«الخیر فی ما وقع» در شعر پروین
این متن خلاصهای از فایل این قسمت میباشد، اما برای درک کامل و عمیقترِ مفاهیم، حتماً خود فایل را به طور کامل گوش دهید.
آگاهی های این فایل در باب مفهوم راستین ایمان و تسلیم در برابر خداوند است؛ آگاهی ای که نه تنها تعریف ما از دینداری را دگرگون میکند، بلکه فرمولی دقیق و ریاضیگونه برای خلق معجزات در زندگی ارائه میدهد. از دیدگاه استاد عباس منش، ایمان، یک واژه مذهبی نیست، بلکه یک فرکانس است. استاد با صراحت بیان میکنند که ملاک سنجش ایمان، نه ظاهر افراد است و نه اعمالی که به صورت فیزیکی انجام میدهند، بلکه تنها و تنها «احساس آرامش درونی» است. اگر شما در طول روز نگران، مضطرب یا ناامید هستید، به همان میزان از مدار ایمان خارج شدهاید. قانون جهان هستی، که همان سنت تغییرناپذیر خداوند است، بر این اصل استوار است که احساس خوب، اتفاقات خوب را رقم میزند و احساس بد، اتفاقات ناخوشایند را. این یک چرخه بیانتهاست؛ بنابراین، تمام تلاش ذهنی ما باید معطوف به این باشد که در هر شرایطی، حتی در دل طوفانهای زندگی، کانون توجه خود را بر زیباییها و داشتهها متمرکز کنیم تا جهان چارهای جز واکنش مثبت به فرکانسهای ما نداشته باشد.
استاد با بازخوانی و تفسیر توحیدیِ شعر پروین اعتصامی، مفهوم توکل راستین و اعتماد به حکمت خداوند را بر ما روشن می کند و از طریق این داستان، درس بزرگی را درباره «ظاهر و باطن اتفاقات» به ما میآموزند. بسیاری از اوقات، ما در زندگی با گرهها و مشکلاتی مواجه میشویم که در نگاه اول، شبیه به بدبختی، شکست یا از دست دادن هستند (مانند ریختن گندم پیرمرد در شعر)، و شروع به شکایت و ناشکری میکنیم؛ غافل از اینکه خداوند با ایجاد آن تضاد یا گرفتن آن نعمت کوچک، در حال آمادهسازی ظرف وجودی ما برای دریافت موهبتی بسیار عظیمتر (پیدا کردن همیان زر) بوده است. این درس به ما میگوید که هر شکست ظاهری، مقدمهای برای یک پیروزی بزرگ است، مشروط بر اینکه به حکمت خداوند اعتماد کنیم و زود قضاوت نکنیم. آن چیزی که ما «شر» میپنداریم، اگر با نگاه توحیدی نگریسته شود، در واقع دستان مهربان خداوند است که میخواهد مسیر ما را از بیراهه به سمت گنج اصلی تغییر دهد.
نکته کلیدی آموزش استاد در این فایل، مفهوم توحید عملی و قطع امید از غیر خداست. در تحلیل داستان، میبینیم تا زمانی که امید انسان به دستان مردم، وام، پارتی و کمکهای بیرونی است، درها بسته میمانند و تحقیر و رنج نصیبش میشود. اما لحظهای که انسان درمییابد که «رزق زان معنی ندادندم خسان، تا تو را دانم پناه بیکسان»، یعنی وقتی میفهمد که قدرت تنها در دست خداست و مردم تنها دستی از دستان او هستند، ورق برمیگردد. خداوند گاهی تمام درها را به روی ما میبندد تا ما را به سمت تنها دری که همیشه باز است و پشت آن بینهایت ثروت و آرامش نهفته است، هدایت کند. این فایل به ما یادآوری میکند که تضادها، بیماریها و فقر، دشمن ما نیستند؛ بلکه زنگ هشداری هستند که میگویند ما از منبع اصلی دور شدهایم و باید به آغوش خداوند بازگردیم.
