تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۳
نکته: فایل فقط به صورت صوتی است.
موضوع این قسمت: رسیدن به هدف، پایان نیست؛ سکون، آغازِ سقوط است
مفاهیمی که در این گفتگو مورد بررسی و توضیح قرار گرفته است:
- جهان روندی رو به حرکت دارد و هرگز سکونی در کار نیست؛
- تا زمانی که به دنبال بهبود هستی، با روند طبیعی و روانِ رشد، همراه هستی؛
- توانایی تشخیص نشانه ها و حرکت کردن در راستای آنها؛
این فایل یکی از عمیقترین و حیاتیترین درسهای مسیر موفقیت را باز میکند. این گفتگو فقط در مورد «تغییر» نیست، بلکه در مورد خطرناکترین دام در مسیر رشد است: دامی که درست بعد از رسیدن به یک موفقیت بزرگ برای ما پهن میشود.
در این گفتگوی شنیدنی، استاد و مصطفی عزیز (یکی از همراهان قدیمی سایت) به ما نشان میدهند که چرا «رسیدن به هدف» میتواند آغاز «پسرفت» باشد و چطور افراد هوشمند، قبل از آنکه جهان مجبورشان کند، خودشان دست به تغییر میزنند.
قبل از شنیدن این فایل، این چکیدهی تأثیرگذار را بخوانید تا درک کنید چرا این گفتگو میتواند نقطهی عطف زندگی شما باشد.
خطرناکترین دام موفقیت: «توقف» پس از رسیدن به هدف
این فایل با داستان تکاندهندهی «مصطفی» آغاز میشود. او به ما میگوید که چطور سالها روی خودش کار کرد و با استفاده از آموزههای استاد، به یکی از اهداف بزرگش (خرید یک فروشگاه) رسید.
اما دقیقاً در همان لحظهی شیرین پیروزی، اتفاقی رخ داد که داستان همهی ماست: او احساس کرد «دیگر تمام شد.» شور و اشتیاقش کم شد و از همه مهمتر، کار کردن روی خودش را متوقف کرد.
نتیجه چه بود؟ او نه تنها پیشرفت نکرد، بلکه به شکلی واضح «پسرفت» کرد.
این فایل به ما هشدار میدهد که بزرگترین موفقیتهای ما میتوانند تبدیل به «قفسهای طلایی» ما شوند. لحظهای که احساس رضایت کامل میکنید و میگویید «من رسیدهام»، لحظهی آغاز سقوط است. جهان هستی بر «بهبود دائمی» بنا شده و «سکون» در این سیستم به معنای مرگ و پسرفت است. مصطفی عزیز این درس را به روش سخت آموخت و جهان او را «مجبور» به تغییر کرد.
فرار از «بهشت»: چرا استاد دو بار شغل رؤیایی خود را رها کرد؟
در ادامهی این گفتگوی عمیق، استاد درسی را که از کتاب «چه کسی پنیر مرا جابجا کرد؟» آموخته بودند، با دو داستان شخصی و شگفتانگیز از زندگی خودشان به تصویر میکشند:
۱. بهشت اول (کلوپ بازی کامپیوتری): استاد تعریف میکنند که در قم، شغلی داشتند که برایشان «خودِ بهشت» بود. یک کلوپ بازی که در آن هم تفریح میکردند، هم با دوستانشان میخندیدند و هم درآمد عالی داشتند. اما با وجود تمام این لذتها، او نشانهها را دید:
- علاقهاش در حال کم شدن بود.
- احساس میکرد دیگر چیز جدیدی یاد نمیگیرد (شروع پوسیدگی).
- نشانههای بیرونی تغییر (افزایش رقبا، تغییر تکنولوژی به سمت بازی آنلاین) در حال ظهور بود.
او در اوج لذت و درآمد، تصمیمی دردناک اما هوشمندانه گرفت: این بهشت را رها کرد و به بندرعباس مهاجرت کرد تا از صفر و با کارگری شروع کند. چرا؟ چون مسیر جدید، «جای پیشرفت» داشت.
