تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۶

بنام خدای بخشنده و مهربانم

سلام به استاد عزیز و استاد مریم جان شایسته و دوستان نازنینم

استاد جانم  من چندین و چند بار بوده که  متوجه شدم با آموزشهای شما  واقعاً تغییر کردم

و میخوام دو مورد رو بگم

از خداوند درخواست  هدایت و  کمک می کنم که بتونم اونچه رو که باید بگم

یکیش امروز و یکی دیگه اش اواخر بهار سال 1401 بوده..

امروز برای ساعت 10 صبح وقت داشتم از  دندونپزشکی داشتم برای ادامه  کار دندونام

استاد جانم من نه تنها سر وقت رفتم  که ده دقیقه هم زودتر رسیدم

دیدم جلوی آسانسور  چند نفر منتظرن، سریع از پله ها بالا رفتم تا طبقه دوم  و رفتم   دیدم فقط سه تا از  خانمهای مسئول  پاسخ به مراجعین  تازه اومدن   و هنوز لباس فورمشون رو هم نپوشیدن  و هیچ  کسی هم هنوز نیومده بود تمام صندلیها خالی بودن

رفتم جلوی کانتر به هر سه تاشون سلام صبح بخیر گفتم و  اسمم رو به یکی از  دختر خانمهای مسئول  گفتم و ایشون گفت دکتر آقایی هنوز نیومده ولی سر ساعت ده میاد لطفاً چند دقیقه بفرمایین  بشینین تا دکتر بیاد، بعد من ازش پرسیدم راستی من اسم شما رو نمیدونم چیه ایشون هم لبخندی زد و اسمش رو گفت و منم تشکر کردم  و اومدم رو صندلی نشستم و و شروع کردم به نوشتن همین کامنتم

استاد جانم اونجا همه منو میشناسن  و من هم ادنها رو میشناسم

بعضیهاشون همونایی هستن مثل خانم کوهی که  یازده سال پیش که پنج تا دندون  ایمپلنت گذاشتم هم بود و ایشون همونیه که تویکی از کامنتهام گفتم امسال که رفته بودم همونجا پیش دکتر رکنی برای جراحی و کارهای ترمیم لثه و خواستم با دکتر که پیراهن هاوایین تنش بود عکس یادگاری بگیرم، بمن گفت گوشیتونو بدین من براتون بگیرم و هروقت منو ببینه خودش بمن سلام میکنه، اسم ایشون رو هم نمی دونستم و امروز ازش پرسیدم..

بعد دوسه دقیقه یک آقای خنده روی خیلی محترم میانسالی اومد داخل که بعداً از صحبتهاش متوجه شدم بار اوله که اینجا اومده و بازنشسته ارتش هستش

  و رفت جلوی کانتر.. و اینقدر قشنگ و با احترام

با خانم امینی  صحبت کرد که من واقعاً لذت بردم

ایشون به خانم امینی  گفت

سلام صبح شما بخیر

خانواده ی محترم خوبن؟! وو..که من همونجا پاشدم رفتم پیشش و ایشون تا منو دید سلام و صبح بخیر گفت و منهم گفتم یعنی هر دو همزمان با هم گفتیم و بعد بهش گفتم

واقعاً تحسینتون میکنم و چقدر لذت بردم از اینکه اینقدر قشنگ  صحبت می کنین من هم تقریباً  این مدلی صحبت میکنم ولی نه به قشنگی شما!!!

برای اینکه به بقیه چیزایی که میخوام بگم برسم از چیزهای خیلی زیبایی که ایشون هم گفت صرف نظر می کنم…

تا دوباره اومدم روصندلی نشستم خانم ریوندی منو صدا کرد که ببینم چکار داره گفت بفرمایین داخل! گفتم مگه دکتر آقایی اومد؟ گفت بله سر ساعت ده اومد  گفتم عجب چطور من ندیدم؟ و متوجه شدم که همون موقع که داشتم با اون آقا صحبت می کردم  دکتر اومده  و رد شده و رفته قسمت مخصوص کار با دستگاه ها..

