«الخیر فی ما وقع» در شعر پروین

سلام به همگی‌

نکاتی که من ازین فایل درک کردم:

– همیشه هر اتفاقی که می افته یک خیریتی توش هست

– باید همیشه نگاهمون به اتفاقات به ظاهر نامناسب اینطوری باشه که :یک اتفاق خوب در راهه.

– قانون: اگر احساس خوب رو در تمام لحظات زندگیمون داشته باشیم، اتفاقات فوق العاده عالی ای برامون رخ می ده

– احساس خوب=وقوع اتفاقات خوب

– احساس بد= اتفاقات نامناسب بیشتر

– روند جهان همواره خیر و خوشی و خوبیه

– کسی که احساس خوب داره، یعنی کسیه که ایمان داره

– ملاک ایمان ، احساس آرامش درونیه

– هرچقدر احساس آرامش داشته باشیم، احساس خوب داشته باشیم بعنی به نیرویی ماورای نیروی خودمون اعتقاد داریم که اون نیرو با ماست و محافظ ماست.

– نشانِ ظاهریه ایمان، آرامش داشتنه

– اگر امید دارم، یعنی ایمان دارم

– اگر احساس شوق و ذوق و آرامش دارم بعنی ایمان دارم

– تنها با باد خدا دلها آرام می گیرد

– خدا با ماست

– خدا دوستمون داره با تمام اشتباهات و نقص هامون، با تمام بی ایمانیمون، با تمام بدی هامون،

– خدابخشیده مارو،دوستمون داره، هرروز به ما میگه برگرد بیا پیش من

– خدا می بینه مارو با اینکه ما خیلی وقتها نمی بینیمش

– خدا میگه بیا پیش من، منو بشناس، منو باور کن، درک کن، من بهت هرچی که میخوای می دم. چی میخوای توی زندگیت؟ پول؟سلامتی؟عشق؟رابطه ی قشنگ؟ هرچی میخوای بهت میدم

– اگر به ظاهر برامون توی زندگی مشکلی پیش میاد، این دقیقا همون راهیه که باید بریم!این دقیقا همون نعمته! این دقیقا همون ایده ایه که بهش نیاز داریم! این دقیقا همون مسیریه که می تونه بهمون کمک کنه برای رسیدن به هدفمون

– وقتی خدارو فراموش می کنیم و از فرکانس خدا دور میشیم، در فرکانس بدی ها(ناراحتی ها، مشکلات، بیماری،…) قرار می گیریم

– اگه مشکلی به وجود آمده، خدا اون رو به وجود نیاورده بلکه، ما از فرکانس خوبی ها، از فرکانس عشق، از فرکانس نعمت ها وقتی دور میشیم طبیعتا به نقطه ی مقابلش می رسیم

– اگر چیزی رو از دست دادیم، به معنای کمبود نیست،بلکه به معنای یه نعمت بسیار بسیار بزرگتریه که می خواد وارد زندگیمون بشه،

– اگر در مواجهه با تضادها و مشکلات احساسمون رو بتونیم کنترل کنیم و در شرایط سخت خوبی ها رو ببینیم، توجه کنیم به نعمت هایی که داریم، این نعمت بسیار بزرگتر و بهتر رو دریافت می کنیم

– حتی در سخت ترین شرایط هم هنوز نعمت هایی هستند که داریم و می تونیم با سپاسگزاری در موردشون به احساس خوب برسیم.

– میشه در همون شرایط سخت جور دیگه ای نگاه کرد تا احساسمون خوب بشه.

سلام

تسلیم بودن در برابر خدا

تسلیم شدن…

عجب واژه های سنگینی هستند.

دوروز پیش با برادر کوچکم تلفنی صحبت میکردیم و گفت قراره شنبه پدرم رو برای پت اسکن ببره یه کلینیک توی کرج. گفت این نوع اسکن تمام بدن رو چک میکنه و کوچکترین توده هارو تشخیص میده.

انقدر احساسم گنگه که حس میکنم فقط با نوشتن میتونم کشفش کنم . چند سال پیش که پدرم به لطف خداوند با در اوردن معده شون، کاملا درمان شدند احوالم این نبود. به شدت در مورد خدای نکرده نبودنشون در بین ما مقاومت داشتم و حالم بد میشد. اما الان حس دیگه ای دارم. انگار که نتیجه ی اسکن شون هرچی باشه. من پذیرا هستم… وقتی امسال بعد از هشت سال دوری ازشون یه سفر به ایران داشتیم و شکر خدا تونستم دوباره روی ماه عزیزانمو ببینم، دیدن پدر دوست داشتنی، دانا ، خوش قلب ، همیشه خوش اخلاق و مهربونم فرق داشت…

سه پاراگراف شرح حالش و برداشت من از نوع احساس و زندکی الانش در دوران کهنسالی رو نوشتم اما خیلی برام دردناک و منفی شد و تصمیم گرفتم اینجا و هیچ جای دیگه ننویسمشون.

خلاصه کنم بنا به همون چیزهایی که حس کردم و دیدم در مورد الان پدرم ، همون موقع که ایران بودم توی دلم کفتم بابا وقتشه که با این زندگی خداحافظی کنه و به عزیزانش در اون دنیا بپیونده و از تنهایی و زندگی در خاطرات دور و دست نیافتنیش رها بشه.

