قانون را حفظ حفظم اما عمل گرا نیستم. قشنگ پاشنه های اشیلم رو میشناسم اما خودم از نتایجم راضی نیستم

قشنگ بلدم خودم رو کندو کاو کنم اما هیچ گونه تغییر شگرفی ندارم که خودم راضی باشم از خودم. یا باز این هم بسته به اینه که دیگران میگن هیچ نتیجه ای نداری یا اینکه واقعا ندارم. .

اما واقعا میدونم که تمام اتفاقات زندگی ام را تمام شرایط زندگی ام را بدون استثنا خودم رقم میزنم

اعتقادی به شانس ندارم یا بگویم تقدیر و سرنوشت اینه. و کور کورانه بپذیرم من میدانم که همه چیز را میتوانم عوض کنم به بهترین ها برسم

اما نمیدانم عجله میکنم بعد سه سال گوش دادن به فایل ها

نمیدانم خودم را کم میبینم

نمیدانم از دوستانی که دارم هست

نمیدانم از ورودی هایی که وارد ذهنم میکنم

اخه من هر روز فایل گوش میدم چطور پس اینها راحت جای گزین نمیشوند. فقط اونهایی جای گزین می‌شوند که باور های من رو خراب می‌کنند .

خیلی تضاد زندگی من سخت شده خیلی دارم زجر میکشم از نیش و کنایه ها اما در خودم هیچ تغییری احساس نمیکنم. احساس پوچی به من دست میده ولی من ول کن نیستم من میدونم که تغییر بزرگی پر راهه فقط باید نقاط ضعفم را بشناسم و نقاط قوتم را بهبود ببخشم و نگران تایید دیگران هم نباشم،

به امید بهبودی روز افزون همه ی شما