تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۵

به نام خداوند بخشنده مهربان

ای نام تو بهترین سرآغاز

بی نام تو نامه‌کی کنم باز

ای یاد تو مونس روانم

جز نام تو نیست برزبانم

خداوندا هدایتم کن در این مسیر ،که گام برداشتم ،قدم ها را بردارم .

گام 5،از پروژه تغییر را در آغوش بگیر

گفتگو با منصوره عزیز

تو یک سالی که بعد از فارغ التحصیلیم بود یک سال واقعا توی خونه موندم و به این فکر کردم که من باید تغییر کنم آخه من بشوم یک وکیل یک وکیلی که خوشحال نیست به چه دردی می‌خوره

گیرم که من خیلی هم پولدار بشم،از طریق نقاشی هم من می‌تونم خیلی پولدار بشم.

و خیلی درگیر بودم با اینکه شرایط خونه ما شرایط خیلی خوبی بود من به بابام می‌گفتم می‌خوام برم

و خیلی هم به استقلال مالی داشتن،اهمیت می‌دادم.

دوست نداشتم به خاطر اینکه از بابام پول می‌گیرم افکارشم زندگی من رو شکل بده.

من هم می‌خواستم راه مستقل خودم رو برم.

و روزانه واقعاً به من پول می‌داد ولی من اصلاً راضی نبودم از این شرایط و یک روز تصمیم گرفتم برم گالری نقاشی‌ خودم رو بزنم.

و هیچ پولی هم نداشتم ولی یه آرزو داشتم یه آرزوی خیلی بزرگ که اینقدر برام هیجان انگیز بود،که واقعاً شب و روز خوابش رو می‌دیدم بهش فکر می‌کردم ،فکر می‌کردم که این کاریه که من باید بکنم.

و من روزها با اینکه پول نداشتم می‌رفتم در بنگاه،ها ها و می‌رفتم جاها رو می‌دیدم

که من می‌خوام گالری بزنم اصلاً هم پول نداشتم

یه روز یه جایی رو پیدا کردم،و به بابام گفتم دو میلیون پول پیش می‌خوام.

ولی بابام دومیلیون را به من نداد.

با یه دختر تو کلاس نقاشی آشنا شدم که اون گالری نقاشی داشت ،و دوستم گفت یه خانمی هست اینجا که یه گالری نقاشی داره و و تو می‌خوای بیای اینجا.

و یک گالری بود که همه چیزش آماده بود،و من همیشه تو رویاهام بود که یک گالری داشته باشم که،دور تا دورش شیشه‌ای باشه.

و من می‌خواستم فقط کارو شروع کنم، و شروع کردم.

و همون لحظه سه نفر اومدن ثبت نام کردند.

چیزی که می‌خواستم و تصمیمی که گرفتم بدون هیچ پشتوانه‌ای.

اون روز 50 هزار تومان داشتم که بابام بهم داده بود و اون رو صرف تبلیغات اونجا کردم.

و بعد از شش هفت ماه که اینجوری کار کردم برای خودم مستقل شدم.

و درآمدم از بابام بیشتر شده بود.

و مسیر ادامه پیدا کرد،و از همون روز اول که شروع کردم یک هزار تومان از بابام نگرفتم.

و همیشه من به جهانی شدن فکر می‌کردم،و به این فکر می‌کردم که همه جای دنیا نمایشگاه بزنم.

از 5 سال پیش اومدم ایتالیا،توی دانشگاه درس می‌خونم و و در 35 سالگی من تور نقاشی امرا زدم اینجا.

اولش اضطراب‌ها و ترس‌ها و اینکه هر لحظه فکر می‌کردم من ماه دیگه و اتفاق می‌افتاد و می‌رفت جلو و می‌رفت جلو.

حالا از این طرف می‌خوام بگم جایی که ما تغییر نمی‌کنیم

وقتی که اومدم اینجا دیدم که اینجا چقدر متفاوته سبک‌های نقاشی و چقدر جلوتر از ما هستند

و دیگه نتونستم کار کنم،و فروشم را از دست دادم و استپ کردم من رفتم توی اون حالت افسردگی.

از دو سال پیش با شما آشنا شدم و اون موقع بود که شروع کردم پکیج‌های شما رو گوش کردن و حرف‌های شما رو گوش کردن.

12 قدم را شروع کردم به گوش کردن،و خیلی اتفاقات خوبی،شروع شده برام.

می‌خوام بگم که وقتی هم که می‌ایستی،همه چیز هم با تو می‌ایسته.

و گفتم که خدایا تو فقط تو ایران نیستی اونجا هم من رو حمایت می‌کنی.

پاسخ استاد:

ببین چقدر قانون یکیه،همه ماها که مسیر یکسان را رفتیم،تجربیات یکسان داریم.

وقتی که آدم حرکت می‌کنه،

چی میشه که اصلاً آدم حرکت می‌کنه؟

مگر اینکه باور داشته باشه که نتیجه می‌گیره,که حرکت می‌کنه.

وقتی که منصوره جان حرکت کرده،و رفته و پیگیری کرده،و دست خالی به بنگاهی رفته،

باورهایی که باعث میشه که حرکت کنی رو،داری هی ادامه میدی،درهایی باز میشه،که اصلاً قبلاً آدم نمی‌دونه،که اصلاً وجود داره.