هنر زندگی، حفظ ایمان و کنترل ذهن در لحظات تضادبرانگیز است. همه میتوانند در شرایط گلوبلبل شکرگزار باشند، اما متوکل کسی است که در اوج سختی، به جای ناشکری، به دنبال حکمت و درسهای آن اتفاق بگردد. اگر ما بتوانیم در مواجه شدن با تضادها، زاویه دید خود را تغییر دهیم و آرامش خود را حفظ کنیم، همان تضاد به سکوی پرتاب ما تبدیل خواهد شد. جهان در این لحظه ها سرند می کند و افراد متوکل به معنای واقعی، به مدار بالاتر وارد می شوند. مداری که پاداش اجرای توکل آنها در عمل است
نوشتن درک خود از آگاهیهای این فایل در بخش نظرات، به شما کمک میکند این آگاهیها به عادتهای فکری و رفتاریتان تبدیل شوند.
منتظر خواندن دیدگاههای تأثیرگذارتان هستیم.
- نمایش با مدیاپلیر کلاسیک
- فایل صوتی «الخیر فی ما وقع» در شعر پروین13MB14 دقیقه
سلام خدمت مظهر استقامت و ایمان استاد عباس منش عزیز ، استاد من محو شنیدن صحبت های شما بودم ولی قسمت های انتهای فایل که در مورد سختی های زندگیتون بخصوص از دست دادن فرزندتون بود ، تکان شدیدی بمن داد ، از خودم و ناسپاسی هایی که در زندگیم بعد از تولد دوقلوهام که امروز روز تولدشون هست و 9ساله میشوند می کردم و بارها به خدا گله کردم که چرا در یک زایمان دو تا فرزند بمن دادی در حالیکه بمن پولی برای بزرگ کردنشان ندادی ، آه می کشم و اشک می ریزم و می نویسم که من چقدر ناشکر بودم … استاد تو فرزندان زیادی داری من یقین دارم که تو فرزندان زیادی را تربیت میکنی و پرورش میدی و من میدونم که روزی می رسه که یک جهان فرزند ، مدیون تو میشوند ، بخدا فرزند داشتن به پدر و مادر بودن نیست تو چشم پدر ها و مادر های زیادی را باز کردی ، استاد من از این لحظه با خودم عهد می بندم که مادر خوبی باشم و توبه میکنم بخاطر تمام ناسپاسی هام ، استاد تو راست میگی فقر یک احساسه چون کسی مثل من که وکیل پایه یک دادگستری هستم انقدر باور غلط داشتم و دارم که با تولد فرزندانم گریه کردم گفتم خدایا من تا کِی میتونم شکم اینها را سیر کنم و بزرگشون کنم و واقعا نتونستم کار کنم و بسختی زندگی کردم ، استاد چی بگم که از شدت بغض گلوم درد میکنه و اشک هام اجازه نمیده صفحه را ببینم ، فقط از اینکه آدمهای کوته نظر ناراحتت کنند دلم به درد میاد و استدعا دارم در برابر اون تعداد کم ، تعداد کثیری را ببینید که نیازمند شما و وجود پرمهرتان هستند ، استاد من خیلی کوچیکتم
سلام آقای داور پناه ، دوست عزیز
از اینکه با پاسخ به دیدگاهم ، من را به دو سال قبل بردی سپاسگزارم ، دقیقا اون روز که این کامنت نوشتم را به یاد دارم ، اشک می ریختم و زمین را سجده می کردم ، من واقعا ناسپاس بودم و الان که دوسال میگذره خوشحالم که انقدر سپاسگزار شده ام و شما به یاد من آوردید که بنشینم فکر کنم که چقدر تغییر کردم ، چقدر زندگیم عوض شده ، چقدر اعتماد به نفس م بالا رفته … خدایا شکرت … سپاسگزارم دوست عزیز