«الخیر فی ما وقع» در شعر پروین
این متن خلاصهای از فایل این قسمت میباشد، اما برای درک کامل و عمیقترِ مفاهیم، حتماً خود فایل را به طور کامل گوش دهید.
آگاهی های این فایل در باب مفهوم راستین ایمان و تسلیم در برابر خداوند است؛ آگاهی ای که نه تنها تعریف ما از دینداری را دگرگون میکند، بلکه فرمولی دقیق و ریاضیگونه برای خلق معجزات در زندگی ارائه میدهد. از دیدگاه استاد عباس منش، ایمان، یک واژه مذهبی نیست، بلکه یک فرکانس است. استاد با صراحت بیان میکنند که ملاک سنجش ایمان، نه ظاهر افراد است و نه اعمالی که به صورت فیزیکی انجام میدهند، بلکه تنها و تنها «احساس آرامش درونی» است. اگر شما در طول روز نگران، مضطرب یا ناامید هستید، به همان میزان از مدار ایمان خارج شدهاید. قانون جهان هستی، که همان سنت تغییرناپذیر خداوند است، بر این اصل استوار است که احساس خوب، اتفاقات خوب را رقم میزند و احساس بد، اتفاقات ناخوشایند را. این یک چرخه بیانتهاست؛ بنابراین، تمام تلاش ذهنی ما باید معطوف به این باشد که در هر شرایطی، حتی در دل طوفانهای زندگی، کانون توجه خود را بر زیباییها و داشتهها متمرکز کنیم تا جهان چارهای جز واکنش مثبت به فرکانسهای ما نداشته باشد.
استاد با بازخوانی و تفسیر توحیدیِ شعر پروین اعتصامی، مفهوم توکل راستین و اعتماد به حکمت خداوند را بر ما روشن می کند و از طریق این داستان، درس بزرگی را درباره «ظاهر و باطن اتفاقات» به ما میآموزند. بسیاری از اوقات، ما در زندگی با گرهها و مشکلاتی مواجه میشویم که در نگاه اول، شبیه به بدبختی، شکست یا از دست دادن هستند (مانند ریختن گندم پیرمرد در شعر)، و شروع به شکایت و ناشکری میکنیم؛ غافل از اینکه خداوند با ایجاد آن تضاد یا گرفتن آن نعمت کوچک، در حال آمادهسازی ظرف وجودی ما برای دریافت موهبتی بسیار عظیمتر (پیدا کردن همیان زر) بوده است. این درس به ما میگوید که هر شکست ظاهری، مقدمهای برای یک پیروزی بزرگ است، مشروط بر اینکه به حکمت خداوند اعتماد کنیم و زود قضاوت نکنیم. آن چیزی که ما «شر» میپنداریم، اگر با نگاه توحیدی نگریسته شود، در واقع دستان مهربان خداوند است که میخواهد مسیر ما را از بیراهه به سمت گنج اصلی تغییر دهد.
نکته کلیدی آموزش استاد در این فایل، مفهوم توحید عملی و قطع امید از غیر خداست. در تحلیل داستان، میبینیم تا زمانی که امید انسان به دستان مردم، وام، پارتی و کمکهای بیرونی است، درها بسته میمانند و تحقیر و رنج نصیبش میشود. اما لحظهای که انسان درمییابد که «رزق زان معنی ندادندم خسان، تا تو را دانم پناه بیکسان»، یعنی وقتی میفهمد که قدرت تنها در دست خداست و مردم تنها دستی از دستان او هستند، ورق برمیگردد. خداوند گاهی تمام درها را به روی ما میبندد تا ما را به سمت تنها دری که همیشه باز است و پشت آن بینهایت ثروت و آرامش نهفته است، هدایت کند. این فایل به ما یادآوری میکند که تضادها، بیماریها و فقر، دشمن ما نیستند؛ بلکه زنگ هشداری هستند که میگویند ما از منبع اصلی دور شدهایم و باید به آغوش خداوند بازگردیم.
