تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۳

هذا من فضل ربی

سلام به استاد عزیزم، مریم بانوی بی نظیر و دوستان هم فرکانسی نازنین.

من مدتهاست که کامنتی نذاشتم و اینم بگم چنان خیمه زدم روی کامنتهای دوستان و انقدر درّ و الماس از کامنتای دوستان به دست آوردم و از طرفی انقدر نتایج از دوره های استاد گرفتم(یکیش از بین رفتن یک بیماری بعد از 4 سال به طرز معجزه آسا) که با خودم میگم به جای نوشتن بشین فایل گوش بده و کامنت بخون ولی از اونجا که استاد تاکید زیاد دارن که از خودمون ردپایی بگذاریم تصمیم گرفتم تنبلی نکنم و این فرمایش استاد رو هم انجام بدم. حتما نوشتن کامنت هم برای من نتایج خواهداشت.

در زندگی‌ات تا‌به‌حال چند بار به هدفی رسیدی و بعد احساس کردی «دیگه تمومه»،

اشتیاقت کم شد و دست از تلاش کشیدی؟

نتیجه‌اش چی بود؟

طعم این تجربه را بارها در زندگی چشیده ام. من بعد از اینکه از دانشگاه فارغ التحصیل شدم و در آزمون استخدامی یک سازمان دولتی با رتبه یک پذیرفته شدم(18 سال پیش) از خوشحالی در پوست خود نمی گنجیدم و احساس میکردم تمام آنچه را که میخواستم به دست آوردم.

چون در آن سالها پذیرفته شدن در سازمانهای دولتی کار راحتی نبود. همزمان با قبولی در آزمون استخدامی، مقطع ارشد در دانشگاه شهید بهشتی هم قبول شده بودم برای این مقطع هم بسیار زحمت کشیده بودم اما چون اولویت من کار بود و درس خواندن همزمان با کار برایم سخت بود، بعد از یک ترم از دانشگاه انصراف دادم.

با اینکه خیلی از اساتید و دوستان بهم گفتند که داری اشتباه میکنی حیفه درستو رها نکن چند سال دیگه پشیمون میشی فضای رقابتی زیاده وباید تحصیلات بالایی داشته باشی. ولی استخدام شدن در سازمان دولتی چشم و گوش مرا بسته بود. و فکر میکردم فقط باید کار کنم و نمیتوانم همزمان درس بخوانم و انصراف دادم.

خلاصه بعد از پنج سال کار کردن و روزمرگی دچار افسردگی شدم فهمیدم که باید ادامه تحصیل بدم و فقط با درس خوندن حال من خوب میشه ولی انقدر درگیر کار و آدمها و مشکلات شده بودم که چندین بار تصمیم به استعفا گرفتم تا فرصت داشته باشم درس بخونم.

ولی جرات استعفا دادن هم نداشتم چون یه بار از دانشگاه انصراف داده بودم اونم از دانشگاه شهید بهشتی. همش فکرمیکردم دیگران درباره من چه فکری می کنند. که این دختره تا به یه هدفی میرسه دلشو میزنه و رها میکنه و حالا میخواد کارشو ول کنه.

خلاصه مدتها پیش مشاوران زیادی رفتم و همشون وقتی حال افسرده مرا می دیدند و اینکه چقدر به درس و کتاب علاقه دارم ولی کارم انقدر زیاده که نمی توانم درس بخوانم همشون میگفتند از کارت استعفا بده تا بتونی ادامه تحصیل بدی تو اشتباه کردی وارد کار شدی تو باید دنبال فضای آکادمیک و علمی باشی.

تا اینکه یه روانشناسی پیدا شد و به من گفت یه مدت با روش من روی خودت کار کن بعدش با روحیه خوب تصمیم به استعفا بگیر. تو حالت افسردگی و خشم نباید تصمیم بگیری.

الان که فکر میکنم همون مبحث مدارهاست که استاد عباسمنش توضیح داده بودند که وقتی مدارت عوض میشه و رشد میکنی خود به خود اتفاقات خوب میفته و تصمیمات درست میگیری.

