تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۶

با نام و یاد فرمانروای مطلق جهان

سلام به استاد خوبم، خانم شایسته عزیزم و همه‌ی دوستان مهربونم.

واقعاً این سؤال‌ها و فکر کردن به جواب‌هاشون فوق‌العاده‌ست و عمیق‌ترین مسیر خودشناسی رو برامون باز می‌کنه.

این‌که بفهمیم خودشناسی مهم‌ترین کار زندگیه، برای من سال‌ها طول کشید.

تا مدت‌ها اصلاً نمی‌فهمیدم چرا این موضوع این‌قدر اهمیت داره.

تصورم این نبود که خودم عامل اصلی موفقیت و خوشبختی‌هام باشم.

همیشه فکر می‌کردم دنیا باید تغییر کنه تا من به خواسته‌هام برسم.

نوک پیکان تقصیر و انتظار به هر سمتی بود جز سمت خودم.

اما کم‌کم، با هر قدمی که به سمت شناخت درونم برداشتم، انگار مدارم بالاتر رفت.

از وقتی سعی کردم خودم رو به‌عنوان بخشی از انرژی منبع ببینم و ارتباطم با خداوند رو ترمیم کنم، به‌تدریج دیدم که روابط اطرافم تغییر کرده.

آرامش وارد رابطه‌هام شد؛ تنش‌هایی که قبلاً دائم همراه من بود، تقریباً محو شد.

منِ همیشه درگیر در زندگی شخصی، کاری، خیابون، بازار، الان یادم نمیاد آخرین بار کی با کسی بحث کردم.

اون همه جدل بر سر حقم، گرون‌فروشی، رانندگی بد یا هزار تا موضوع ریز و درشت، جاشو داده به گفت‌وگوهای محبت‌آمیز و تشکرهای ساده.

رابطه‌م با خانواده همسرم عالی شده.

با خانواده خودم خیلی بهتر.

با همکارها با صبر بیشتری برخورد می‌کنم.

با دوستانم شیرین‌تر و نزدیک‌تر شدم.

و از همه مهم‌تر، رابطه‌م با خداوند…

حضورش رو کنارم حس می‌کنم؛ مثل یک دوست واقعی، یک همراه همیشگی.

سعی می‌کنم شاکرتر باشم و جالبه که آدم‌ها هم نسبت به من شاکرتر شدن.

تعریف کردن از دیگران رو بیشتر کردم و می‌بینم که لطف‌ها چند برابر برگشته.

آدم‌ها رو دستی از دستان خدا می‌بینم.

تلاش کردم قضاوتم کمتر بشه، هنوز پاشنه‌آشیل بزرگمه اما هر روز یک قدم بهتر.

غیبت‌هام خیلی خیلی کمتر شده، گرچه هنوز گاهی اتفاق می‌افته.

بخشش بیشتری دارم و در مقابل، بخشش بیشتری هم دریافت می‌کنم.

توقع‌هام رو کمتر کردم و همین کار باعث شده توقعات نابجا هم ازم کم بشه.

این تغییرات کاملاً نرم، آرام و تدریجی بوده.

هرچقدر من رشد می‌کنم، انگار آدم‌های اطرافم هم در مواجهه با من بهتر می‌شن.

آدم‌هایی که کاملاً از زندگیم حذف شدن خیلی کم بودن، ولی انگار هر کسی که مونده، خودش یا رفتارش تغییر کرده.

همسرم به شکل جادویی عوض شده.

مادرم آرام‌تره.

خواهرم که هم مسیریم با هم و رابطه‌مون فوق‌العاده‌ست.

و جهان هم یکی از افراد نزدیک رو که فاصله‌ی فرکانسی زیادی با هم داشتیم، بی‌هیچ تنشی از زندگی من خارج کرد.

اما یه بخشی هست که حس می‌کنم هنوز جای کار داره: مهاجرت.

با این‌که خیلی روی خودم کار کردم و واقعاً خودم رو لایق زندگی در شرایط بهتر می‌دونم، اما این موضوع بیش از دو ساله که معطل مونده و هنوز خبری از ویزامون نیست.

نمی‌دونم واقعاً ترمزی درون من هست یا زمانش باید برسه.

با این‌که از زندگی‌م اینجا لذت می‌برم و هر روز زیبایی‌های ایران رو بیشتر می‌بینم، اما نگرانی مهاجرت همیشه گوشه‌ی ذهنم هست.

از خداوند می‌خوام کمکم کنه و مسیر درست رو نشونم بده.

در پناه رب‌العالمین باشید