"قدرت اراده" در مقابل نحوه عملکرد مغز انسان

بنام یکتای هستی بخش..

گفتوگوهای من با خدا…

خدای مهربونم شکرت که دیروز کمکم کردی تا سر عهدم بمونم و باوجودی که برام سخت بود کمکم کردی که دیگه باج ندم…

خداوند نازنینم شکرت که دیشب کنارم بودی و تنهام نذاشتی…

خداجونم شکرت که هرلحظه بهم یاد آوری میکردی که من به هیچ کسی نیاز ندارم …این فقط یک عادت اشتباهه …باید طاقت بیارم تا این اعتیاد و وابستگی از سرم بیفته…باید ادامه بدم و هرلحظه عاشق خودم و خودت باشم…

خدای خوبم من بارها و بارها تو زندگی با همسرم تصمیم گرفته بودم که رفتار درست رو بکنم…و مدتی هم انجام میدادم اما نمیتونستم همیشگی ادامه بدم،چرا که با عملکرد مغز آشنا نبودم و بهش پاداش اشتباهی میدادم…مثلا بعد از مدتی که روی این موضوع کار میکردم که وابستگیم به همسرم رو قطع کنم خیلی شبا دلم تنگ میشد براش میگفتم نه من فقط باید حالم با خودم خوب باشه و خیلی خود کنترلی میکردم…اما بعد از مدتی خود کنترلی رابطمون که بهتر میشد جایزه ام چی بود؟پاداشی که به خودم میدادم چی بود؟ آغوشش ….تا این مدت دوریه جبران بشه…و میرفتم و این مدت دلتنگیم برطرف نمیشد و حتی حالم بدترم میشد،مثل اون معتادی که در به در دنبال مواده و بعد که مصرفش میکنه احساس گناه و نفرت از خودش خود سرزنشی میاد سراغش… چرا که من اصلا نفهمیده بودم من در واقع دلتنگ خودمم خود واقعیم دلتنگ خدای خودمم ،منبعم نه همسرم…و به اشتباه میخواستم این خلا رو با همسرم پر کنم و پر نمیشد…اون هرگز نمیتونست حال منو خوب کنه…میخواست هم نمیتونست…چون هیچ کسی به جز خود آدم نمیتونه خلاهاشو پرکنه…من همیشه پاداشهای اشتباهی به مغزم دادم..با اینکه میدیدم نتیجه اونی نیست که من میخوام اما بازم متوجه نمیشدم…بازم درک نمیکردم…

خدای خوبم تو دیشب کنارم بودی و دیدی که چقدر سخت بود برام دوری کردن،باج ندادن با اینکه هرگز تو این سالها اون مهر و محبتی که انتظار داشتم و حتی یک صدم اون رو ازش دریافت نکردم…پس چی میشه که من اینقدر پیش خودم فکر میکنم که چقدر دلم براش تنگ شده…چقدر دوستش دارم…درواقع دلم براش تنگ نشده،دوستش ندارم بلکه بهش اعتیاد پیدا کردم…و تنها راه ترک این اعتیاد اینه که پاداشهای اشتباهی به مغزم ندم…

خدای خوبم کمکم کن تا خودم جایگزین این اعتیاد بشم…کمکم کن که به تو اعتیاد پیدا کنم به تو وابسته بشم…چرا که تو هرگز از من رو برنمیگردونی با من قهر نمیکنی خودتو برام نمیگیری قضاوتم نمیکنی تحقیرم نمیکنی سرزنشم نمیکنی همیشه تو هرشرایطی کنارمی هرجا و هرلحظه…تو غم تو شادی تو همیشه هستی…تو مثل کوهی ،مثل تکیه گاه…دلم باهات قرص قرص میشه…هیچ نگرانی ای با تو ندارم…هیچ شک و تردیدی با تو باقی نمیمونه…همش امیده همش حال خوبه همش نعمته همش ثروته …تو بالاترین قدرتی و بالاترین قدرت پشت و پناه منه…

خدای خوبم کمکم کن فقط به خودت وابسته شم…کمکم کن تا فقط تو پاداشی باشی که به مغزم میدم…نزدیکی به تو پاداش مغزم باشه،بغل تو محبت تو پاداش مغزم باشه…خدای خوبم تو همیشه کافی بودی و هستی کمکم کن تا کافی بودنت رو درک کنم…خدایا کمکم کن که از این اعتیاد و این سم وابستگی به غیر و دلتنگی برای غیر بدنم پاک شه…خدای خوبم پاکم کن برای خودت…خالصم کن برای خودت…من به جزتو پناه و ربی ندارم….