هنر زندگی، حفظ ایمان و کنترل ذهن در لحظات تضادبرانگیز است. همه میتوانند در شرایط گلوبلبل شکرگزار باشند، اما متوکل کسی است که در اوج سختی، به جای ناشکری، به دنبال حکمت و درسهای آن اتفاق بگردد. اگر ما بتوانیم در مواجه شدن با تضادها، زاویه دید خود را تغییر دهیم و آرامش خود را حفظ کنیم، همان تضاد به سکوی پرتاب ما تبدیل خواهد شد. جهان در این لحظه ها سرند می کند و افراد متوکل به معنای واقعی، به مدار بالاتر وارد می شوند. مداری که پاداش اجرای توکل آنها در عمل است
نوشتن درک خود از آگاهیهای این فایل در بخش نظرات، به شما کمک میکند این آگاهیها به عادتهای فکری و رفتاریتان تبدیل شوند.
منتظر خواندن دیدگاههای تأثیرگذارتان هستیم.
- نمایش با مدیاپلیر کلاسیک
- فایل صوتی «الخیر فی ما وقع» در شعر پروین13MB14 دقیقه
سلام خدمت استاد عزیز و دوستان هم فرکانس
این فایل،یک جور یادآوری برای تک تک ما محسوب میشود.یادآوری که میگوید:باید دوباره به خداوند اعتماد کنی.میگوید:به یاد بیاور که چه کسی تا به امروز مراقبت بوده و تو را به این جایگاهی که در آن هستی رسانده.به یاد بیاور که قدرت جهان در دستان چه کسی است؛ او که ما و کل کائنات را با همه شگفتی و پیچیدگی هایش خلق کرده.به یاد بیاور کسی که این چنین خلقت عظیمی دارد،قطعا آرزوها و خواسته های ما برایش خیلی کوچک هستند،حتی اگر از نظر ما بزرگ و دور از دسترس باشند.به یاد بیاور که تو با تکیه کردن به چنین خالقی،به چنین عظمتی،از هرچیز و هرکس بی نیاز خواهی بود.به یاد بیاور که این خالق،آنقدر عاشق ماست که مارا با قدرت خلق کردنِ زندگیِ خودمان آفریده است.به یاد بیاور که این خالق،تمام خودش را در اختیار ما قرار داده است؛آنهم بدون این که انتظار جبران داشته باشد. او تنها از ما یک چیز را میخواهد:بندگی کردن؛آن هم نه برای خودش؛بلکه این بندگی صرفا بخاطر خودمان است که بتوانیم آنگونه که میخواهیم،زندگی مان را زندگی کنیم و خالق لحظات خود باشیم.
بندگی کردن،از ایمان نشئات میگیرد.و بزرگترین نشانه ایمان هم،داشتن احساس خوب در هر شرایطی است.احساس خوبی که به ارامش درون و حس رهایی منتهی میشود.
وقتی ما از یاد خالقمان غافل میشویم،در واقع خود را از فرکانس خوبی ها دور میکنیم.برای همین است که اتفاقات بد و مشکلات را تجربه میکنیم.اگر بتوانیم دیدگاه خود را وسیعتر کنیم،درمیابیم که حتی همین اتفاقات به ظاهر بدهم،رحمتی از جانب خداوند هستند.چرا که باعث میشوند ما دوباره به یاد بیاوریم که از مبدا خود دور شده ایم و باید به فرکانس درست،به فرکانس خوبی ها برگردیم.
اگر چیزی را در زندگی از دست میدهیم،نشانه کمبود نیست؛بلکه نشانه یک نعمت جدید و بهتر است.اما تنها کسی میتواند این نعمت جدید را دریافت کند که چنین دیدگاهی داشته باشد.یعنی کسی که بتواند(احساساتش را کنترل کند.) و حتی در شرایط سخت زندگی هم بتواند خوبی ها و نعمت هارا ببیند و ایمانش را به خداوند حفظ کند.
آن زمان هست که خداوند میگوید:(من تو را یاری خواهم کرد؛اما زمانی که تصمیم هایی را بگیری که باید بگیری.) 🙂🙂🙂🌿🌿🌿