عواقب تصمیمات احساسی

به نام خداوند زیبایی‌ها

.

سلام استاد عزیز،

خانم شایسته گرامی،

و همه دوستان خوبم

.

خدایا شکرت

واقعا خداوند فوق العادس

که منو به این فایل رسوند؛

دقیقاً همون چیزی که الان بهش نیاز داشتم.

.

به ذهنم رسید:

چرا من هیچ‌وقت از نظر مالی رشد نمی‌کنم؟

انگار یه الگوی تکراری دارم.

.

نشستم حساب کردم،

دیدم تو این دو سال

کلی پول خرج چیزهایی کردم که واقعاً لازمشون نداشتم.

.

بعد که دقیق‌تر نگاه کردم،

فهمیدم این فقط مربوط به این دو سال نیست؛

کل زندگی‌ام همین‌طور بوده:

کلی هزینه‌های بی‌فایده

و خریدهایی که آخرش استفاده‌ای ازشون نکردم.

.

حالا می‌خوام دقیق‌تر بگم

کجاها احساسی می‌شم و چرا این اتفاق می‌افته:

.

– آخرین بار یه فرد معروف

لایو گذاشته بود

و گفته بود دوره‌اش تو بلک‌فرایدی با تخفیف ویژه است

و فقط برای 100 نفر.

دیدم همه دارن تندتند می‌خرن،

احساساتم گل کرد

و منم خریدم.

.

– یا وقتی می‌بینم کسی حراج گذاشته

(چه حضوری چه آنلاین)،

احساساتم جریحه‌دار می‌شه

و سریع می‌رم می‌خرم،

و بعدش استفاده نمی‌کنم.

.

– یا توی کامنت‌ها از یه دوره تعریف می‌کنن،

احساس کمبود و هیجانم بالا می‌زنه

و فکر می‌کنم با خرید اون دوره،

اون مهارت رو یاد می‌گیرم.

.

بی‌نهایت مثال دارم

و واقعاً ضربه‌های مالی سنگینی خوردم.

.

حتی وقتی یه پول به دستم می‌رسید،

تندتند می‌رفتم دوره‌های مختلف می‌خریدم.

.

یا توی جمع‌ گروهی، در مورد کاری

وقتی چند نفر دورم جمع شدن

و از خوبی‌ها و مزیت‌هاش گفتن،

تحریک شدم و رفتم داخلش.

وکلی پول از دست دادم

.

در واقع تو این سالها

خُرد خُرد

چند صد میلیون تومان

این‌ شکلی از دست دادم

و همین باعث شده

الان وضعیت مالیم این‌قدر سخت باشه.

.

نشستم فکر کردم

ببینم مشکل کجای منه؟

دقیقا به حرف استاد رسیدم

فهمیدم چند تا برنامه مخرب

توی ذهنم نصب شده که منو

عقب نگه داشته:

.

1. یه جور کمال‌گرایی دارم

که می‌گه باید از همون اول بهترین‌ها رو بگیرم؛

یعنی یه دوره خیلی گرون

یا چندتا دوره با هم بخرم،

ولی در نهایت هیچ‌کدوم رو استفاده نمی‌کنم.

و میگم وقتی همه چی حاظر باشه من شروع میکنم

.

2. باور کمبود خیلی قوی دارم:

«اگه الان نخری، تموم می‌شه»،

«بهتر از این دیگه گیرت نمیاد»،

«این تخفیف دیگه تکرار نمی‌شه»،

«قیمت‌ها داره می‌ره بالا»

«الان نخرم دیگه ندارم» و …

و همین باعث می‌شه سریع چندتا بخرم.

انگار یه حس لذت آنی میبرم و بعدش تموم میشه

و پولم رو برای فرار از اضطراب دادم

.

3. تازه متوجه شدم

که خیلی زود به حرف آدم‌ها اعتماد می‌کنم.

وقتی کسی حرفی میزنه ،

من سریع باورم می‌شه

و همین اعتماد کورکورانه،

یکی از بزرگ‌ترین ضربه‌ها رو بهم زده.

.

4. مهم‌تر از همه،

به توانایی‌های خودم اعتماد ندارم.

فکر می‌کنم کلید رسیدن به خواسته‌هام،

خرید فلان دوره،

فلان دستگاه،

یا دنبال کردن فلان استاد

و کلی عامل بیرونی دیگه است.

.

این‌ها رو نوشتم که

باید این ایرادها رو درست کنم،

.

مهم ترین اصل اینه که حالم خوب باشه

یعنی در احساسات زیاد چه مثبت و منفی نباشم

که تراوش احساس مثبت زیاد هم خطرناکه

.

ذهنم من فقط با منطق درست

اونم در زمان پیاده روی کار میکنه

.

یعنی وقتی با خودم حرف میزنم

و بیادم میاد که چه عواقبی دادم

سریع سرد و متوقف میشم

.

اما این اگاهی ها نیاز داره اینقدر

تکرار بشه که به یه چیز درونی تبدیل بشه

که اگر احساسات غلبه کرد سریع منطق ها بیان بالا

و دما رو بیارن پایین

.

من میپذیرم که من مسئولشم

و باید درس هاشو بگیرم و تعهد بدم

که عمل کنم نه فقط حرف زدن

.

خداروشکر

به نام خداوند غفور و رحیم

سلام به همه دوستان

من به شخصه خیلی فیلم میدیدم یکی برزگترین سرگرمی ولذت من دیدن فیلم بود که بالای هزاران فیلم دیدم و یه جایی کلا از فیلم و سریال حالم بهم خورد و گذاشتمش کنار .

درسته پنج ساله پای تلویزیون ننشستم اما ورودی ذهن از جای دیگه مثل جامعه زیاد گرفتم که کار صد تا فیلم رو میکرده . تفاوت های افراد موفق و ناموفق در کنترل ذهنه که از ورودی ها میاد.

مطلب اصلی اینه که وقتی وارد سایت شدم و مدتی روند گذشت و از تلویزیون و جامعه بیشتر فاصله گرفتم متوجه شدم گاها افکاری به صورت تجسمی میاد: از داستان هایی که مادربزرگم در کودکی برام تعریف میکرد که شامل ترس ها بود و یا مطالبی از فیلم های گذشته یادم میومد با اینکه سالها ازش گذشته بود اما توی ذهن من برنامه نویسی شده و اثرش باقی بود .. داستان هایی از ارواح و جن و تاریگی. داستان و فیلم هایی از نشدن ها از فقر و دزدی و تمام این فیلم ها وداستان ها که روزی شاید لذت بخش بوده در فکر من تاثیر داشته و شده رفتار .برای همین هرکاری میخوای انجام بدی ذهن نجوا داره

تمام حرف های خانواده و جامعه از بی پولی و فقر و شیادی روی ما تاثیر گذاشته و هی میاد جلو چشامون .

حتا با این که خیلی سعی میکنم ورودی نگیرم اما میبینم که گاهی که یه نفر با شخصی صحبت میکنه یا طرف میگه از اوضاعش میگه همین صحبت هاش تا چند روز توی ذهن من داره تکرار میشه و مثل ادامس دارم میجوم.

وقتی با با جامعه هستی و این حرف های فقر و ناامیدی رو میشنوی گوش ت عادت کرده و هیچ حسی نداری اما وقتی فاصله میگیری تازه اون تصاویر و گفته ها میاد توی ذهنت و نشان میده چقدر کنترل ورودی مهمه.

شاد و سلامت باشید