۲. بهشت دوم (شغل کارمندی عالی): در بندرعباس، او دوباره به یک «بهشت» دیگر رسید. در شرکتی استخدام بود که به دلیل مشکلی در گمرک، دو سال کامل حقوق میگرفت بدون اینکه حتی یک دقیقه سر کار برود! هم حقوق داشت، هم بیمه، هم دوستان عالی و هم خانهی خوب.
اما او باز هم نشانهها را دید: «اینجا دیگر پیشرفتی در کار نیست.» این یک زندگی «روزمره» و خالی از شور و شوق بود. او دوباره این آسایش و امنیت کامل را رها کرد تا به دنبال علاقهی جدیدش برود؛ مسیری که در نهایت به خلق همین جایگاهی شد که امروز میبینیم.
طوفان در راه است: تغییر قبل از «چک و لگد» خداوند
درس اصلی این فایل، تفکیک دو نوع تغییر است:
تغییر اجباری (روش عموم مردم): اغلب ما آنقدر در منطقهی امن خود میمانیم تا «پنیرمان» تمام شود. آنقدر صبر میکنیم تا بیماری، ورشکستگی، یا یک شکست عاطفی سنگین از راه برسد. ما منتظر «چک» خداوند میمانیم تا با درد بیدار شویم (مانند تجربهی اول مصطفی).
تغییر هوشمندانه (روش افراد موفق): اما افراد باهوش، مانند کاپیتانی که آسمان را میخواند، قبل از طوفان خود را آماده میکنند. آنها با دیدن اولین نشانههای تکراری شدن، عدم شور و شوق، یا توقف رشد، خودشان فعالانه حرکت میکنند (مانند دو تجربهی استاد).
پاداش تغییر هوشمندانه (داستان امروز مصطفی)
زیبایی این فایل در این است که مصطفی، که یک بار طعم تلخ «تغییر اجباری» را چشیده بود، این بار هوشمندانه عمل کرد. او تعریف میکند که چطور فقط سه روز پیش، احساس کرد که در کار فعلیاش به «سقف» رسیده است. این بار منتظر پسرفت نماند. از خداوند هدایت خواست تا وارد مدار بعدی شود.
و نتیجه؟ جهان «فورا» پاسخ داد. دقیقاً امروز، یک پیشنهاد کاری عالی و جدید به او شد. این پاداشِ درک کردن قانون و حرکت کردن قبل از اجبار است.
این فایل را بشنوید تا بیاموزید چطور «سقفهای» زندگیتان را قبل از آنکه به «زندان» شما تبدیل شوند، شناسایی کنید و همیشه در مسیر رشد باقی بمانید.
تمرین این قسمت:
داستان مصطفی داستان همهی ماست: رسیدن به یک خواستهی بزرگ، احساس رضایت و سپس… توقف! این «توقف بعد از موفقیت» یکی از خطرناکترین دامهای مسیر است. استاد نیز دو بار «بهشت» و آسایش کامل را رها کردند تا در این دام نیفتند.
لطفاً در کامنتها بنویسید: کدام موفقیت بزرگ در گذشتهی شما، تبدیل به «سقف» شما شد؟
- در چه مقطعی از زندگیتان (شغلی، مالی، روابطی) به یک هدف بزرگ رسیدید، احساس کردید «دیگر تمام شد» و کار کردن روی خودتان را متوقف کردید؟
- این توقف و احساس رضایت کامل، چه نتایجی (شاید حتی پسرفت، بیانگیزگی یا روزمرگی) برای شما به همراه داشت؟
و سوال مهمتر برای خودشناسی امروز شما: همین امروز، آن «بهشت امن» یا «سقف راحتی» که احساس میکنید به آن رسیدهاید و شور و اشتیاق رشد را از شما گرفته (و میدانید که باید برای عبور از آن تغییر کنید) چیست؟
تجربیات شما در مورد شکستن این سقفها، میتواند الهامبخش هزاران نفر دیگر باشد.
