تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۴

به نام خدایی که همیشه یه راهی جلو پامون می‌ذاره

سلام به استاد بزرگوار و ارزشمندم دراین مسیرزیبای رشدوپرورش شخصیتی،سلام به مریم جان عزیزم وتمومی دوستان هم مسیرم دراین پروژه ی ارزشمند…

سلام به خودم…

به زنی که هرچند خسته شد، ولی هیچ‌وقت جا نزد.

به قلبی که خسته شدولی خاموش نشد

به منی که توی هزار تا تاریکی، باز دنبال یه ذره نور بودم.

این روزا دارم بهتر از همیشه می‌فهمم که حرف استاد چقدر درسته:

هیچ‌وقت اوضاع اون‌قدر بد نیست که نتونی کاری بکنی.

چون واقعاً هر لحظه‌، با افکار و احساسم دارم آینده‌مو می‌سازم.

بعد از زایمانم، یه دوران سختی شروع شد…

از بیرون همه‌چی قشنگ بود، خونه‌مون مرتب، بچه‌مون سالم، زندگی‌مون آروم…

ولی درونم یه چیزی کم بود، یه خلأ بزرگ.

انگار از خودم جدا شده بودم، از اون زنِ پرعشقِ قبلی.

کم‌کم بین من و همسرم یه دیوار نامرئی شکل گرفت.

نه دعوا داشتیم، نه حرف بدی، ولی سکوت…

یه سکوت سرد و سنگین که هر روز ضخیم‌تر می‌شد.

اون تو دنیای خودش زندگی می‌کرد، منم تو دنیای خودم.

زیر یه سقف بودیم ولی خیلی دور از هم.

دلم برای صمیمیت‌هامون تنگ شده بود،

برای نگاه‌های عاشقونه، برای خنده‌های دونفره، حتی برای دعواهای عاشقونه‌مون.

ولی حالا فقط بی‌تفاوتی مونده بود و لجبازی‌های کوچیک و بی‌معنی…

از اون طرف، وقتی حالم افسرده بود و فرکانسم پایین،

انگار اوضاع بیرونم هم باهام هم‌فرکانس شده بود.

آدمایی وارد زندگیم شدن که اهل دخالت و تجسس بودن،

هی سوال، هی فضولی، هی قضاوت…

هرکدوم یه جوری تو زندگی من سرک می‌کشیدن.

حرف‌هاشون پر از سوء‌برداشت بود، پر از تعبیر اشتباه و کنایه.

اون‌قدر که بعضی وقتا از توضیح دادن خسته می‌شدم.

از اینکه بخوام ثابت کنم کی هستم و چه نیتی دارم، واقعاً دل‌زده شده بودم.

از یه طرف فاصله‌ی من و همسرم، از یه طرف دخالت‌های بی‌جا،

همه‌چی دست به دست هم داده بود تا هوای خونه‌مون سنگین بشه.

انگار یه ابر غم بالای سرم بود که نمی‌خواست کنار بره.

اما حالا که به اون روزا نگاه می‌کنم، می‌بینم همه‌ی اون اتفاقا نشونه بودن،

یه زنگ بیدارباش از طرف خدا… که می‌گفت:

«صفا، وقتشه بلند شی، وقتشه فرکانست رو عوض کنی.»

و دقیقاً همون موقع بود که اون نشونه‌ی قشنگ اومد…

یه روز توی اوج خستگی، وقتی حتی حس گریه هم نداشتم،

یهویی صدای خنده‌ی بچه‌م توی خونه پیچید.

با اون نگاه معصوم و شیطنتش، بین من و پدرش نگاه کرد و خندید.

همون لحظه یه چیزی توی دلم لرزید.

اشک از چشمم اومد بی‌اینکه بخوام.

انگار خدا از زبون بچه‌م داشت می‌گفت:

«صفا، هنوز می‌تونی همه‌چیزو درست کنی… فقط باید از خودت شروع کنی.»

و یادم اومد این آیه‌ی قشنگ از قرآن که می‌گه:

«بی‌گمان با هر سختی، آسانی هست.»

یعنی درست همون جایی که داری درد می‌کشی، یه دونه‌ی آرامش هم کاشته شده… فقط باید پیداش کنی.

از همون روز تصمیم گرفتم یه کاری بکنم.

شروع کردم دعاهای عاشقونه نوشتن برای خودم و همسرم روی وایت‌برد.

هر صبح با نیت عشق بیدار می‌شدم، حتی اگه اون سرد بود.

هر شب قبل خواب یه “خدایا شکرت” کوچیک از ته دلم می‌گفتم.

اوایلش سخت بود…

انگار دارم توی تاریکی راه می‌رم، ولی می‌دونستم تهش یه نوره.

کم‌کم دیدم یه چیزایی داره عوض می‌شه.

اول توی خودم…

آروم‌تر شدم، مهربون‌تر، صبورتر.

و وقتی درونم آروم شد، بیرونم هم کم‌کم تغییر کرد.

اونم شروع کرد نرم‌تر شدن.

یه حرف کوتاه شد دو تا جمله، یه سکوت شد یه خنده،

یه نگاه شد یه بغل.

انگار دوباره “ما” شدیم، نه “من و اون”.

اون روزا فهمیدم واقعاً ما گذشته‌مون نیستیم.

ما هر لحظه با حال درونمون داریم آینده‌مون رو می‌سازیم.

وقتی فرکانست عشق و آرامشه، دنیا هم همونو برمی‌گردونه.

وقتی توی دل ترس و غصه داری، بیرون هم همونو می‌بینی.

همه‌چی از درون خودم شروع شد.

الان که به اون روزا فکر می‌کنم، با اینکه سخت بودن، ولی از ته دل بابتشون شکرگزارم.

چون باعث شدن خودم رو پیدا کنم، یاد بگیرم منتظر “تغییرِ اون” نباشم،

بلکه “خودم” شروع‌کننده‌ی عشق باشم.

حرف آخر از دل

الان می‌دونم حتی اگه توی عمیق‌ترین دره‌ی زندگی باشی، بازم یه راهی برای بالا رفتن هست.

کافیه یه‌کم نگاهت رو از مشکل برداری و بذاری روی خدا.

اون همیشه منتظره تا فقط یه تصمیم بگیری.

یه تصمیم کوچیک، ولی از ته دل… برای عشق، برای ایمان، برای شروع دوباره.

و من حالا که به خودم نگاه می‌کنم، به زنی که از دل افسردگی و سکوت، دوباره جون گرفت،

می‌گم:

آفرین صفا!

تو دوباره به خودت برگشتی.

همین یعنی نجات، یعنی تولد دوباره، یعنی ایمان واقعی به خدایی که همیشه کنارت بوده.

و حالا دیگه مطمئنم:

تا وقتی عشق و ایمان توی دلم زنده‌ست،

هیچ دره‌ای نمی‌تونه منو نگه داره…

چون هر دره‌ای، فقط یه پلِ پنهونه برای رسیدن به قله

این مسیرادامه دارد…