عواقب تصمیمات احساسی

به نام خدا

من همیشه آدمی بوده‌ام که زود عصبانی می‌شود درکل روی هیچ کدوم از احساساتم چه خشم چه شادی کنترل درست و حسابی ندارم خیلی وقت‌ها تلاش کرده‌ام خودم را بشناسم، روی رفتارم کار کنم و ذهنم را کنترل کنم، اما وقتی با آدم‌هایی روبه‌رو می‌شوم که اعتمادبه‌نفس ندارند یا سعی می‌کنند احساس گناه به من بدهند، کنترل احساسات برایم سخت‌تر می‌شود.

قبلاً وقتی عصبانی می‌شدم، حرف‌هایی می‌زدم که نباید می‌زدم؛ توهین می‌کردم، نفرین می‌کردم و آخرش هم کینه به دل می‌گرفتم. احساس می‌کردم کسی مرا درک نمی‌کند، و اگر چیزی مطابق میل من نبود، سریع عصبی می‌شدم و می‌خواستم با حرف‌هایم شرایط را تغییر بدهم.

اما مدتی است که روی خودم کار می‌کنم و سعی دارم قبل از واکنش‌ها، فکر کنم. از خودم می‌پرسم:

«این موضوع ارزش واکنش دارد؟»

«من واقعاً باید وارد بحث بشوم؟ حد من همین‌قدر است؟»

یک تجربه مهم داشتم: چند وقت پیش با یک فرد نزدیک صحبت می‌کردم. حق با من بود و او هم می‌دانست، اما از روی لجاجت قبول نمی‌کرد. قبلاً حتماً بحث را ادامه می‌دادم، اما این بار سکوت کردم. هیچ حرفی نزدم و فقط یک موزیک گذاشتم و کمی با خودم خلوت کردم.

بعد از یک ساعت همان شخص برگشت و از من عذرخواهی کرد. این تجربه به من نشان داد که گاهی سکوت، بهتر از هر حرف و واکنشی است.

در مقابل، دیده‌ام بعضی‌ها در شرایط مشابه نتوانستند احساساتشان را کنترل کنند و با عصبانیت تصمیم‌هایی گرفتند که بعداً خیلی از آن ضربه خوردند. همین باعث شد من بیشتر به کنترل ذهن اهمیت بدهم.

چند راهی که برای آرام شدن من مؤثر بوده:

• سکوت کردن در لحظه عصبانیت

• گوش دادن به موزیک آرام

• پیاده‌روی یا بودن در محیطی تاریک و آرام

• به خودم یادآوری کنم که لازم نیست مثل رفتار دیگران رفتار کنم

من قبلاً اگر کسی کاری می‌کرد، من هم همان کار را انجام می‌دادم، اما حالا فهمیده‌ام ارزش من بالاتر از این رفتارهای تکراری و بی‌فایده است.

این تغییرات باعث شده جدیداً آرام‌تر شوم. حتی همسرم هم می‌گوید:

«مینو، تعجب می‌کنم که این‌قدر سکوت می‌کنی. قبلاً هرچه در ذهنت بود وسط عصبانیت می‌گفتی، اما حالا نمی‌فهمم چه فکر می‌کنی.»

واقعیت این است که الان سکوت من از ضعف نیست؛ از این است که یاد گرفته‌ام قبل از هر واکنشی، اول ذهنم را آروم کنم