و کار کنه و با صفر و با هیچی شروع کنه،به کار کردن و بعد پیشرفت کند

و این اتفاقات همش به خاطراون حرکت اون ایمانیه که پشتش بود .

و حتی گفت که من می‌خوام برم جهانی کار کنم و اتفاقات به شکلی بیفته ،که مهاجرت کنه به ایتالیا.

وقتی که آدم حرکت می‌کنه با ایمان،و با باور و ادامه میده،درهایی باز میشه که اصلاً شما نمی‌دونید وجود داره.

این ذهن منطقی ما،ممکنه بگه چطور،به خاطر همین ما باید چطور رو بزاریم کنار.

بگی من نمی‌دونم خدا می‌دونه،چطور

من فقط می‌دونم که باید سمت خودم رو انجام بدم خدا هم سمت خودش رو بلده که انجام بده.

بعد درها باز میشه و حرکت می‌کنه.

به همون شکلی که منصوره گفت من با دست خالی شروع کردم،اگر فکر کنه، اگر به یاد بیاردکه اون گالری

اون جایی که بوده اون فضایی که بعداً ایجادش کرده و بعداً رشد کرده و شده جز بهترین های ایران،و جز پردرآمدترین‌های ایران،

اگر فکر کنی که چطور به اونجا رسیده و چطور اون اتفاق رخ داده،واگر این داستان را بگه به خودش بارها و بارها و بارها وبارها،وبنویسد و در موردش با خودش صحبت کنه وبشیند تایپ کنه،داستان رو

و بشینه نقاشی در موردش بکشه،هر کاری که می‌تونه به یادش بیاره.

که تو یک بار از صفر رسیدی به این نقطه و همون مسیره همون باورها همون شور و شوق همون عزت نفس همون خودباوری همون ایمان همون مسیرو دوباره باید تکرارش کند.

به همین دلیل میگم کسی که توی حوزه‌ای موفق شده،خیلی راحت‌تر می‌تونه موفق بشه توی حوزه دیگری.

چون الگوها رو داره

چون می‌دونه از چه مسیری حرکت کرده

چه نگاهی داشته

فقط ما فراموش می‌کنیم یا ممکنه دوباره یادمون بره یا ممکنه تحت تاثیر عوامل بیرونی قرار بگیریم

ولی اگر بتونه،همون داستان‌ها رو برای خودش تکرار کنه،و بگه و بنویسه و میلیون‌ها بار تکرار کنه برای خودش.

و گفته بودم که من هرگز چیزی را نمی‌فروشم برای اینکه مسائلم رو حل کنم.

گفتم من باید بتونم خلق کنم.

و گفتم میایم می‌سازیم و همون مسیر که تو ایران رفتم و نتیجه گرفتم همون مسیررو میام بهبودش میدم،کارهاشو می‌کنم و یک سری مسائل هم بود.

ولی من اینجوری هی برای خودم مرور می‌کردم،که همون مسیرو که من اونجا،تونستم رشد کنم همون رونده کشورش عوض شده ،من باید همون کارو انجام بدم.

خیلی هم تضاد هست، ولی من هی به خودم این‌ها رو می گفتم که اگر اونجا تونستم اینجا هم می‌تونم .

یعنی به یادآوری موفقیت‌ها و به یادآوری،مسیری که باعث شد به او موفقیت برسیم خیلی کمک می‌کنه که موفقیت‌ها رو ادامه بدیم خیلی کمک می‌کنه بزرگتر بشیم.

و این بار خیلی براش راحت‌تره چون یک بار از این الگو ای تو ایران استفاده کرده تو ایتالیا نتیجه گرفته از ازش حالا اومده امریکا،اینجا دیگه اصلا براش به سختی ایتالیا نخواهد بود .

چون یکبار این مسیر را رفته ،این اعتماد به نفسی که داره

چون ذهن اینجوریه دیگه،چون وقتی که شما نتیجه می گیری،می تونی ذهنت را قانع کنی.

می تونی بگی ،همون جوری که ،اونجاتونستم اینجا هم.

چون ذهن شروع می کنه ،میگه که اونجا …

بعد آدم باید بتونه ،به خودش به یاد بیاره،که تو اصفهان هم می‌گفتند نمیشه،خیلی شرایط نشد بود.

ولی برای من شد.

بنابراین اینجا هم همونه،اینجا هم می‌تواند بشود،به شرطی که من بتوانم همون نگاه،همون باور،و مهمتر از همه،همون شور و شوق،شور و شوقی که باعث شد تو بلند بشی،با دست خالی بری بنگاه.

شوقی که باعث شد تو با هیچی شروع کنی،بری بگردی دنبال،جا .

به خودت نگاه کن آیا اون شور و شوق،را توی میلان داشتی،که باعث بشه بدون اینکه ایتالیایی صحبت کنی با دست خالی بتونی،یک سری کارها را بکنی.

نه ،این‌ها را به خودت بگو

شور شوقی که باعث میشه اعتماد به نفس ایجاد بشه باعث حرکت بشه اون حد از اشتیاق اون حد از اینکه من می‌خواهم بشود.

خدایا شکرت برای کمکم در نوشتن این صحبت های ارزشمند.