تغییر را در آغوش بگیر | قسمت ۷

با سلام خدمت استاد گرامی و عزیز و خانم شایسته مهربان و تمام عزیزان در این مسیر الهی

تمرین جلسه 7

1. هدف یا خواسته بزرگ من چیست؟

هدف بزرگی که برایش تلاش می‌کنم، ساختن یک مسیر پایدار و قدرتمند در کسب‌وکارم، (به‌خصوص در حوزه واردات و پروژه‌های صنعتی) در کشور جدیدی که مهاجرت کرده ام، و در نهایت رسیدن به سطحی از استقلال مالی و حرفه‌ای و زمانی که همیشه آرزویش را داشته‌ام.

2. چگونه نشانه‌های اولیه و «جوانه‌های کوچک» را می‌بینم؟

برای اینکه وسط راه عجول نشوم، یاد گرفته‌ام نشانه‌های کوچک را جدی بگیرم: یک مشتری جدید، یک پیشرفت کوچک در مذاکره با یک شرکت خارجی، یا حتی یک ایدهٔ تازه هنگام قدم زدن. این‌ها مثل چراغ‌های مسیر هستند. هر بار که یکی از این چراغ‌ها روشن می‌شود، به خودم یادآوری می‌کنم که این‌ها سرمایه‌ی آینده‌اند، نه اتفاقات بی‌ارزش.

3. چگونه با بزرگ کردن این موفقیت‌های کوچک، انگیزه و ایمانم را نگه می‌دارم؟

من این جوانه‌های کوچک را بزرگ می‌کنم؛ نه برای فریب خودم، بلکه برای ساختن انرژی. وقتی یک ایده جدید برای پروژه پیدا می‌کنم، یا یک ایمیل مثبت از تأمین‌کننده‌ای دریافت می‌کنم، یا حتی وقتی احساس آرامش می‌کنم بعد از یک روز سخت، برایش شکرگزاری می‌کنم. این کار باعث می‌شود باور کنم که در مسیر درست هستم و نتایج بزرگ(درخت تنومند) در راه‌اند. این نگاه، من را از عجله و ناامیدی حفظ می‌کند.

4. تجربه‌ای از گذشته: جایی که صبر نتیجه را چند برابر کرد یا عجله من را عقب انداخت

در گذشته دو تجربه برای من مثل «امتحان واقعی صبر» بودند: یکی در کسب‌وکارم و دیگری در مسیر مهاجرت.

در کار، پروژه‌های بزرگی بود که انجامشان از دست من برنمی‌آمد مگر این‌که تمام کارهایی را که در توانم هست انجام بدهم و بعد صبر با امید داشته باشم. دقیقاً همین تجربه را بارها لمس کردم؛ مثلاً زمانی که برای بستن یک قرارداد بزرگ صنعتی همه مذاکره‌ها، مستندسازی‌ها، پیگیری‌ها و ارتباطات لازم را انجام داده بودم، اما بعد از آن دیگر توپ در زمین من نبود. آن‌چه لازم بود «صبر فعال» بود ، یعنی با امید و باور (به پاسخ دادن سیستمی خداوند)، منتظر نتیجه بودن. هر بار که این رویکرد را حفظ کردم، پروژه‌ها یکی‌یکی به ثمر رسیدند؛ حتی بعضی‌شان خیلی بهتر و بزرگ‌تر از آن‌چه انتظار داشتم.

در مسیر مهاجرتم هم همین‌طور بود. تقریباً یک‌سال طول کشید. من تمام مراحل، مدارک، آزمون‌ها و پیگیری‌هایی که از دستم برمی‌آمد را انجام دادم، و بعد باید منتظر می‌ماندم. این انتظار طولانی گاهی سخت و فرساینده بود برام، اما یاد داد که اگر پایه‌ها را درست بسازم، نتیجه بالاخره خودش را نشان می‌دهد. وقتی بالاخره مهاجرت نهایی شد، ارزش تمام روزهای صبر و استرس را داشت.

حاصل این تجربه‌ها برای من یک درس مهم بود:

وقتی هدفی دارم، کارهایی که در توان من است رو کامل انجام میدم و بقیه مسیر را با باور و صبر به دست، زمانبندی خدا می سپارم و این ترکیب همیشه نتیجه می‌ده. مسیر زندگی مانند یک پازل بزرگه که ما اقدامات کوچک و مستمر را انجام میدیم برای رسیدن به خواسته هامون، و تیکه های کوچک پازل را کنار هم می چینیم ،بعد که پازل تمکیل میشه ،از بالا که نگاه میکنیم به این مسیر، می بینیم که هر نتیجه، دقیقا در بهترین زمان و مکان خودش برای ما اتفاق افتاده که البته شانسی نیست، زمان بندی خداوند همیشه دقیق تر، بهتر و جامع تر از هر برنامه ریزی عمل میکنه. فقط کافیه ایمان واقعی داشته باشیم و عمل کنیم.