قلبی که به سوی خداوند باز می شود - صفحه 43

سَلامٌ علَیکُم طِبتُم فَادخُلُوها خالِدین

سلام به خدای عزیز و قشنگ و دلبر و دوس داشتنیم

سلام به شما دو استادِ عشق

سلام به همه ی دوستانِ هم فرکانسیِ عزیزم

خدایا هزار مرتبه شکرت که دوباره لیاقت و سعادت پیدا کردم که کامنت بنویسم:)

چقدر اسم این فایل با مُسمّاست…اصن یه جوری قلب آدمو واقعا باز میکنه:)

تا شروع کردم به گوش دادن دلم خواست بنویسم (الان 11:50 دقیقه دوشنبه شبه به وقت کانادا)

خدایا خودت کمک کن ذهنمو منسجم کن بتونم بنویسم

اولین نکته ی جالب اینکه رفتم کامنتای قبلیِ خودمو بخونم، دیدم یه کامنت 28 تیر 1402 نوشتم بهمراه چندتا جواب کامنت در ادامه ش، و یه کامنت هم 15 تیر 1403 و این هم 27 خرداد 1404:) جالب بود برام، تقریبا هر کامنت به فاصله ی یه سال

اما سوره ی قشنگ انشراح

أ لَمْ نَشْرَحْ لَکَ صَدْرَکَ

وَوَضَعْنَا عَنْکَ وِزْرَکَ

ألَّذِی أَنْقَضَ ظَهْرَکَ

وَرَفَعْنَا لَکَ ذِکْرَکَ

فَإِنَّ مَعَ الْعُسْرِ یُسْرًا

إِنَّ مَعَ الْعُسْرِ یُسْرًا

فَإِذَا فَرَغْتَ فَانْصَبْ

وَإِلَىٰ رَبِّکَ فَارْغَبْ

چقدر من این سوره رو دوس دارم

چقدر قشنگ و فرکانسی و سطحِ بالاست

خود فایل و آگاهی هاش یه طرف، عشق و علاقه ی با احترام و دو طرفه ی شما دو تا عزیز دل هم یه طرف:)

بازم جالبه غروب داشتم فکر میکردم به یه سری نکات و اتفاقات مثبتی که این چندوقته تجربه کردم و با خودم گفتم بیام تو سایت سپاسگزاریهام رو بنویسم، که الان با دیدن شما دو عزیز، قشنگ حس میکنم جاش همینجاست که بنویسم

داستان اینجوریه که عزیز دلِ من چند وقتیه که خیلی سرش شلوغه و بیشتر آخر هفته ها هم کار میکنه، چون کارش ساختمونی و پروژه ایه و برای خودش کار میکنه، اینجوریه که مثلا گاهی، تو یه فصلی، کار زیاد داره، گاهی هم ممکنه کار کم براش پیش بیاد. و خب این کارِ زیاد طبیعتا رو رابطه ی ما و وقتی که با هم میگذرونیم هم تاثیر مستقیم میذاره چون ما عملا فقط آخر هفته ها با همیم، قبلا (زمستون که کارش کم بود) اکثرا دو روز آخر هفته رو با هم بودیم ولی الان گاهی یه روز میشه و گاهی حتی فقط چند ساعت، ولی خب به قول معروف، فقط طولِ زمانِ با هم بودن مهم نیست، عرضش هم مهمه، ینی کیفیت و چگونگیِ اون وقتی که با هم میگذرونیم..

و اینکه من میدیدم که با همه ی خستگیش با شور و شوق با من قرار میذاره و واقعا از بودن با هم لذت میبردیم و میبریم،

خلاصه هیچوقت مثلا غر نمیزدم گله و شکایت نمیکردم که ای بابا این که رابطه نمیشه

هرچند که دلم میخواست و دوست داشتم که بیشتر با هم باشیم، اکتیویتی های متنوعی با هم داشته باشیم، ولی برام منطقی بود که کاره دیگه، کار اینم اینجوریه

بعد حدود دو هفته پیش که داشتیم تلفنی صحبت میکردیم و قرار آخر هفته رو میذاشتیم، حرف سرِ کارِ زیادش و خستگیش شد و منم فقط حرفای مثبت و خدا قوت و سلامتی بهت بده و ازینچیزا گفتم … آخرش کلی ازم تعریف کرد و بهم گفت قدر خودت و این نعمتی که هرچیزی رو اپرشییت میکنی و این روحیه ی مثبت و شادی و اینا رو بدون، و خیلی قدردانی کرد که بهش غر نمیزنم برای اینکه کم وقت داره… و اون چند ثانیه که داشت این حرفا رو از تَهِ تَهِ دلش میزد خدا میدونه من چه حس قشنگی داشتم، چقدر آرامش و احساس رضایت و احساس اینکه جای درست و تو مسیر درست هستم بهم داد:)

