در این گفتگوی شنیدنی، استاد عباسمنش به یکی از اساسیترین قوانین موفقیت میپردازد: تفاوت حیاتی بین «صبر» و «عجله».
بسیاری از ما کار را شروع میکنیم، روی خودمان کار میکنیم، اما چون نتایج بزرگ را بلافاصله نمیبینیم، نا امید شده و مسیر را رها میکنیم. استاد توضیح میدهد که مشکل، «عجول» بودن ماست. ما فراموش میکنیم که هر دستاورد بزرگی، نیازمند طی کردن یک «پروسه» و «تکامل» است.
نکات کلیدی که در این فایل میشنوید:
معنای واقعی «صبر»: صبر به معنای تحمل کردن و زجر کشیدن نیست؛ بلکه به معنای ادامه دادن مسیر درست، با ایمان و پشتکار، حتی زمانی که هنوز نتایج فیزیکی بزرگی را نمیبینیم.
قانون کاشت، داشت، برداشت: استاد با مثال کشاورزی توضیح میدهد که وقتی دانهای کاشته میشود، شاید تا مدتی هیچ جوانهای روی خاک نبینید، اما در زیر خاک، ریشهها در حال قوی شدن هستند. اگر آب و نور مناسب (کار کردن روی باورها) را ادامه دهید، جوانهها (نشانههای کوچک) ظاهر میشوند و در نهایت به درختی تنومند (نتیجه بزرگ) تبدیل خواهند شد.
خطر «ناسپاسی» نسبت به نتایج کوچک: ما خیلی زود موفقیتهایی که زمانی آرزویمان بودند (مانند راهاندازی یک سایت که مژگان عزیز تجربه کرد) را فراموش میکنیم و آنها را کوچک میشماریم. در حالی که دیدن و «بزرگ کردن» همین نتایج کوچک، انگیزه و سوخت ما برای ادامه دادن مسیر است.
داستان شگفتانگیز «تخممرغها در پارادایس»: استاد برای اولین بار، داستان کامل تجربهی شخصی خود در پرادایس را تعریف میکند. او توضیح میدهد که چگونه آرزوی داشتن تخممرغهای زیاد در دلش متولد شد، اما برای رسیدن به آن، چه مسیر طولانی و پرچالشی را طی کرد؛ از سفارش دادن تخممرغ از آمازون، عبور از چالشهای بیماری و طوفان برای جوجهها، ساختن لانههای متعدد، تا رسیدن به روزی که صدها تخممرغ را جمعآوری کرد.
پیام اصلی این گفتگو این است: شما میتوانید به هر خواستهای برسید، به شرطی که پروسهی آن را بپذیرید، مسیر درست را با ایمان ادامه دهید و به جای عجله برای رسیدن به «میوه»، از «نشانههای کوچک» و نتایج درونی (مانند آرامش) که از همان روز اول ظاهر میشوند، سپاسگزار باشید.
تمرین این قسمت:
برای اینکه این آگاهیها عمیقاً در وجود شما بنشیند، از شما میخواهم به این سؤال فکر کنید و تجربهی ارزشمند خود را با ما در میان بگذارید:
هدف یا خواستهی بزرگی که برایش تلاش میکنید چیست؟
و مهمتر از آن، برای اینکه در میانه راه «عجول» نشوید و مسیر را رها نکنید، چگونه «جوانههای کوچک» و نشانههای اولیهای که در مسیرتان میبینید را شناسایی میکنید؟
برای ما بنویسید که چگونه با «بزرگ کردن» و سپاسگزاری بابت همین نتایج بهظاهر کوچک (مانند احساس آرامش بیشتر، ایدههای جدید، یا یک موفقیت مالی اندک)، ایمان و انگیزهی خود را برای ادامه دادن مسیر تا رسیدن به «درخت تنومند» و نتایج بزرگ، حفظ میکنید؟
در پایان، از تجربهی گذشته بگویید: جایی که صبرِ شما نتیجه را چند برابر کرد یا عجله شما را عقب انداخت. چه آموختید؟
(اشتراکگذاری این تجربیات به همهی ما کمک میکند تا قانون تکامل و صبر را بهتر درک کنیم و در مسیر خود ثابتقدم بمانیم.)
پاسخت را کامل در قسمت کامنتهای همین صفحه بنویس تا هم برای خودت نقشهی راه شود و هم الهامبخش دیگران.
helleo every body
به نام خدایی که هدایت گر من است
واقعا چه زیبا میشه فهمید که کجا پاشنه آشیل دارم وتاتغییری ایجاد نشه نتیجه ای بدست نمیاد البته با تکامل باید تغییرات حتی کوچک خودم را ببینم یعنی باید بدونیم تکامل زمان میخواد یعنی به میزانی که کارکنیم نتیجه میگیریم یعنی تکامل زمانش به من بستگی داره
باید موفقیت های ریز را بارها و بارها به خودم بگم و منطق سازی کنم تا باورها شکل بگیره
حالا اگر ایمان دارم که این راه نتیجه میده پس باید با صبر زیاد و حوصله توی مسیر بمونم و حرکت کنم و باور داشته باشم دارم مسیر را صاف میکنم تا با سرعت به جلو گاز بدم بدون مانع مثل یک اتوبان ۴بانده
خیلی داستان تخم مرغها خیلی جالب بود
اما داستان من = روبه روی مغازم چندتا گل کاغذی بود که بینهایت زیبا بود و یکی از سپاسگزاری هر روزم بودن تااینکه اون کسی که مسئول اونها بود بهشون آب نداد ت در حد خشک شدن کامل رفتن اما من شروع کردم به نگهداری و میدونستم اگه خشک بشن تا بخوام گل بکارم و به این حد برسن چند سال طول میکشه و هر روز توی تابستون بهش آب دادم و ناامید نشدم تا اینکه بعد از تقریبا ۱۵روز که هیچی نشون داده نمیشد وبعد از دو هفته علف های باغچه شروع کردن به رشد و جونه زدن بعد از هفته سوم یکی از گلها غنجه کرد و من هرروز داشتم بهشون توجه میکردم و به بقیه نشون میدادم و الان بعداز تقریبا ۵۰ روز کل درخت شده گلهای صورتی زیبا
صبر=یعنی حرکت در مسیری که ایمان داریم نتیجه میگیریم و ادامه بدیم تا به نتیجه برسیم
حالا زمانی که روی افکارم کار میکنم نتیجه قطعا اتفاق میفته و نتایج به جایی میرسه که مثل بارون تمومی نداره وارد زندگیمون میشه اما باید با تکامل حرکت و عجول نباشیم
دوستان عزیز مژگان و زهره چقدر باعشق صحبت کردید واز استاد ومریم بینهایت سپاسگزارم