استاد جانم من این آنتایم بودنم  رو بارها و بارها و بارها از شما شنیدم  و سعی کردم یاد بگیرم مثل شما باشم   هر بار یه ذره بهترهی ذره ذره بهتر شدم خدارو صدهزاران بار شکر بقیه کار دندونپزشکیمو به امید خدا بعداً میگم…

مورد دوم

وقتی بود که در یکی از سفرهایی که من و همسرجان رفته بودیم کانادا دیدن بچه هامون

و یه روز صبح که خونه نسیم جان در تورنتو بودیم که یه برج مسکونی چندین طبقه است 

و نسیم جان سر کار بود و من و همسر جان و علیرضا جان  خونه بودیم،

من و همسرم تصمیم گرفتیم بریم دوچرخه سواری و دوتا دوچرخه ی نسیم جان و علیرضا جان رو از پارکینگ برداشتیم و جلوی برج سوار شدیم

ایشون دوچرخه سواری رو خیلی خوب بلده ولی من تازه یه کمی یاد گرفته بودم

برج مسکونی که نسیم جان اینا توش زندگی می کنن موقعیتش جوریه که نزدیک آخر خیابونه و یه ذره جلوتر می پیچه به خیابونی که عمود بر اون هستش

یه کمی که رفتیم   باید از خیابون میرفتیم اون سمتش بعد من جا موندم و ایشون البته متوجه نشد و به مسیرش ادامه داد

بعد هم که پیچ بود و جوری نبود که ببینمش

وقتی که به پیچ رسیدم ناگهان دیدم  دوچرخه ایشون یه وری روی زمین افتاده وایشون هم کنار خیابون  نشسته و انگار یه دستمالی چیزی دستشه و رو پیشونیش گذاشته و کف خیابون که آسفالت بود  یه عالمه خون ریخته!!!

وااای همین الانم از یاد آوریش ضربان قلبم شدت گرفته..

از دوچرخه  پیاده شدم و رفتم پیشش که ببینم چی شده

استاد جانم قلبم آروم بود و مضطرب و نگران نشدم

که خدا رو شکر دیدم داره حرف میزنه و هشیاره و ماجرا رو برام تعریف کرد

بعد گفتم خدایا خودت حفظش کن حالا من چیکار باید بکنم و بدو بدو رفتم خونه دوچرخه ای که سوارش بودم رو گذاشتم پارکینگ و رفتم خونه و ماجرا رو برای  علیرضاجان گفتم و بهش گفتم بریم شما دوچرخه ای که بابایی سوارش بودن رو ببر تو پارکینگ و به مامانت هم زنگ بزن قضیه رو بهش بگو ببین چی میگه فقط  زود باش  هرچی سریعتر بهتر..

و خودم هم دوباره برگشتم پیش همسرجان و ایشون گفت که سر پیچ تعادلش بهم خورده  و با دوچرخه افتاده و کنار پیشونیش به  آسفالت سفت و زبر خیابون خورده وبعد هم کسانی که مسئول همون برجی که جلوش افتاده بوده دیدنش و سریع اومدن  و براش یه عالمه باند آوردن و به اورژانس هم زنگ زدن که بیاد…

و سخن کوتاه کنم که به بهترین و زیباترین شکل خداوند  که قربونش برم این مسئله رو برامون مدیریت کرد

الهی میلیاردها بار شکر

و این در حالی بود که دوسه روز بعدش همسرجان بلیط برگشت داشت

و باز هم خدا رو میلیاردها بار سپاس که چند هزار دلار رو نزاشت که پرداخت کنیم و ایشونو کمک کردیم بیاد خونه و نزاشت به کلینیک مراجعه کنیم که بگن تا دوسه هفته دیگه باید بمونه…

و با چندتا باند و ضدعفونی کننده و یه جعبه

چسب زخم سر و ته قضیه رو جمع کرد…

الهی صدهزاران بار شکر برای یک صلات دیگه

خدا رو میلیاردها بار شکر برای همه ی نعمتهاش

که یکی از خیلی قیمتیها وخیلی بزرگترینهاش نعمت وجود شما استاد عزیزم تو زندگیمه

استاد جانم بینهایت از شما سپاسگزارم

خداوند هرآنچه خیر و خوبی در دنیا و آخرت هست بشما عطا کنه

عاشقتونم

به امید دیدارتون در بهترین زمان و مکان