خدایا شکرت

بعد فرداش که قرار بود برم اونجا بهش گفتم این دفه من غذا درست میکنم وسائلشم خودم میارم میخوام فلان چیزو برات درست کنم (همیشه اون غذا درست میکنه منم مثلا سالادو درست میکنم و میزو میچینم و اینا) و خب خیلی استقبال کرد و خوشش اومد:) وقتی هم من رفتم اونجا و مشغول آشپزی شدم هی چپ و راست تعریف و تمجید و ابراز خوشحالی و قدردانی می‌کرد:) منم خدا رو شکر میکردم و حواسم بود که این لحظات و این اخلاقش رو اپرشییت کنم

بعدشم با هم میزو چیدیم و مشغول خوردن شدیم یه دسته گل خوشگل هم از گلای حیاط چیده بود که خیلی میزو خوشگل تر کرده بود. خیلی روز قشنگی شد اونروز، مثل همه ی روزای دیگه مون:)

بعد شب که برگشتم خونه هم دوباره تو پیاماش کلی تعریف و تشکر کرد بابت غذا و خب این خیلی برای من ارزش داشت:) چقدر همون موقع خدا رو شکر کردم بابت این اخلاقش

دیگه اینکه مثلا همین یکشنبه ی گذشته، اول که صبح با پسرم و عزیز دلم صبونه رفتیم بیرون و سه نفری خیلی اوقات قشنگی داشتیم و خیلی خوش گذشت

بعد عصری که رفته بودم خونه ش گفت میخوای بریم تو back yard بشینیم چایی بخوریم، منم خب میدونستم کلا خسته ست گفتم حیاطم خوبه، ولی اگرم خسته ای میتونیم همینجا رو کاناپه بشینیم یه فیلمی ببینیم، گفت نه من اوکیم، تو حیاط خیلی دوس داری، فیلم که دیشبم تو خونه دیدی ولی حیاط نداری بریم حیاط (ما تو آپارتمان-که اینجا بهش میگن کاندو- زندگی میکنیم و من هروقت میام خونه ی دوس پسرم، یا خواهرم و میریم حیاط به معنای واقعی عشق میکنم و از لحظه لحظه ش لذت میبرم) و باز اینجا این جمله ش به شدت به دلم نشست و چقدر خدا رو شکر کردم که با همه ی خستگیش حواسش به علایق من و خواسته های منم هست:)

و نگم براتون که چقدر اون دو ساعت تو حیاط خوش گذشت.. بساط چای و خرما رو گذاشتیم رو میز تو حیاط و تازه من رفتم از تو ماشین حصیر و پتو هم آوردم انداختم رو چمنا و یه پیک نیک کامل شد، هوا هم بی نظیر بود، یه گرمای ملایمِ دلچسب، با یه نسیم خنک، آفتابِ مایل، نیمه ابری آفتابی، و آسمونِ بی نهایت زیبای اینجا که من عاشقشم

و نشستیم چایمون رو خوردیم و یه برنامه ریزی هم کردیم برای یه سفر کوتاه دو روزه برای دو هفته دیگه:)

خدایا هزار مرتبه شکرت

اما دوباره فایل:)

چقدر این نکته های ریزی که میگین قشنگن

یکی اینکه با هر سختی آسانیست، نه بعد از سختی

و دوم این فإذا فرغت فانصب

که قبل از تموم شدن هدف فعلی، برنامه ی فعلی، هدف و برنامه ی بعدی رو تعیین کنین و مشغول اون بشین

و این جملات طلایی استاد:

وقتی تو قدم های پایانی برای فتح قله ی اول هستی، قله ی بعدی رو مشخص کن

خوشحالی بکن برای فتح قله ی اول، جشن بگیر، به خودت پاداش بده جایزه بده، ولی تو باد موفقیت قله ی اول نخواب و فکر نکن تموم شد

اگر اینجوری فکر کنی سقوط میکنی

وقتی خوشحالیت رو کردی بعد برو سراغ قدم و هدف بعدی

و این واقعا خیلی مهمه… که دچار اون حالت بی هدفی، اون حالت افسردگی بعد از موفقیت نشیم، اون حالتی که خب حالا چی؟! اون خیلی بده، و تنها راه جلوگیری ازش همینه که از قبل هدف و برنامه ی بعدی رو مشخص کرده باشیم

خدایا شکرت برای این فایل پر از نعمت و هدایت

و این کامنتِ هدایتی که دیشب شروع کردم و امروز سرکار تمومش کردم:)

در پناه و در آغوش خدا باشیم همگیمون