من سالهای سال پاداشی اشتباهی به مغزم دادم و فکر میکردم که همسرم باعث حال خوب منه…با اینکه هرگز اینطور نبود اما متوجه نبودم…من فقط بهش اعتیاد پیدا کرده بودم…

تو تمام این سالها وقتی به رفتارهام فکر میکنم با وجود تمام آسیب هایی که ازش خوردم اما وقتی کمی ازش دور میشدم و رابطمون سرد میشد دقیقا حال اون معتادی رو داشتم که از دوری مواد داره بدن درد میکشه…چقدر درد میکشیدم..چقدر زجر میکشیدم اما متوجه نبودم که اون برام حکم مواد رو پیدا کرده…با اینکه میدونستم اون هیچ نکته ی مثبتی برای من نداره اما هرگز نتونستم اینو درکش کنم…

هرگز نفهمیدم که اعتیاد پیدا کردم…اعتیاد که فقط به مواد مخدر نیست که زندگیتو نابود میکنه…به هرچیزی غیر از خدا اعتیاد پیدا کنی بدبختت میکنه…بیچاره ات میکنه…

حالا که بعد از سالها متوجه شدم که اعتیاد دارم و در قدم اول پذیرفتم که اعتیاد دارم و انکار نکردم ،خداوند هرلحظه داره هدایتهاش رو برام میفرسته…شروع کردم به ترک این اعتیاد …روزهای اولش سخته و مثل همون معتاد بدن درد دارم…اما نه بدن درد جسمی بلکه روحی…دلتنگی ،احساس تنهایی،غم،اینا بدن دردای روحی منه…اما از خداوند هدایت خواستم…خداستم که کمکم کنه تا پاداش اشتباهی به مغزم ندم..ازش خواستم کمکم کنه تا پاداش مغزم خودش باشه…

حالا میفهمم که چرا با وجود تلاشهای بسیاری که برای ترک این وابستگی و اعتیاد به همسرم میکردم موفق نمیشدم…چرا که هرگز اراده حریف عملکرد مغز نمیشه…تو مغز من هنوز اون اتصاله برقرار بود که همسرمه که باعث حال خوبمه و تا زمانی که این اتصال قطع نمیشد مهم نبود که من چقدررر دارم تلاش میکنم تا از این وابستگی خودمو رها کنم،عملی نبود…به خاطر همین بود که مدام تو سیکل معیوب و تکراری تلاش برای رهایی از وابستگی و بعد از مدتی دوباره میدیدم تو همون نقطه ی اولم…اول باید اتصالات مغزم رو درست میکردم..اول باید مغزم رو درست تربیت میکردم…اول باید به مغزم یاد میدادم که عامل خوشبختی و بدبختی من خودمم ،عامل حال خوب و بد من خودمم،هیچ کس کوچکترین تاثیری روی حال خوب و بد من نداره…مگر اینکه من خودم اینطور فکر کرده باشم…اونوقت میتونه اون ادم دلیل خوشبختی و بدبختی من شه…

باید به مغزم یاد بدم که اینهمه سال در پی چیزی دویده که خودش داشته…باید یاد بدم بهش که هیچ نیازی به غیر نبوده…باید یاد بدم که همیشه و هرلحظه خدایی بوده که اگر باورش میکرد دیگه هیچ نیازی به غیر نبود…بس بود براش…کافی بود براش…

اره اگر اینارو به مغزم یاد میدادم ،اگر این لذت با خدا بودن رو بهش میچشوندم ،میشد بهترین دوست من،میشد بهترین حامی من و هرلحظه منو سوق میداد به سمت خدا به سمت منبع حقیقی تا اون پاداش رو دریافت کنه….تا اون احساس لذت رو دریافت کنه…

خدای خوبم سپاسگذارم…

به رسم دوستان انجمن NA

من صفورا هستم یک معتاد…

سالهای زیادیه که اعتیاد پیدا کردم ،شمارش از دستم در رفته…

امروز اولین روز پاکی منه…

از خدای خوب و مهربانم میخوام که منو لحظه ای به حال خودم رها نکنه و کمکم کنه تا پاک شم و پاک بمونم….