پاسخت را کامل در قسمت کامنتهای همین صفحه بنویس تا هم برای خودت نقشهی راه شود و هم الهامبخش دیگران.
- نمایش با مدیاپلیر کلاسیک
- فایل صوتی تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۳11MB12 دقیقه
بنام الله یکتا
سلام به استاد عزیزم و خانم شایسته مهربونم و دوستان هم فرکانسی ام
ـ توی چه مقطعی از زندگی به یه هدف بزرگ رسیدید و فکر کردید که همه چی تموم شد و روی خودتون کار نکردید؟
آخرین باری که یادم میاد من این حالت رو تجربه کرده باشم، زمانی بود که من بعد از تلاش های فراوون و کار کردن های زیاد روی خودم و باورهام یه شغل خوب با فضای خوب و همکارهای خیلی عالی پیدا کرده بودم و داشتم تلاش میکردم که روند کار رو خیلی خوب یاد بگیرم، تقریبا 4 سال بعدش که دیگه همه چی دستم بود و کار رو عالی یاد گرفته بودم چندین بار نشونه های تغییر رو دیدم اما نادیده اش گرفتم
مثلا یکیش همینی که استاد گفتن، من هم حس میکردم دیگه چیزی برای یاد گرفتن نیست، یا اینکه روزمرگی واقعااا خسته ام کرده بود و انگیزه ام رو نه تنها درمورد کار بلکه درمورد زندگی هم از دست داده بودم اما نادیده اش میگرفتم و دلیل همه اینا این بود که من کار کردن روی خودم رو بیخیال شده بودم و هیچ تلاشی هم برای تغییر نمیکردم با اینکه حتی میدونستم باید تغییر کنم!
و همین شد که من توی دوره ای از زندگیم متوقف شدم و بعدش کم کم روندم رو به پسرفت بود
متاسفانه من چون نشونه هارو نادیده گرفتم چک و لگد جهان رو هم خیلی بد خوردم و بعدش به مسیر برگشتم!
الان اما آگاهانه دارم روی خودم کار میکنم و هرروز به خودم یادآوری میکنم که سکون و کار نکردن روی خودم منو نابود میکنه! و این بار به محض روبه رو شدن با نشونه ها و تضاد ها بااااید خودم رو تغییر بدم باید هر لحظه به دنبال پیشرفت باشم و نگم دیگه همه چی خوبه و تمومه بلکه بگم نه این کافی نیست تو هنوز کامل نیستی باید هر روز برای بهتر شدن ادامه بدی
در حال حاضر بهشت امن من یا بهتره بگم چیزی که دارم همه اش نادیده اش میگیرم جسم منه! الان دارم میفهمم که چون همیشه اطرافیانم بهم گفته « بابا تو که اندامت همیشه عالیه!» باعث شده من کلا بیخیال کار کردن روی سلامت خودم باشم و فکر کنم من همیشه اندام خوبی داشتم دارم و خواهم داشت! و دیگه نه ورزش کردم نه تغذیه ام رو رعایت کردم! حتی با اینکه من از بچگی عاشق رقص بودم و هر روز چندین ساعت میرقصیدم و حتی آموزش میدادم، دیگه کلا بیخیال شدم
و کم کم دارم نشونه هاش رو میبینم که دیگه جسمم داره میگه اگه اینجوری ادام بدی حال من خوب نمیمونه!
باید علاوه بر روحم کار کردن روی جسمم و تغییرات رو هم شروع کنم
یا حتی روابطم که فکر میکنم همیشه اینجوری خوب میمونه! که اگه روی اونم کار نکنم میدونم که قراره اوضاع تغییر کنه و چیزایی ک نمیخوام اتفاق بیفته! پس باید روی اینم کار کنم
خدایا شکرت که من رو توی این مسیر قرار دادی و هر لحظه هدایتم میکنی
استاد جونم عاشقتونم