تغییر شخصیت، جسارت می خواهد

سلام استاد عزیزم و خانم شایسته مهربان و دوستان خوبم

من قبلا اینطوری بودم که توی همه حوزه ها وقتی شرایط بد میشد ، سعی می کردم اون شرایط رو بپذیرم و باهاش کنار بیام ، چون اصلا هیچ ایده ای نداشتم که من خودم این شرایط رو خلق کردم و خودم هم باید تغییرش بدم.

طرز تفکرم این بود که این تقدیر منه ، کاریش نمیشه کرد ! لازمه بگم که انقد این باور در من قوی هست که الان که مدتهاست آموزشهای استاد رو گوش میدم هنوز در ناخودآگاهم هست و می فهمم که خیلی جاها جلوی رشدم رو گرفته اما دارم تلاشم رو می کنم که کم کم با باور اینکه من خالق زندگیم هستم جایگزینش کنم.

اما یه تجربه توی زمینه تغییر کردن دارم . من با آموزشهای استاد و یادگرفتن این مطالب که ما اگه از شرایطمون راضی نیستیم باید تغییرات رو شروع کنیم ، توی حوزه شغلی تصمیم گرفتم که شغل قبلیم رو ترک کنم . من کارمند بانک بودم و 15 سال میشد که اونجا کار می کردم و با اینکه اوایل خیلی انگیزه داشتم که رشد کنم و چیزهای جدید یاد بگیرم اما به مرور زمان بخاطر باورهای نادرست خودم نتیجه قابل توجهی نگرفتم و خیلی دلسرد و بی انگیزه بودم ، یعنی نه تنها از نظر شغلی پیشرفتی نمی کردم بلکه از نظر روحی هم حالت بی انگیزه داشتم ، فقط منتظر تعطیلی آخر هفته بودم و مثل یک ربات عمل می کردم .

کم کم که آموزشهای استاد رو گوش کردم دیدم من اصلا به این شغل علاقه نداشتم و فقط بخاطر اینکه حقوق کارمندی ثابت داشته باشم و متناسب با تحصیلات دانشگاهم هست به این شغل گرایش پیدا کردم ، ضمن اینکه از عهده کارهای دیگه هم بر نمیام.

این خواسته تو دلم بود ، اما نمی دونستم باید چیکار کنم و اصلا هیچ سرمایه خاص یا ایده خاصی هم نداشتم که بخوام برای خودم کار کنم.

حدود یکسال این خواسته توی دل من بود و هی تمایلم به انجامش بیشتر میشد ، تا اینکه برادرم به من پیشنهاد داد که باهاش همکاری کنم ، چون برادرم کسب و کار شخصی خودش رو داشت و کم کم هم توش جا افتاده بود .

راستش چند ماه به این پیشنهاد فک کردم و در نهایت تصمیم گرفتم که بانک رو ترک کنم و از اون حالت امنیتی که اونجا به من میداد خارج شم ، تمام همکارام میگفتن داری اشتباه می کنی ، توکارمند رسمی هستی بمون همین جا و چند سال دیگه بازنشست میشی و حقوقت رو میگیری ، مگه دنبال دردسری و از این حرفا …

اما من واقعا روحم نیاز به تغییر داشت و اصلا اون محیط شادم نمی کرد و هر روز احساس ناتوانی بیشتری داشتم که من خنگم و چیزی یاد نمیگیرم و نمی تونم رشد کنم .

در کنارش صحبتهای استاد رو هم می شنیدم و انگار بهم جسارت داد تا اینکه دیگه کاملا مطمئن شدم اونجا جای من نیست، استعفا دادم و اومدم توی محیط شغلی جدید .

الان یک سال گذشته و من بسیار از تصمیمم راضی هستم . به جرات می تونم بگم اطلاعاتی که توی این یکسال پیدا کردم و مهارتها و مطالب جدیدی که یاد گرفتم با 10 سال زمان کار کردنم توی بانک برابری می کنه و توی حوزه بازرگانی و واردات و کمی حوزه مالی و حسابداری اطلاعات عالی پیدا کردم ، یعنی حتی اگه همین الانم اینجا به هر دلیلی نتونم ادامه بدم یه چیزایی یاد گرفتم که می تونم برم دنبال شغل جدید .

ضمن اینکه آزادی زمانی دارم و دیگه اون استرسهای ساعت کاری و اینا رو ندارم . خیلی باعشق و انگیزه میام و کاملا احساس توانمندی در من بیدار شده ، حتی دارم فک می کنم در آینده خودم برای خودم کسب و کاری راه بندازم .

اینجا اکثرا با افرادی که مستقل هستن و کسب و کار خودشون رو دارن مواجه میشم و به لحاظ شخصیتی و دانشی کلی مطلب ازشون یاد میگیرم ، بلندپروازی مثبت ، اعتماد به نفس ، خوش بینی ، توانمندی وخود باوری …

و از دید من اینا خیلی باارزشه چون توی محیط قبلی اینطوری نبود ! یه سری آدم ثابت با روحیات ثابت که روزشون رو شب می کنن که حقوق سر ماه برسه و اونا بتونن از زندگیشون لذت ببرن یا تعطیلی باشه که احساس لذت و آزادی کنن .

واقعیتش از لحاظ درآمدی خیلی رشد چشم گیری نداشتم ( اون هم بخاطر باورهای نادرستم در حوزه ثروت هست) ، اما توی همین مدت یه مقدار از بدهی های بانکم رو پرداخت کردم و به نظرم اینم خودش یه رشده.

انشالله به لطف خدا بتونم تغییرات مثبت دیگه رو هم متوجه شم و براشون قدم بردارم که بازم احساس رضایتمندیم بیشتر بشه و در کنارش ثروت و لذت و آرامش بیشتر رو تجربه کنم …

استاد جون مرسی که هستید ، هممون در پناه خدا باشیم .