من با روش ایشون روی خودم کار کردم کم کم حالم بهتر شد و تونستم در حین کار کردن درس هم بخوانم شاید باورتون نشه چنان انرژیی کسب کرده بودم که با اینکه تقریبا تمام روزهای هفته رو از صبح تا 8 شب سرکار بودم ولی وقتی از سرکار برمیگشتم خونه بعد از کمی استراحت تا نیمه های شب گاهی هم تا خود صبح درس میخواندم وبعد می رفتم سرکار.

بعد از 4 ماه درس خواندن تونستم با رتبه 14 رشته علوم اعصاب دانشگاه شهید بهشتی قبول بشم. در اوج ناباوری برای مشاورم و دوستانم که چجوری من این کار رو انجام دادم. منی که تک بعدی بودم و فقط یه کار از من بر میومد. حالا بدون استعفا دادن از کار درس هم خواندم و یه دانشگاه خیلی خوب قبول شدم.

خلاصه از ارشد علوم اعصاب با معدل بالا فارغ التحصیل شدم و تصمیم به ادامه تحصیل داشتم در خارج از کشور. کلی مقاله داشتم و کلاس زبان میرفتم و… و به هدفم که مهاجرت بود نزدیک شده بودم. از دید همه موفق بودم. کار دولتی که داشتم و یک فرد باسواد و بسیار مشتاق پیشرفت هم بودم. ولی نمی دانم غرور بود چی بود که یهو انگیزمو از دست دادم و گفتم چه کاریه بخوام مهاجرت کنم من که ایران کار دارم و در نهایت از ادامه تحصیل در خارج از کشور منصرف شدم.

البته اتفاقات بسیاری هم افتاد. قبولی در مقطع دکترا در یکی از دانشگاههای ایران و دوباره نرفتن که در فرصت دیگر توضیح خواهم داد.

این بار بعد از سه سال دچار افسردگی شدم که چرا منی که انقدر به مطالعه علاقه مند هستم و انقدر فضای علمی و پژوهش را دوست دارم چرا بعد از رسیدن به اون نقطه رها میکنم. دوباره تصمیم به درس خواندن گرفتم. دیگر با تجربه شده بودم که میتوان هم کار کرد و هم درس خواند و در دانشگاه دولتی شاگرد اول شد. شاید باورتون نشه این بار رشته مدیریت دولتی در مقطع ارشد و دوباره در دانشگاه شهید بهشتی قبول شدم با رتبه 56. و اینم بگم پارسال با درجه عالی از بهشتی فارغ التحصیل شدم.

و چند بار هم بعد از رسیدن به هدف،

به‌جای توقف، هدف تازه‌ای انتخاب کردی و مسیر رشدت را ادامه دادی؟

اون بارها چه تفاوتی با دفعات قبل داشت.

چیزی که این رها کردن ها و دوباره ادامه دادن ها برایم به ارمغان آورد اینه که من خودمو شناختم که حال خوب من فقط بستگی به این داره که به روز باشم به دنبال مهارت و کسب علم باشم. به محض اینکه میرم تو لاک خودم و مشغول روزمرگی و کار یکنواخت میشم افسردگی و بی انگیزگی سراغم میاد. پس نباید درجا بزنم و فقط ادامه بدم.

حالا بگم براتون که این همه درس خوندن برای من چه فایده ای داشت.؟

من اکنون به عنوان یه عضو تاثیرگذار در محیط کارم هستم. در قسمتهای مختلف از من کمک میگیرند با اینکه تحصیلات دانشگاهی اون قسمت را ندارم. جدیدا هم دارند یک سری آموزشایی به من میدن که یه شغل بسیار سطح بالا را به من بدهند و البته آن هم به این دلیل است که میگن انقدر تو مهارت داری و نرم افزارهای مختلفی بلدی که حیفه تو این ردیف شغلی بمونی.

خلاصه من این سبک زندگی رو سرلوحه کار خودم قرار دادم که تا میتونم مهارت کسب کنم و الانم دارم روی یادگیری علم داده کار میکنم که کنار شغل کارمندی هم بتونم برای خودم یه بیزنسی تو این حیطه راه بیندازم.