راستش با این که بی نهایت دوستش دارم، احساس میکنم الان وقتشه که بره. ما دلتنگش میشیم. سوگوار میشیم ، اذیت میشیم، اما بنظرم براش خوبه شادتره ، از تنهایی و دلتنگی درمیاد، به جایی می ره که پدرش، مادرش. خواهرها و برادرهاش، دوستاش، و تمام اون ادمهای قدیمی و خاطره انگیز زندکیش هستند، دوباره میبیندشون، دوباره خودش میشه، دوباره جوان میشه، درد و رنج و غصه و ناراحتی و دلتنگی و مریضی نداره، رها میشه…

عکس پروفایل واتزاپش رو که میلینم که با عموی مرحومم گرفته و چندین ساله همون عکس روی پروفایلشه، منو مطمین تر میکنه از حسی که دارم.

همون لحظه از همسرم خواستم حواسش به دخترمون باشه تا من به اتاق دیگه ای برم و نماز بخونم. همسرم با اینکه مسلمان نیست اما بسیار ارزش و احترام برای من و اعتقاداتم قائله و همیشه تحسین و تشویقم میکنه که عبادت کنم. عاشقانه قبول کرد، نماز خوندم، نشستم روی سجاده و با خدا همینارو گفتم با تمام جزییات و دلایلم. و در آخر با هق هق گریه این جمله به زبانم جاری شد: خدایا راضیم به رضای تو. تسلیمم ، آره دیگه تسلیمه تسلیمم.

برای پدرم. برای روابطم. برای شاغل شدنم. برای مدرسه ی دخترم، برای حال و اینده ی زندگیم.برای رزق و روزیم و برای همه چیز. تسلیمم خدا، راضیم به رضای تو. هرچی بهم بدی همون خوبه ست . دیگه نمیجنگم، دیگه تقلا نمیکنم، بگذار عشقتو حس کنم،بفهمم، بگذار مثل بقیه ی ادم هایی که توی این سایت هستند و از عاشقانه هاشون با تو میگن، منم اون حس ناب رو تا ابد تجربه کنم، بگذار با تو آرام بگیرم، بگذار وقتی میگم خدایا شکرت، از ذوق اشک به چشمهام بیاد، من هدفم ارامشه، داشتن حس امنیته، حس شادیه، شجاعته، لذت از زندگیه. من از تو خودت رو میخوام….و حس عجیبی بهم دست داد. انگاری که کلی کیسه ی خرید توی دستام باشند، سنگین و زیاد. عضله های دستام ، و شونه هام درد کنه زیر اون همه بار خرید، و با کفتن‌ جمله ی راضیم به رضای تو. تسلیمتم، یکهو همه محو شدند. زمان متوقف شد، گوشهام سوت کشیدند، انگار چند ثانیه همه جا ساکت شد، تا اون لحظه توی سرم هزاران سرو صدا و همهمه بود، ولی بک لحظه انگار سکوت شد همه جا، دستهام خالی شدند. عضله هام ریلکس. نفس هام آهسته و ضربان قلبم آرامتر. چه حس جالب و عجیبی بود.

چند دقیقه بعد ذهنم طبق معمول میخواست سوییچ کنه روی یه موضوع دیگه تا دلشوره جدیدمو بندازه به جونم. گفتم خوب من که تسلیمم ، هرچه می خواد بشه. ذهن بیچاره هنگ کرد! بیچاره میگفت خوب من الان حرص چیو بخورم؟ یعنی نگران هیچی نباشم؟ ترس نداشته باشم؟ برات مهم نیست چی قراره بشه و اکه فلان سرنوشت رو داشته باشی یا اون اتفاق خاص بیفته برات مهم نیست؟ دیگه دایورت کردی و حاضری هرچی پیش بیاد بپذیری؟

گفتم اره بابا فقط ولم کن هرچی پیش اومد همون موقع یه فکری به حالش میکنیم.

خلاصه الان دوروزه تاحدودی تسلیمم هی یادم میره ها ولی تا میام حرص بخورم ، جواب بدم، دلشوره بگیرم، یاد تسلیم بودن میافتم و میگم حالا یه چیزی میشه دیکه ، هنوز که جیزی پیش نیومده یا مثلا میگم اخ نگار بپا! حست بد نشه زود باش یه کاری کن حالت خوب بشه. و اروم میشم ظرف چند لحظه .دیروز همسرم اومد سر به جیزی بهم غر بزنه، البته بگم بنده خدا حق داشت، ولی من انقدر خندیدم، که خودشم خنده ش گرفت و بحث تموم شد. دوباره عصر هم سر به موضوع دیکه یه لحظه به هم ریختم ولی با همون سیستم کمتر از یک دقیقه خوب شدم.

ای کاش همیشه این تسلیم بودن یادم بمونه چون هر چند لحظه یکبار فراموشم میشه .

این یکی دو روز هر فایلی از استاد که توی گوشیم رندوم پخش میکنم، یا تسلیم بودن رو یاد اوری میکنه یا ناتوانی ما از کنترل شرایط بیرون از خودمون و در نتیجه تمرکز بر داشته هام.

این کامنت رو فقط و فقط برای این نوشتم که بعدها بیام برگردم و این روز رو به یاد بیارم.میدونم لازمم میشه که یه بار دیگه این متن رو بعدها بخونم. پس سلام به منه در آینده.

July,23,2025